Pickwick Player

Tony Wilson & Factory Records

2007-08-14T18:17:00.000+02:00

20 februari 1950 - 10 augustus 2007

Tony Wilson, held en labelbaas van Factory Records. Presentator van Rad van Fortuin en ontdekker van Joy Division, Happy Mondays, New Order en nog vele anderen. Op 57 jarige leeftijd overleden na een langdurig ziektebed. So it goes..

Adam Green & Kate Nash

2007-07-30T17:23:00.000+02:00

Een kleine after-Roskilde dip, een verhuizing naar het centrum van het pitoreske Utrecht en een geweldig dj-set met de Moustaches verder. Tijd en zin om te schrijven zijn terug. Het zullen de post-Haldern kriebels zijn. Donderdag mogen we weer naar Haldern met Mevrouw Nash en Under Byen als heerlijke vervangers. Om nog even terug te komen op de Moustaches. Nijmegen en de Zomerfeesten zijn een genot voor alle lagen van de bevolking. Tijdens het draaien van Joy Division een enigzins geblondeerde en met gouden ringen getooide vrouw (al draagt een aap een gouden ring... ) die verbaasd was dat ik de Sjonnies niet ging draaien... Verder een topavond, volle zaal met zelfs een wachtrij van een halfuurtje buiten. Platen van Simian Mobile Disco, Lily Allen, Joy Division, Justice en al het depressieve werk wat u van ons gewend bent.

Om nog even terug te komen op Haldern. Een aantal jaar terug stond het genie uit de Moldy Peaches, dhr Green nogal onwennig op het podium. Was het Diebels, zenuwen of is de beste man chaotisch, het maakte niet uit. Het optreden was geniaal. Nog nooit klonk 'Kokomo' en 'What a Waster zo mooi. Helaas dit jaar geen rentree op Haldern maar wel 6, 7 en 8 september in Groningen, Den Haag en Amsterdam. Misschien laat ik wel een heel klein snorretje staan. Adam Green, trek jij je Peter Pan pakje weer eens uit de kast?

Jamie T & The View

2007-07-18T21:57:00.000+02:00

Over de grens bij Arnhem, amper een half uurtje met de auto over de Duitse autobahn vind je het kleine en pittoreske dorpje Haldern. Een dorpje zoals er velen zijn in de regio met een kerkje, dorpsplein met daaraan een klein hotel/restaurant een straatje met twee bakkertjes een supermarkt een bank en een piepklein stationnetje. Toeristen fietsen vredig door het dorpje en strijken neer voor een vers bakje koffie. Niks lijkt erop dat een weekend per jaar het dorpje in het teken staat van een invloedrijk muziekfestival en dat muziekliefhebbers van heinde en verre aankomen op het kleine station van Haldern. Het eerste weekend van augustus staat in het teken van Haldern Pop.

Bij popfanaten in Nederland, Belgie en uiteraard Duitsland staat Haldern Pop bekend als een festival met een goede prijs/kwaliteit verhouding en de minder commerciële instelling die het festival handhaaft. Door een goede scouting voor jonge en talentvolle acts heeft Haldern de beloftes voor de toekomst een jaar voor de internationale doorbraak op het podium staan. Zo kon je in het verleden genieten van Muse, Franz Ferdinand, The Afghan Whigs, Travis, Saybia, The Raveonettes, Bright Eyes en vele andere bands die jaren later op menigeen festival succesvolle optredens gaven.

Haldern Pop is in alle fronten bescheiden, of het om de toegangsprijs, het aantal toeschouwers of de prijs van een biertje gaat. Het festival vermeld op hun website dat ze niet geïnteresseerd zijn in ons geld maar in onze tijd, en dit kan wel eens het grote succes zijn van het festival. Elk jaar staat er immers weer een veelbelovend programma klaar voor een minimale ticketprijs. Zo staan dit jaar ondermeer The View en Jamie T op het programma, twee veelbelovende en jonge acts die in Nederland al een kleine tour deden die veelbelovend werd ontvangen. Haldern Pop kan wel eens als springplank gaan dienen. Met Gabriel Rios en The Waterboys heeft het festival twee gelauwerde acts die klassiekers en ervaring combineren. The Electric Soft Parade en Brakes gaan ons wakker schudden in de oude Vlaamse Spiegeltent terwijl Under Byen ons in die magische tent diep in de nacht langzaam in slaap zal wiegen. En met dit soort voorbeelden staat het programma vol.

Haldern Pop heeft een uitgebalanceerd programma zonder enorm grote namen maar vol met potentie. Sinds Haldern Pop in 1984 door een groep misdienaars werd opgericht heeft het festival zelden teleurgesteld elk jaar kon het blijven groeien en tegenwoordig zit het aan het maximum aantal bezoekers. Waar in 1984 nog zelf een podium in elkaar werd getimmerd is het festival tegenwoordig uiterst professioneel opgebouwd. Ondanks de groei is er nog steeds alle aandacht voor de bezoekers, goede muziek en zoals de organisatie dit zelf meld: genieten van het leven. Misschien zijn al deze factoren er wel afhankelijk voor dat het festival in een adem wordt genoemd met festivals als Roskilde, festivals met een zelfde filosofie.

De hele voorbeschouwing inclusief programma en informatie over de kaartverkoop kan je lezen op Graz.

BRMC & The Black Angels

2007-07-17T00:45:00.000+02:00

Als donkere wolken zich samenpakken boven een vol Paradiso beginnen The Black Angels net aan hun voorprogramma. Een act die niet uitblinkt in interactie maar wat geven ze een strakke show weg. Buiten plenst het ondertussen en zorgen natte mensen voor een drukkende en vochtige zaal. En ja, dit past precies in het totaal plaatje van de avond. The Black Angels ontlenen hun naam aan ‘The Black Angels Death Song’ juist, van The Velvet Underground. Op de drumkit prijkt een afbeelding van Nico. Denk verder aan zware psychadelische nummers met vaak een dubbele bezetting op drum, aftikken en gaan. De set bestaat vooral uit werk van laatste studioplaat ‘Passover’ in een ruim half uur zetten ze de route alvast uit voor Black Rebel Motorcycle Club, hulde.

Black Rebel Motorcycle Club doen het nog eens dunnetjes over. Zanger Rober Levon Been geeft aan flink ziek geweest te zijn. Je verwacht dan ook een korte show min of meer verplichte show. En aan verwachtingen doen BRMC niet, ze spelen meer dan twee uur in een flink tempo de ene na de andere kraker. Uiteraard "Whatever Happened to My Rock and Roll (Punk Song)" vrij snel in het begin van de set. Hierna is er ruimte voor een cover van Bob Dylan en een serie acoustische nummers. Verder is het genieten geblazen van ondermeer "Berlin" "Weight of the World" en "Weapon of Choice". Het lijkt er even op dat de heren zelf het licht uitdoen vanavond in Paradiso en dat die after-party er nooit van gaat komen. Max's Kansas City maar dan even in onze eigen hoofdstad!

Terug vanuit Roskilde blog.. deel 4

2007-07-13T01:00:00.000+02:00

De dag begint met de Zweedse glamrockers van The Ark, een band die zowaar dit jaar nog op het songfestival stond. Winnen deden ze daar overigens niet. Met een kopje koffie in de hand is het vermakelijk kijken hoe men massaal de nummers mee weet te zingen en voorzichtig tranen in ooghoeken verschijnen tijdens Father of a Son. Verder veel werk van nieuwe plaat Prayer for a Weekend en theatrale gebaren. Zo vroeg op de dag maar zo energiek!

Pavilion is het domein van vier dames uit Brighton. Electrelane heeft een trouwe fanbase en klinkt als British Sea Power meets Velvet Underground & Sonic Youth. Brakes zanger Eamon Hamilton zingt al liefkozend over de dames in I’ve Heard About Your Band en na afloop zingen fans liefkozend over dit viertal. Protestsong The Partisan ontbreekt uiteraard niet evenals een toost met een lokaal biertje.

Arctic Monkeys hebben promotie gemaakt ten opzichte van vorig jaar en mogen dit jaar het grote Orange podium beklimmen. Dit doen ze met een frisse dosis energie en bovendien een goed humeur. Waar vorig jaar de uitschakeling van het Engelse voetbalteam kenmerkend was voor de gemoedsrust van frontman Alex Turner is hij dit jaar bijzonder vrolijk. Hij attendeert de tienduizenden voor het podium op de heerlijke zonnestralen en geniet ronduit van alle aandacht. Een setlist die alles in zich heeft, van opener The View From The Afternoon tot Brianstorm en Balaclava van Favourite Worst Nightmare. Festivalmeezinger When The Sun Goes Down ontbreekt uiteraard niet. Kleine jongentjes worden groot! De volgende band op het Orange podium had best een ondergaande zon mogen hebben.

Muse weet in anderhalf uur te imponeren met een werk van alle vier de studio albums. Funky opener Supermassive Black Hole steekt de kaars aan en deze gaat niet meer uit. Via Unintended, Hysteria en Plug In Baby gaat het in een rap tempo door met als climax Stockholm Syndrome. Anderhalf uur topvermaak van een van de beste live bands van dit moment!

Basement Jaxx, de laatste Orange band van dit festival en officieus de afsluiter van een modderig maar bijzonder sfeervol podium. Nog een keer danst Roskilde massaal mee op Red Alert maar ook op grote hit Where's your head at? Een fijn einde van een wederom goed festival. Dat er donderdag en vrijdag vanuit Spanje nog rubberlaarzen werden ingevlogen lijkt iedereen al vergeten te zijn. Volgens traditie is het volgend jaar weer een zonnige editie maar ik neem voor de zekerheid weer laarzen mee, toch wel lekker warm laat in de avond! In de Arena werd het nog een lange nacht met ondermeer Justice, het festival duurt al een week maar had nog makkelijk een week kunnen doorgaan. Skål Roskilde, tot volgend jaar!

Terug van Roskilde blog.. deel 3

2007-07-13T00:55:00.000+02:00

foto via Pitchfork
Een voorzichtige zon begroet de festivalgangers op zaterdagmorgen, vol optimisme gaan topjes en T-shirts aan, poncho’s en regenkleding verdwijnen als sneeuw voor de zon. The Thermals hebben pech dat ze al om twaalf uur op het programma staan, de vorige festivalnacht was erg lang en veel bezoekers liggen nog in hun doorweekte tentjes.

The National mag niet klagen over een gebrek aan belangstelling. Sinds de release van het derde studioalbum Boxer en de samenwerking met Sufjan Stevens krijgt de band genoeg publiciteit, dit resultaat is duidelijk te zien aan de goed gevulde Odeon. Matt Berninger en de broertjes Dessner en Devendorf weten in een kleine zestig minuten de magie van Boxer over te brengen op het publiek.

Na afloop van The National valt er qua programmering een klein gaatje, even schuilen voor een kleine maar heftige regenbui en dan tussen de metalheads naar de Arena waar Machine Head hun heavy metal mag laten neerdalen over een redelijk volle tent. Met een worst van 250 gram en een plak brood(de catering op Roskilde is geweldig) is het goed ontnuchteren bij deze cult-helden uit Californie.

Toch is het tijd een mooi plekje te zoeken bij Orange waar The Flaming Lips een klein jubileum mogen vieren. De band staat immers voor de vijfde keer op het festival. De opkomst is bizar, in een grote ballon loopt zanger Wayne Coyne over de eerste rijen en completeren een aantal UFO’s, kerstmannen en superhelden deze freakshow. De gure wind voel je even niet tijdens het genieten van deze prachtige show inclusief een ballonnen spugend geweer en uiteraard The Yeah Yeah Yeah Song.

De keuze daarna is moeilijk, toch de oude rockers van The Who of oud King Of Convience zanger Erlend Oye met zijn nieuwe project The Whitest Boy Alive. Aangezien de laatste op Lowlands speelt wint de dwang naar oudjes het, met alle respect overigens. Het veld voor Orange stond nog nooit zo vol als tijdens het concert van The Who met alle ervaring weten ze waar het publiek voor komt: vermaak. Met uiteraard My Generation en Behind Blue Eyes krijgen we die zeker. Een oerschreeuw en acrobatiek met een microfoon ontbreekt uiteraard niet!

Het festivalhoogtepunt vindt plaats in een van de kleinere tenten: 120 Days in Odeon. Combineer Interpol met Underworld en voeg een beetje Primal Scream toen en je krijgt 120 Days. De band weet met een goede lichtsetting, perfecte zang en een show die perfect is opgebouwd naar een hoogtepunt te werken. Als de spanningsboog tijdens de laatste paar nummers rond is ontploft de tent. Van deze Noren gaan we zeker nog meer horen!

Red Hot Chili Peppers zijn misschien wel de grootste teleurstelling dit jaar, vanaf het begin tot het einde loopt het niet en rekken ze het optreden met lange solo’s. Achteraf blijkt dat Anthony Kiedis ziek op het podium stond wat misschien wel de overdreven warme kleding verklaart. Wel in vorm: John Frusciante, positieve uitzondering in een matige set met teveel nieuwe nummers en te weinig oud materiaal.

Ondertussen heeft Tiësto het publiek in de Arena goed aan het dansen gekregen. Met een mooie lichtshow en ondermeer een mix van The Killers weet hij het festivalpubliek goed aan te vullen. Een mooi einde van een lange en koude festivaldag, de zon komt weer op. De tent lokt.

Live vanuit Roskilde blog.. Deel 2

2007-07-11T12:56:00.000+02:00

Vrijdag, een dag later en 43mm regen verder. Nog nooit viel er in Denemarken in de maand juli zoveel water achter elkaar als deze bewuste dag. Detail: precies boven Roskilde. Het maakte niet uit, campings veranderden in slagvelden, maar het was opgehouden met regenen en het festival ging door. Resultaat: mensen op luchtbedjes die ronddobberden in meertjes, of met een op afstandbestuurbaar bootje veel plezier hadden in een meertje die er twee dagen eerder nog niet was.

Als rond een uurtje of een ‘s middags de eerste brandweermannen het water komen wegzuigen, begint Camera Obscura in een bijzonder sfeervolle Pavillion met het spelen van uiterst mooie en breekbare liedjes. Hitje Teenager, de nieuwe single Tears For Affairs en uiteraard If Looks Could Kill. Na een uurtje kippenvel breekt de zon door, het lijkt een verdienste van de band! Ondertussen weten de Zweedse indie-rockers van Mando Diao de Odeon met hapklare liedjes te veroveren. Ok, de heren zijn immens populair in Zweden en laten er daar genoeg van rondlopen. Toch is de show goed, de juiste liedjes op het juiste moment en een euforisch gevoel tijdens Sheepdog.

Een band die best op Lowlands mag komen spelen. Andere tent, andere band. Vergeet Blondie. The Sounds zijn het helemaal en laten in de Arena de eighties wederkeren met hun aanstekelijke new wave. Dat Maja Ivarsson goed naar Deborah Harry heeft gekeken mag duidelijk zijn, maar leuk is het wel. Gekleed in een klein wit jurkje brengt ze menig man het hoofd op hol. Dying to Say This to You mag dan wel een album van vorig jaar zijn, maar toch: kopen die plaat! The New Young Pony Club staan op het verkeerde moment op de verkeerde plaats, de muziek is te donker en te zwaar voor dit uur van de dag, maar goed, het kan niet altijd feest zijn.

Roky Erickson, oud frontman van de 13th Floor Elevators en tieneridool in 1965 brengt vooral de oudere bezoeker op de been, met een ouderwetse rock & roll show van ruim een uur laat hij weer even weten dat hij met zijn leeftijd (volgende week wordt hij 60) nog lang niet afschreven mag worden. Keith Richards, keek je mee? Nog meer tieneridolen, ditmaal in de Arena. Uren voor aanvang staan de fans van My Chemical Romance al in de rij om vooraan te kunnen staan. Donkeropgemaakte ogen en stekelarmbanden, zo massaal zagen we ze nog niet dit festival.

Toch vertrekt men na een paar nummers massaal richting het Orange podium voor de Beastie Boys. Ruim anderhalf uur weten the boys from New York City (misschien brullen ze dit wel iets te vaak de menigte in) het publiek te vermaken met een mix tussen oude knallers als No Sleep Till Brooklyn, Sabotage en Intergalactic. De vonken springen er net niet vanaf, maar vermakelijk is het wel! Bijzonder vermakelijk en misschien wel het hoogtepunt van deze Roskilde-editie: Trentemøller. Publiekslieveling en tevens lokale held. In een volgepakte Arena zorgt hij compleet met band voor een ontlading van feestvreugde. De fijne electronica van het prachtige Last Resort weet hij live met veel gevoel te brengen, wat overslaat op de uitzinnige menigte. Ga deze man niet missen op Lowlands!

Queens of The Stone Age doen op de Orange Stage een beetje een standaard show. Het vlamt wel voorzichtig, maar er mag best meer benzine op. Wat hitjes, een paar nieuwe nummers en vooral veel drinken, voor, tijdens en na het optreden. Mika moet met stemproblemen afzeggen en dit brengt waarschijnlijk extra veel mensen op de been voor Nephew, een popband uit Denemarken die de eer heeft de Orange Stage te mogen afsluiten. Twaalf in een dozijn rock, niet speciaal. Waarschijnlijk wel als je dronken bent want dat zijn zowat alle Scandinaviërs massaal..

Live vanuit Roskilde blog.. Deel 1

2007-07-05T21:23:00.000+02:00

Regen, regen, regen.....

Omstreeks zes uur vanmorgen begon het gedonder, ondertussen is het een uurtje of 14 later en nog niet gestopt... Het terrein is het beste begaanbaar met een boot... het liefst eentje met een dakje! Denk aan de Waddenzee met eb maar dan zonder wadlopers en Terschelling als eindbestemming! Op de camping loopt de firesecurity enigszins verdwaald rond, hout is er wel maar het fikt niet!

Vanmiddag gingen dan eindelijk de festivalpoorten open, wat er binnenstroomt is een grote groep verregende mensen die massaal de Arena stage binnengaat... Het is hier droog en jawel, Arcade Fire! Vooraf scanderen we massaal ‘No More Rain’ tuurlijk gaat het hierna harder regenen maar ja, we zijn binnen. Binnen = droog. Droog = fijn!

Ook fijn, Arcade Fire, want wat is deze band enorm groot geworden in een paar jaartjes tijd! Een reportoir vol met hun bescheiden hits zorgt voor warmte en een goed gevoel, iedereen is immers nat en ooit zal het droogworden! Maar wat zwepen Regine Chassagne en Win Butler de massa op tot complete hysterie tijdens Neighborhood #1 (Tunnels) en het prachtige Wake Up. Waar de drum van Regine ooit kwetsbaar was is het nu een welkom pluspunt.
Welkome pluspunten hebben we nodig dit festival, ik stel voor: No More Rain..

(afgelopen weekend zat ik op Werchter, een tussenstop in Amsterdam met een showcase van Queens of the Stone Age en nu live op Roskilde, oude blogs post ik as soon as possible)

Roskilde & Rock Werchter

2007-06-26T17:55:00.000+02:00

Tentamens: gehaald. Film: goedgekeurd. Festivals: rond. Althans dat dacht ik tot gisteravond. Toen een telefoontje of ik dit weekend nog Rock Werchter wil verslaan. In ‘nee’ zeggen ben ik slecht, ook als het om leuke dingen gaat dus donderdagmorgen reis ik af naar het verre België. Het affiche geeft genoeg leuke bands, ondermeer Interpol en The Good The Bad And The Queen doen mijn hart sneller kloppen. Daarna even snel thuis om kleren te wassen en me klaar te maken voor een live verslag van Roskilde. Nee, je hoort me niet klagen.

Toch is er ook slecht nieuws als we het over festivals hebben. Editors hebben afgezegd voor Haldern, als vervanger spelen The Explorers Club. Jammer want het was wel de headliner die nu niet komt spelen. Over headliners gesproken, Kim Wilde afgelopen zondag op Parkpop. Kim, mocht je dit weblog lezen, het was niet mijn bedoeling je uit te lachen maar ik vond de situatie nogal belachelijk. Kreeg de slappe lach bij de gedachte dat ik frontstage stond bij deze nogal foute band. Gelukkig was ik niet de enige die moest lachen en werd de avond alsnog goed.

Meer blogs vanaf de festivalweides, ik ga zo mijn spullen maar eens inpakken!

The Chavs & Libertines

2007-06-18T23:20:00.000+02:00

Ondertussen is het al weer ruim een jaar geleden dat ik in Amsterdam aan een tafel zat met Tim Burgess, flamboyante frontman van The Charlatans. We spraken toen vooral over de nieuwe Charlatan plaat ‘Simpatico’ maar ook over zijn hobbyband The Chavs. Optreden doen ze zelden, het zijn meer drankenbroeders. Er zijn twee vaste bandleden: Tim & Carlos, wij kennen Carlos als Carl, Libertine wederhelft. Ze hebben weer nieuwe verassende bandleden gevonden, wie dat spelen maken ze nog niet bekend. Vanavond zijn deze Chavs te zien in een nieuwe Engelse tv-show: Death Disco! TV, bij het posten van dit bericht is het te laat voor de liveshow maar is er nog wel een stream operationeel.

En als het dan toch over Carl gaat, vandaag kwam ander fijn nieuws rondom hem. Hij is de studio weer ingedoken met Pete Doherty. Samen hebben deze Libertines, A Day In The Life van the Beatles opgenomen voor een speciale BBC radioshow rondom Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. Ook Oasis, Kaiser Chiefs en Razorlight namen een nummer op maar zitten we daar op te wachten?

Bright Eyes & Karaoke

2007-06-16T16:29:00.000+02:00

Bijna het einde van het studiejaar, drukte en slaapgebrek. Je bezoekt dit weblog en ziet hier weinig veranderingen. Wat moet je dan doen? Misschien een stukje ontspannende karaoke om de tijd te doden. Ditmaal geen jengelende Japanners of bakvissen die meedweilen met de Toppers. Nee, gewoon de kans om het schitterende 'Lover I Don't Have to Love' van Bright Eyes te playbacken achter je eigen pc. Veel succes!

The Coral & Muse

2007-06-02T21:52:00.000+02:00

Je bent weken bezig met filmen, monteren en tekenen. Levert een product aan wat precies de afgesproken duur heeft. Niks aan de hand zou je zeggen, nou toch wel. Na mijn eerste vertoning kreeg ik te horen: ‘goh wat kort’. Afgesproken was dat mijn filmpje twee minuten zou duren. Lengte van het filmpje twee minuten. De nodige biertjes iets later die avond konden mijn hoofd weer op aardse temperaturen brengen. Anyway, door al het bovenstaande en met alle deadlines van dien heb ik geen tijd gehad dit weblog up-to-date te houden.

Wat hebben jullie van mijn kant gemist? Nou, eigenlijk niet zo heel veel, een lustrumfeest van mijn studie met als hoofdgast de Zeeuwse Mosselrockers van Blof was alleraardigst. Muzikaal klonk het allemaal behoorlijk, toch vond ik een half uur ruim voldoende. Vanuit de montagestudio keek ik op televisie naar Pinkpop en zag ik Arctic Monkeys groeien tot absolute sterrenstatus. Muse schitteren op de zondagavond, eigenlijk had dit de maandag afsluiter moeten zijn.

Ook luisterde ik naar de geweldige nieuwe plaat van Editors. ‘An End Has A Start’ is verslavend vanaf nummer één. De plaat is iets gladder geproduceerd dan het debuut ‘The Back Room’ maar stiekem net zo leuk. Jay Reatard is sinds de 3voor12 show in Studio DeSmet als soort virus in mijn iPod blijven hangen. Verder nieuw werk van Interpol, White Stripes, Architecture in Helsinki en Stephanie Dosen wat aan een luistertest wordt onderworpen.

Deze week staan er concerten van Editors, The Coral en The Music In My Head op het programma, uiteraard doe ik hier verslag van. Wil je nog gratis naar The Music In My Head doe dan mee aan de prijsvraag van collega weblogger Jorisz. Vrijdag is er nog een feestje van VICE in Café Meander, kaarten zijn niet te koop maar via Viceland.com kom je er wel achter hoe je hier bij kan zijn. Green Hornet speelt en de drank is gratis.

Haldern & Two Gallants

2007-05-19T21:52:00.000+02:00

Het was even spannend, maar het lijstje met Haldern namen is zo goed als rond. De enorme klappers van voorgaande jaren blijven wel een beetje uit maar het programma biedt genoeg perspectief voor een heerlijk festival. Met Editors, Brakes en The Electric Soft Parade ga ik me zeker vermaken. Als tip wil ik Two Gallants meegeven, zag de band afgelopen donderdag op een speciale 3voor12 presents avond in de Smet en heb genoten van de prachtige nummers en het stille publiek die heerlijk wegdromen mogelijk maakte. Het hele lijstje met bands heb ik op Graz gezet.

Een dag eerder in dezelfde Smet zag ik Richard Hell & Voidoids anno 2007: Jay Reatard. Zelden ben ik zo weggeblazen door een band waar ik een paar uur eerder nog niet van had gehoord. Jon Spencer meets Richard Hell op steroids. Het concert duurde twintig minuten, de plaat een half uur. Sowieso was de avond goed, eerst heerlijk eten bij Fusion aan de Zeedijk, daarna als eerste band het Amersfoortse Wudstik die solliciteert naar de rol van Nederlandse Pharrel Williams.

In de mail trof ik een mailtje aan met een Youtube link, u herkent hem allemaal wel: Pete Doherty. Kijk en geniet! Met dank aan Richard.

Turbonegro & Klaxons

2007-05-16T14:46:00.000+02:00

Gisteren nog een post over Interpol, vandaag kan ik meer mensen blij maken met een kort bezoekje. Waar Paul Banks me maandag nog wist te vertellen dat Interpol op Lowlands kwam komt daar vandaag ineens een bevestiging voor. En dan niet eens alleen Interpol, een dag later als vorig jaar lekt de eerste serie Lowlands namen. Uiteraard meteen op Graz gezet maar ook aan jullie wil ik ze niet onthouden. En er zit een boel lekkers tussen. Om het lijstje compleet te maken hieronder staan ze allemaal. Uiteraard komen er nog vele anderen bij:

Arcade Fire, Battles, CocoRosie, Lily Allen, Air Traffic, The Answer, Basement Jaxx, Chatham County Line, Eagles of Death Metal, Editors, Enter Shikari, Laurent Garnier Live, The Good, The Bad & The Queen, Groove Armada, Hayseed Dixie, Heideroosjes, Interpol, Jamie T, Jimmy Eat World, Kasabian, Kaiser Chiefs, Klaxons, The Killers, Kings of Leon, Lacuna Coil, LCD Soundsystem, Little Cow, M.I.A., Motörhead, My Brightest Diamond, Nine Inch Nails, Nosfell, Ojos de Brujo, Orishas, Jack Peñate, Pronghorn, Damien Rice, Rotfront, Saybia, Sonic Youth, Tool, Turbonegro, Welle:Erdball en The Whitest Boy Alive.

Miauw! En misschien ook wel weer hnk in de mix.. ;)

Interpol & Patrick Watson

2007-05-15T22:03:00.000+02:00

Het succes van een Interpol show ligt meer bij je eigen instelling dan bij de band uit New York zelf. Iets wat gisteravond overduidelijk werd in een bomvolle Paradiso, kaartjes gingen immers in een recordtijd over de toonbank. Kwam je voor sensatie en klapvee-gedrag dan zat je gisteravond duidelijk verkeerd. Aan publieksinteractie en entertainment doen de heren immers niet. Wou je genieten van prachtige nummers en stiekem wegdromen in de muziek dan kwam je goed aan je trekken en heb je een prachtige avond gehad.

Het voorproefje van ‘Our Love To Admire’ was nihil, slechts drie nummers van het in juni te verschijnen nieuwe album. Wel veel van ‘Antics’ en ‘Bright Lights’, als opener het nieuwe ‘Pioneer To The Falls’ een pittig nummer met een aantal sterke riffs en behoorlijk melodieus. Toch ontvlamt Paradiso pas bij de eerste tonen van ‘Obstacle 1’, toch wel een van de grootste hits en erg geliefd bij het publiek. Ook geliefd bij het publiek, bassist Carlos. Vanavond getooid met een volle snor en een lange zwarte jas, alledaags heeft hij er immers nog nooit uitgezien. Het gerucht gaat dat hij zelfs zwarte luiers droeg.

Na het vierde nummer (‘Say Hello To The Angels’) kan er eindelijk een korte groet af aan het publiek. Niet te lang want zo goed bij stem is zanger/gitarist Paul Banks vanavond ook niet. Toch komt hij er makkelijk mee weg. Interpol weet immers vlekkeloos de nummers van beide albums, en zo af en toe een nieuwe, te spelen en veroverd hiermee stilletjes de zaal. Nieuwe single ‘The Heinrich Maneuver’ laat voorzichtig hoofdjes knikken, bij de laatste twee nummers van de reguliere set (‘Evil’, ‘Not Even Jail’) beweegt ondertussen heel Paradiso.

Een toegift die niet meer spontaan is en te lang op zich laat wachten brengt wel het toetje van die avond, ‘Stella’ wordt met zo veel overtuigingskracht gebracht dat zelfs de grootste meeklapper eventjes stil wordt

Setlist:
Pioneer To The Falls
Obstacle 1
NARC
Say Hello To The Angels
Take You On A Cruise
Mammoth
Slow Hands
Leif Erikson
The Heinrich Maneuver
Evil
Not Even Jail

Encore:
Length Of Love
Stella Was A Diver And She Was Always Down
PDA

Voorprogramma Patrick Watson is een grote tip voor elke Haldern bezoeker, morgen is de persconferentie voor dit festival en ook deze act staat op de line-up

The View & The Raveonettes

2007-05-12T17:57:00.000+02:00

Pete Doherty. Dan is die naam deze post ook gevallen, je kan immers niks over The View lezen of je wordt op de hoogte gesteld van de vriendschap tussen zanger/junk Kyle Falconer en Pete Doherty. Gezamenlijke passies: overmatig drugsgebruik en rockster spelen. Van Pete is dit inmiddels internationaal geaccepteerd, voor Kyle Falconer en de rest van The View is het te hopen dat ze ooit nog de status van The Libertines bereiken. Aan debuutplaat ‘Hats off to the Buskers’ zal dit niet liggen, een plaat in de lijn van breekbare Britse bandjes waar we er een flink aantal van hebben zien passeren de afgelopen jaren.

Buiten de studio mag de band wel beter hun best gaan doen, dat je op je 19e al een Amerikaanse tour moet afzeggen omdat je met cocaïne bent betrapt is ronduit triest. Nederlandse fans kunnen hier waarschijnlijk niet om rouwen, in plaats van Amerika speelt de band nu vier keer in Nederland waarvan het optreden in de Amsterdamse Melkweg de laatste was. Vaste support act tijdens de hele Nederlandse tour is Gem, ondertussen spelen ze weer onder hun oude naam.

Een voorzichtige hype tekent zich af, de Melkweg is immers strak uitverkocht bij het Amsterdamse zaaldebuut van deze Schotse schoffies. Toch duurt het welgeteld vier nummers tot de zaal een beetje loskomt, ‘Wasted Little DJ’s is verantwoordelijk voor het kleine moshpitje dat ontstaat en tot het einde blijft aanhouden. Ondertussen gillen meisje en komt zo af en toe ‘The View, The View, The View are on Fire!’ langs, allemaal wat voorzichtig en afwachtend. En zo blijft het eigenlijk het hele optreden, tijdens ‘Same Jeans’ een kleine opleving, maar geen gevoel van euforie. Om de status van idool Pete Doherty te bereiken moet nog veel geleerd worden. Zowel binnen als buiten de zaal…

Luistertip: The Raveonettes live at Maxwell's, Hoboken, NYC. Zelf had ik tijdens mijn bezoek aan New York helaas geen tijd een van deze show’s te bezoeken, gelukkig is daar nog Baeble Music. Een soort van New York variant van Fabchannel. Op de setlist staan persoonlijke favorieten als Bowels Of The Beast en My Tornado maar ook Sonic Youth’s 100% en Sex Beat van The Gun Club.

Just Jack & Johan

2007-05-07T12:57:00.000+02:00

Soms heb je van die weken dat je nergens aan toe komt, of wel ergens aan toe komt maar je programma het niet toe laat om hierover te berichten. Dit overkwam mij de afgelopen dagen.

Vorige week donderdag genoten van Just Jack in de Melkweg, dat er nog kaarten te koop waren aan de deur valt me mee. Een maal binnen is de zaal voller dan verwacht, geen voorprogramma wel een studentikoos publiek waarvan de grootste drie ballen uiteraard voor mij gaan staan. Woordspelingen hoe gewoon Just Jack is gebleven zal ik hier niet maken. Wat ik wel kan vertellen is dat Just Jack ook op Lowlands te zien is. Het optreden was ritmisch, strak en van hoge kwaliteit.

In het weekend meegedaan aan de Batavierenrace, een studentenestafette tussen Nijmegen en Enschede met hoge temperaturen veel hardlopen en slaapgebrek waardoor het bier er redelijk tot aardig insloeg. Voor de rest van de week wezen filmen met weinig smeuïge details.

Afgelopen zaterdag nog wel het Bevrijdingsfestival in Zwolle bezocht, een line-up met ongeveer de halve Excelsior stal, vooral Johan, Coparck en Do The Undo wist indruk op me te maken, Zita Swoon verzoop op het grote podium. Net op tijd weten te vluchten om Racoon niet te zien. Met ruim honderdvijftig duizend bezoekers groeit het festival elk jaar en wordt het volgend jaar tijd om eens wat grotere dingen uit het buitenland te halen. Wat ze in Groningen kunnen (Shitdisco, Goose, The View en The Veils) moet immers in Zwolle ook wel mogelijk zijn. The View speelt overigens vandaag en morgen nog in Nederland in respectievelijk Rotown en Melkweg zal ook Gem de support doen.

Rakes & Moustaches

2007-04-23T14:47:00.000+02:00

The Rakes. Een bomvolle Melkweg, het concert is al weken uitverkocht en wordt gelukkig niet verplaatst naar de rampzalige grote zaal. Voorprogramma Good Shoes mis ik helaas, mijn +1 zit nog vast in het verkeer. Toch nog een mooi plekje kunnen vinden tussen dronken Britten en enthousiaste indiekids. Waar de plotselinge populariteit van The Rakes ineens vandaan komt is me een raadsel. Meest recente album ‘Ten New Messages’ werd niet al te best ontvangen maar de live reputatie van de band staat nog steeds hoog aangeschreven. Iets wat terecht is overigens. Vanaf het eerst nummer mixt de band oud en nieuw werk, hoogtepunten zijn uiteraard Strasbourg, 22 Grand Job en Work Work Work. Minpuntje is het niet spelen van Violent. Maar goed, dit vind ik persoonlijk hun beste nummer. Na het optreden richting Paradiso voor een gratis optreden van The Horrors, vanaf dat moment kan ik me niet heel veel meer herinneren.

Dagje later Never Mind The Moustaches in Maloe Melo, problemen met de apparatuur en een club waar ik niet nog eens kom, voor mij een avond om snel te vergeten. Zaterdag maar ff revanche halen. Vrijdag Neterpop in Netersen, een line-up met Jan Smit, Rowen Heze en De Dijk, niet echt een setting waar ik normaal kom. Voor de krant en Muziekagenda een sfeerverslag schrijven van een feest met lokalen. Zaterdag een van de beste shows met de Moustaches, van Soft Cell naar The Cure en van Dirty Pretty Things naar The Smiths. Leuk publiek wat tot het einde bleef hangen, mooie aanbieding om eens in een strandtent te komen. Anyway ik kom er nog wel eens op terug. Zondag hangen in het Vondelpark en drie keer Trainspotting kijken, aangezien ik te brak ben voor woorden volgende keer een minder krakerig stukje.

Goose & Hold Steady

2007-04-14T19:34:00.000+02:00

Het jaarlijkse bezoek aan Rotterdam: Motel Mozaique. Dit jaar in een nieuwe setting sinds het faillisement van Nighttown. Aan de ene kant ergerde ik me altijd groen en geel aan de enorme drukte in die zaal maar het gaf ook een bepaalde sfeer die ik gisteren duidelijk heb gemist. De treinreis naar Rotterdam was ook een belevenis, een bomvolle trein en ingesloten tussen een Japanse familie die kilo’s fastfood naar binnenwerkte. Na het eten een dutje die eindigde toen de Japanner naast me mijn schouder als kussen begon te gebruiken. Zonder Japans kwijl kom ik heelhuids in Rotterdam aan.

Snel onze bandjes ophalen in de Schouwburg en nog een klein stukje van Silver Mount Zion meepikken. Vrolijke setting in een te lege zaal. Het raakt me niet en snel besluit ik naar Off Corso te gaan voor Fujiya & Miyagi. Alleen voor de naam zou je al bijna gaan. Fijn concert maar het publiek is afwachtend en durft nog niet los te gaan. Aangezien !!! op Lowlands tegenviel besloot ik The Hold Steady mee te pikken. Jammer dat de zaal ronduit leeg was want het was een geweldig optreden. Zelden een band zoveel drink zien nuttigen. Muziek is ook sterk. In de Melkweg binnenkort maar weer bekijken.

Terug naar Off Corso, ondertussen is de oude bioscoop aardig vol en hangt er voor het eerst die avond een leuke sfeer. Goose is goed maar er zit een kanttekening aan. De band uit Kortrijk heeft te lang nodig om het publiek los te krijgen. Twintig minuten kijkt men het aan, twintig minuten gaat men dansen. Er blijven vijf minuten over om helemaal los te gaan en dat is gewoon jammer. Wel stoppen ze op het hoogtepunt en dat is ook een pluspuntje. Digitalism stelt zwaar teleur, het is rommelig, de beats kloppen niet, ze maken veel fouten en komen twee keer terug voor een toegift. Motel Mozaique heeft duidelijk moeite met de eerste dag, pluspuntje voor zaterdag dat het alleen maar beter kan gaan.

Gem & Fratellis

2007-04-12T22:56:00.000+02:00

De afgelopen dagen was ik in het kader van GemTV mee op tournee met The Fratellis en Gem. De laatste speelde als support-act van de ‘one day fly’ uit Schotland. The Fratellis is vooral bekend van ‘Chelsea Dagger’ een ontzettend aanstekend nummer wat tegenwoordig vooral irritant begint te worden. Er is een ringtone, er is een skihut versie en een vaste plek op ongeveer elk radiostation. Een concert van The Fratellis is een dagje uit voor het hele gezin. Achter in de zaal staan vooral vaders met misplaatst angstzweet het nette moshpitje voorin de zaal bekijken. Dochter staat immers van voren.

Verder op de balkons stugge dertigers die een laatste poging doen de volgende morgen met een hip verhaal op kantoor aan te komen. Verder zijn er vaste concertbezoekers, herkaanbaar aan de blik ‘bewijs het eerst maar even’. Een handje vol met ‘bekende Nederlanders’ zo staat Rick de Leeuw te kijken en schrijver Kluun duikt achter de typmachine vandaan. The Fratellis laat zowel in de Melkweg als Tilburgse poptempel 013 zien verreweg van speciaal te zijn. Misplaatste arrogantie, wijdse showgebaren en popliedjes die uitgekleed allemaal hetzelfde klinken. Aan zelfkennis ontbreekt het gelukkig niet. Ze weten immers ook wel dat het publiek alleen komt voor ‘Chelsea Dagger’ en dat deze hit toevallig door een band wordt gespeeld is bijzaak. Tot zo ver: The Fratellis.

Hoe het met Gem verliep kunnen jullie binnekort allemaal op Gemunited.com bekijken. Ook vanaf deze site een linkje met de nieuwe uitzendingen van GemTV. Niet in de uitzending: het uitvallen van de twee laatste treinen naar Amsterdam, via Oirschot, Boxtel en Den Bosch brengt een taxi op kosten van de Nationale Spoorwegen me vroeg in de morgen alsnog naar Amsterdam, de vertraging is een uur of vier..

The Rifles & Blondie

2007-04-09T21:39:00.000+02:00

Bijna een jaar geleden reisde ik op een druilerige middag naar een hotel iets buiten Amsterdam voor een interview met ‘The Rifles’. Vers ingevlogen voor een showcase op de Koninginnedageditie van London Calling waren ze klaar voor hun eerste persdag en trip buiten hun eigen landsgrenzen. Uitgebreid toeren deden ze immers nog niet. De band kende ik 24 uur eerder nog niet, een last-minute telefoontje en een snelle voorbereiding zorgde een gezonde spanning. Eenmaal in Amsterdam zitten er vier nog nerveuzere bandleden voor me, de spanning gaat er af wanneer we wat drinken en genieten van heerlijke muffins. Een leuk interview met een zekere klik.

De maanden erna draai ik debuutalbum ‘No Love Lost’ regelmatig, de heren uit Londen worden steeds bekender en staan op Haldern Pop. Onder het genot van een lokaal Diebels biertje verwonderen de jongens zich hoe snel het kan gaan, vanuit de oefenruimte meteen de zomerfestivals langs. Lowlands komt dan nog te snel, de binneneditie van London Calling niet. Ze spelen vroeg op een avond die eigenlijk de avond van de Klaxons werd, niks ten nadele van The Rifles want die spelen een behoorlijke set. Vier uur later verliest basgitarist Rob Pyne een wedenschap van zanger Joel Stoker(Geen familie van Bram). De inzet: het leegdrinken van een flacon honing. De heren genieten van de stad en beloven terug te komen.

Dit doen ze ruimschoots, ze toeren door Nederland en spelen in Melkweg en een aantal andere zalen. De recensies zijn goed en er komt een tweede tour aan. Deze brengt de band naar ondermeer Paaspop en een volle Tivoli. Een goede set die zich kenmerkt door een flitsende aftrap. Met She's Got Standards, One Night Stand en Repeated Offender spelen ze meteen drie van hun grote hits, vooraan staan stoere jongens die bij de eerste tonen een voorzichtige moshpit bouwen en een poging doen tot crowdsurfen. En zo viert het publiek hun eigen feestje bij de nummers van het debuut ‘No Love Lost’ van de band komt het vanavond niet, die staan lekker te spelen maar blinken niet uit in publieksinteractie. Na She’s The Only One en Local Boy kan er nog een flinke glimlach en een voorzichtig bedankje af. Maar wie hoor je klagen over een gebrek aan publieksinteractie als je net een prima optreden hebt gezien? Ik niet.

Eind augustus is de band weer in het land, dan zijn ze ongetwijfeld een van de festivalhoogtepunten op Lowlands. Ook in de zomer in Nederland: Blondie. Voor het schamele bedrag van 50 euro speelt ze 23 juli in Paradiso. Gastenlijstplekken zijn welkom.

(foto via Kindamuzik)

The Shins & Modern Lovers

2007-04-07T20:10:00.000+02:00

The Shins is een paradepaartje op het SubPop label en goed voor een compleet uitverkochte Europese tour. Kaarten worden online verkocht voor vijftig euro en meer, voor Paradiso staan tientallen mensen te wachten om nog een kaartje te scoren voor minder. Waarschijnlijk hebben ze daar nog lang gestaan want wie verkoopt immers zijn kaartje voor The Shins? Tijdens de soundcheck alvast een voorproefje van wat er die avond in Paradiso te gebeuren staat, min of meer krijg ik een privé concertje van zes nummers. De band rondom James Mercer is perfectionistisch en laat niks aan het toeval over, elk instrument wordt getest en lichtposities worden opgebouwd. Als ze tussen neus en lippen door ‘Saint Simon’ spelen is het duidelijk dat er een mooie avond in het vooruitzicht ligt.

Een paar uur later is het vooral warm, druk en heel gezellig in Paradiso, de mobiele bierverkoper maakt overuren want het staat zo vol dat je een mooi plekje niet opgeeft voor een glas goudgeel vocht. Met mooi blauw gedimd licht komen er vijf silhouetten het podium oplopen, op een tape schalt de intro van ‘Sleeping Lessons’ door de zaal en is er steeds meer van de band herkenbaar. James Mercer heeft een eigen spotje en wordt er iets uitgelicht. Opening van de set is overdonderend, het applaus ook. Het publiek is wat ouder dan gemiddeld en weet stil te zijn op de goede momenten. Het mooiste moment van de avond is misschien wel de geniale uitvoering van ‘Saint Simon’. Tijdens het stemmen van de gitaar voorspelt Norbert het al hoopvol. Blije gezichten en een collectief gezang. Kippenvel moment.

The Shins weten in een simpele setting met goede belichting een magische sfeer te creëren, alsof er een speciaal parfum de zaal in is gespoten. Het vijftal uit Oregon besluit de avond met covers van Modern Lovers en Pink Floyd erg mooi maar niet nodig. Ze hebben immers nog genoeg topnummers op hun eigen platen staan. Als we als toegift vervolgens nog ‘So Says I’ krijgen is het niet gek dat menigeen met een glimlach Paradiso verlaat.

Roskilde & Valkhof Affaire

2007-04-04T15:27:00.000+02:00

Een nieuw project en niet eens muziek. Maandag draaidag één, nog een flink aantal te gaan.. Concreet houd het in dat ik samen met een cameraman meeloop met minister Vogelaar van Wonen Werken en Integratie, kortweg de nieuwe Verdonk. We reizen met haar mee op bezoek in een veertig tal probleemwijken. Maandag stond Kanaleneiland in Utrecht op het programma. Scherpe beveiliging en een aantal last-minute beslissingen omdat de veiligheid niet kon worden gewaarborgd. Spannende dingen om mee te maken en een goede leerschool, een impressie van het wijkbezoek is te vinden onder deze link.

Muziek vinden jullie vast allemaal stukken interessanter. Zo heeft: ‘The Music In My Head’ het eerste deel van hun line-up bekend gemaakt. Zo spelen daar ondermeer Badly Drawn Boy, Mando Diao, Oi Va Voi en The Rifles. Over die laatste band lezen jullie in het paasweekend meer, ze touren in Nederland en bij de Tivoli show kom ik ze opzoeken. Dinsdag is traditioneel nieuwe namen dag voor Roskilde, ook dit jaar ben ik weer van de partij voor een live verslag en een recensie van het hele festival. Vandaag kwamen Mika *puke*, Datarock, CSS, LCD Soundsystem en Goose er nog bij. Stilletjes aan krijgt de line-up meer vorm en zitten er weer genoeg leuke bandjes tussen die er een mooie week van maken.

Als we dan toch in de festivallijstjes zitten, een van de leukste gratis festivals van het jaar is de Nijmeegse Valkhof Affaire, vorige jaar werden we verwend met The Thermals. Dit jaar kunnen we ondermeer genieten van Au Revoir Simone, Animal Collective maar ook The Rapture en Datarock. Ook gratis: Never Mind The Moustaches op zaterdag 21 april in Café Vaaghuyzen te Amsterdam. Waarschijnlijk vanaf een uur of 22:00 tot diep in de nacht.

Kijkerstip voor vandaag: Fuck The Writer

Malcolm Middleton & Bright Eyes

2007-04-01T22:32:00.000+02:00

De lente is eindelijk doorgedrongen in Amsterdam, na een paar heerlijke dagen zelfs een zonnig weekend, het moet niet gekker gaan worden. Om het mooie weer optimaal te benutten zaterdag maar eens heerlijk de stad ingelopen. Eerst naar CS een vriend ophalen en daarna door naar FOAM voor de tentoonstelling van James Nachtwey. Een expositie met werk uit de periode 1990-2006, als grote eye-opener een muur vol met gewonde Amerikaanse soldaten in Irak. De een nog bloederig als de ander. Verder ook series uit ondermeer Somalie en Rwanda die vrij heftig zijn. Dat James Nachtwey de World Press Photo meerderemalen heeft gewonnen is niet vreemd, zijn foto’s zijn doordrenkt met emotie en geweld.

Om wat op te vrolijken een paar biertjes op het terras van Schuim aan de Spuistraat, heerlijke rusthaven in een drukke stad. Hierna snel wat Indonesisch afhalen bij de take-away en te voet naar de Melkweg. Bright Eyes speelt samen met Malcolm Middleton in de Oude zaal die al maanden is uitverkocht. Dankzij laatstgenoemde kon ik nog op de gastenlijst en was ik getuige van twee goede concerten. Malcolm heeft pecht dat mensen een support act nog steeds zien als reden om heerlijk te kunnen kletsen. Toch speelt hij alleraardigst en zie ik hem voor het eerst met zijn nieuwe begeleidingsband. Uiteraard veel werk van zijn nieuwe album ‘A Brighter Beat’ maar ook klassiekers als ‘Loneliness Shines’ en ‘Break My Heart’ afkomstig van pareltje ‘Into The Woods’. Jammer dat het publiek bleef kletsen want als ze bij Malcolm Middleton net zo stil waren als later bij Bright Eyes hadden ze kunnen horen wat voor prachtige muziek er werd gemaakt.

Connor Oberst, singer/songwriter van Bright Eyes heeft het geluk dat het optreden als is geslaagd nog voor de eerste noot is gespeelt. De man wordt als een held binnengehaald door een publiek wat vooral uit dertigers bestaat. Nu blijkt ook meteen dat ze wel stil kunnen zijn. Het eerste nummer is voor de meeste bezoekers nog wat onwennig, het staat op het nieuwe album Cassadaga en onder dertigers zijn nog weinig downloaders te vinden. Tijdens het spelen van ‘Old Soul Song For The New World’ gaat er een zucht van verlichting door de zaal: hij speelt ook klassiekers. Zo gaat het eigenlijk de komende anderhalf uur door, veel nieuw werk maar ook ‘We Are Nowhere And It’s Now’ en het schitterende ‘First Day Of My Life’. Al met al zijn dit genoeg ingredienten voor een memorabele avond. Voor diegene die niet aan een kaartje konden komen, begin juli is een herkensing met shows in Amsterdam en Eindhoven.

Maximo Park & Moustaches

2007-03-30T15:06:00.000+02:00

Paul Smith, poseur, acteur en bovenal zanger van Maximo Park. Alle eerstgenoemde eigenschappen gebruikt hij om te entertainen. Iets wat angstig betrad hij gisteren het kleine podium van studio DeSmet voor een intieme 3voor12 showcase. Paul was duidelijk wat zenuwachtig door het contact met het publiek die immers letterlijk voor zijn neus stonden. Als het licht iets wordt gedimd is hij klaar voor een energieke show. In plaats van 45 minuten speelt hij netjes een volledige setlist waar hits ‘Grafiti’ Apply Some Pressure’ ‘I Want You To Stay’ en ‘Our Velocity’ uiteraard niet ontbreken. Na afloop staan de eerste rijen, allemaal blije prijswinnaars, uit te puffen van een energieke show. Een glimlach op het gezicht want dichter bij hun helden komen ze waarschijnlijk niet. Paul kijkt nog even en zag dat het goed was.

Afgelopen woensdag een Moustache show in een volle Winston, een fijne avond met publiek wat zin had in dansen. Een tweedelige set waarbij het eerste deel in het teken stond van het lekkere weer buiten, veel Franstalige met ondermeer Serge Gainsbourg, France Gall maar ook Lesley Gore, Pipettes en iets harder met Daft Punk en Air. Hierna een paar bandjes tot een uur of 23:00 waarna het tot 2:45 dansen was op mijn plaatjes. Veel bands uit New York gedraaid maar ook hedendaagse krakers van Kaiser Chiefs en *kuch* The Fratellis. Al met al een fijne avond. Volgende show staat voor 19 april in de Amsterdamse Maloe Melo.

Brakes & Tunng

2007-03-28T00:38:00.001+02:00

Morgenavond (woensdag) een Never Mind The Moustaches show in de Amsterdamse Winston. Vanaf een uurtje of 22:00 is iedereen uiteraard welkom. Er is waarschijnlijk wel een gastenlijst. Hierna even een korte rustpauze om 19 april neer te strijken in de Maloe Melo. Daarna waarschijnlijk nog wel wat andere avonden her en der in het land. Ik houd uw allen op de hoogte.

Met minder dan zes maanden te gaan mag Haldern Pop wel weer wat aandacht krijgen, ondertussen staan de eerste namen op het programma en mag het van mij wel weer augustus zijn. Ook droog ditmaal, alhoewel drie keer regen op rij wel scheepsrecht is. Dan ook maar weer zon op Roskilde, drie keer is scheepsrecht, maar dit terzijde.

Brakes, The Electrical Soft Parade en Tunng zijn bands die ik niet mag missen. Zwem momenten met of tijdens Shout Out Louds. Verder uiteraard vrijdagmorgen, zaterdagmorgen en zondagmorgen. Een enorme held met Google Maps ben ik nog niet dus de exacte lokatie van dit exotische meertje (Bora Bora doet er niet aan onder) houden jullie nog van me tegoed.

Om het Arcade Fire gemis nog een beetje op te vangen, bij deze een mooi linkje. Geniet ervan.

Haldern Pop 2007 (more to be anounced)
An Pierlé & White Velvet
Brakes
Grand Island
Johnossi
Polarkreis 18
Sebastien Tellier
Shout Out Louds
The Earlies
The Electric Soft Parade
Tunng
The Drones und Get Well Soon
Duke Special
I'm From Barcelona Loney, Dear

(foto via een dubieuze Russische website, verder doet het lettertype vreemd)

Gem & Little Man Tate

2007-03-24T19:38:00.000+01:00

De shows van Arcade Fire, drie keer genot, twee jaar terug nog in de Melkweg en Paradiso, de show op Lowlands was een mooie finale. De verleiding was aanwezig om kaarten te kopen voor de show op 4 april in Vredenburg, helemaal nadat bekend werd dat Patrick Wolf het voorprogramma zou doen. Het was snel uitverkocht, later toch spijt. Sinds een dag eigenaar van een kaartje maar het mocht niet helpen: de hele Europese tour is afgezegd wegens ziekte.

Afgelopen donderdag: Gem met Little Man Tate, of andersom. Ze staan aangekondigd als special guests uit Utrecht. Knap hoe ze het hoofdprogramma weg weten te spelen met nieuwe liedjes en een redelijk nieuwe bezetting. Drummer Wouter Rentema doet zijn best en is strakker dan Ilco. Het plaatje is ook mooier, er is meer ruimte op het podium en drie gitaren naast elkaar ziet er wel zo mooi uit. Nog een nieuwtje, ik ga nieuwe uitzendingen produceren voor GemTV.

Little Man Tate is een lichte aanfluiting, een beetje Razorlight, een beetje The Rifles, een beetje Libertines. Dit alles in de blender, uitschenken een beetje vals spelen en je krijgt Little Man Tate. De band kreeg al niet zo’n goede beoordeling tijdens de laatste editie van London Calling en laat voor het optreden duidelijk weten het hiet mee eens te zijn. Jammer jongens maar die recensie geld ook voor vanavond.

The Rifles & JAG

2007-03-20T00:22:00.000+01:00

De eerste zonnestralen maken me overmoedig, bij de eerste stralen warmte van vorige week dacht ik blij mijn nieuwe jas aan te kunnen. Dit kon ook maar zorgde wel dat ik de rest van de week heerlijk in mijn bed pulp tv kon gaan kijken. Zo zag ik Zanger Bob de magische 3,9 kilo afvallen tijdens het programma afvallen met de Sterren. Sterren zijn relatief geloof ik.

Het weekend bracht ik door in Putten waar ik pasgeboren lammetjes onder een warmtelamp zag liggen. Voor het eerst in mijn leven reed ik een stukje op een brommer en mocht ik overnachten in een bedstede. Tegenwoordig ben ik snel tevreden.

Vanavond zag ik JAG in de Paradiso, een bandje wat klinkt als The Rifles met iets meer argressie. Heel goed waren ze niet, wel goedkoop én amusant voor een standaard maandag. Een maandag met sneeuw, vertraging in de trein, twee meisjes die op Christiane F leken en één krabbel op Hyves. Het moet niet gekker worden.

Verder moet ik nog wat goedmaken, Subroutine heeft een geweldige 7inch splitsingle uitgebracht. Niet alleen het ter ziele gegane ‘De Nieuwe Vrolijkheid’ doet mee maar ook Gronings trots in bange dagen: Vox Von Braun. De single is te koop via de website van Subroutine. Binnekort plaats ik hier de eerste foto’s van mijn geverfde en ingerichte crib, mede de oorzaak dat ik niet aan posten toekwam.

Just Jack & Interpol

2007-03-12T13:37:00.000+01:00

Lang niet gepost, erg slecht eigenlijk maar het had een reden. Zo was ik met een project bezig wat nogal goed begon te lopen en uiteindelijk 3fm nog heeft gehaald. Ook moest er gedraaid worden in de OT301, leuke zaal maar slechte organisatie. Vooral veel wachten, bij elkaar misschien een ruim uur kunnen draaien in plaats van vier uur. Verder een eerste aflevering van GrazTV gemaakt.

Vorige week Just Jack in een uitverkochte Paradiso bovenzaal. Goed optreden, eigenlijk gewoon Jack, niks meer niks minder. Hij lijkt op Mike Skinner maar heeft ritme en is niet dronken. Amper drie kwartier, niet getreurd, de goede man komt terug en wel op 26 april in de Melkweg. Ook in april in de Melkweg: Interpol.

Afgelopen vrijdag draaien in Nijmegen, leuke vuurdoop in een ‘vreemde’ stad. Overdag het busje van Solo opgehaald in Utrecht, mijn dank nog hiervoor. S’avonds uiteraard het zaaltje niet kunnen vinden, 3 keer het Keizer Karelplein en 1 keer achteruit inparkeren. Het zorgde voor de nodige zweetdruppeltjes. Het draaien ging verder goed, in plaats van twee uur ruim vier uur bezig geweest. Rond een uur of zeven weer terug in Amsterdam waar de slager net openging om parkeergeld te wisselen. Daarna slapen, heel lang!

De komende periode heb ik weer tijd voor mijn weblog, voortaan niet twee weken in één verhaal maar gewoon 3 berichten per week.

Andy Warhol & Au Revoir Simone

2007-02-27T14:20:00.000+01:00

Soms moet er tijd aan de studie worden besteed, iets wat ik de afgelopen week misschien wel te fanatiek heb gedaan. Geen ramp want het resultaat was goed, klein hoogtepuntje: mijn radiospotje op 3fm. Zodra het materiaal online staat zal ik hier een linkje plaatsen. Uiteraard kan ik niet alleen maar tijd doorbrengen met studeren en filmen. Afgelopen woensdag weer eens een bezoekje aan Paradiso. The Decemberists speelde maar daar kwam ik niet voor. In de bovenzaal de drie-vrouwsformatie Au Revoir Simone.

Afkomstig uit Brooklyn proberen ze en soort Amerikaanse Pipettes te zijn. Niet met zoette popliedjes maar met iets hardere elektronica. Heel hoogstaand is het allemaal niet maar genoeg voor drie kwartier vermaak. Ondanks ziekte spelen ze gewoon. De laatste twee nummers worden ontsierd door binnenkomende Decemberist bezoekers, waarschijnlijk om goed wakker gemaakt te worden.

Dag later is het Andy Warhol dag, precies twintig jaar geleden dat de held uit New York stierf. Om het te herdenken heeft het Stedelijk Museum vanaf oktober een expositie met het werk van deze kunstenaar. Hieraan verbonden is een Andy Warhol Club, leden kunnen feestjes, films en de tentoonstelling zovaak bezoeken als ze willen. Het lanceerfeestje was overduidelijk hip, veel pers, bekende mensen en een enorme rij.

Het begin is een lange zit, drie uur lang Chelsea Girls. Ondertussen de nodige flessen Becks achter over en leuke gesprekken met een vriendin die ik te lang niet had gezien. Hierna feest, heel veel weet ik niet meer maar ik kan me de goede muziek van zZz nog herinneren. Ook de fijne Velvet Underground mixen. Lang kon ik niet nagenieten, de volgende morgen werd ik bruut wakker gemaakt door de glaszetter…

Lucky Fonz & Room Eleven

2007-02-17T18:20:00.000+01:00

Woensdag Paardpop in Zwolle, de naam klinkt misschien niet heel spannend de line-up is dit wel. Lucky Fonz III, de prille winnaar van de Grote Prijs van Nederland. Verder Silence is Sexy, ook een winnaar van de eerder genoemde Grote Prijs. Ook Room Eleven, de talentvolle band uit Utrecht/Amsterdam. Storybox, het iets saaie bandje uit Utrecht. Brown Feather Sparrow en meer. Dit alles in een gezellig studentencafé met betaalbaar bier, lange rijen en een centrale verwarming op het hoogste standje. Het werd een lange nacht met hoogtepunten van Lucky Fonz (Fonz gaat normaal door het leven onder de naam Otto) en het gedreven Silence is Sexy die later aangeven nog nooit zo strak te hebben gespeeld.

De volgende morgen tref ik op de trap een brief aan van Idtv, waarvoor ze mij een brief sturen is me nog niet duidelijk. Met een transfer van de School of Journalism naar dit bedrijf heb ik immers geen rekening gehouden. Eenmaal de brief geopend is het vooral lachen. Wat blijkt, ooit in een dronken bui heb ik me met een studiegenoot opgegeven voor Lingo. Uiteraard heb ik hier nooit meer over nagedacht maar ben ik nu wel uitgenodigd voor de Lingo-selectie-dag in de studio. Een woord met een L:. L-I-N-G-O. Een woord met een N: N-A-N-C-E. Nog maar even oefenen geloof ik. Groen!!!!

Daft Punk & Coachella

2007-02-14T12:44:00.000+01:00

Mobieltjes, in het dagelijkse gebruik vooral handig. Soms heel handig, soms is het fijn dat de batterij leeg is. Een moment waar ik ze als zeer storend ervaar is in de concertzaal. Vaak staan er mensen het halve concert te filmen of moeten er vrienden worden gebeld. Voorbeeld tijdens de eerste show van Radiohead: ‘Hoi, ik kan niet lang bellen hoor, ik sta in de HMH. Ja, bij een bandje, Coldplay begint zo.’ Twee storende factoren, Coldplay en het bellen. Gadver.

Dat er tussen de mobiele mensen die tijdens festivals of concerten tapen ook heel handige knaapjes zitten was me nooit echt opgevallen. De kwaliteit filmpjes op Youtube is vaak zwaar matig. Een mooie uitzondering is de held die het hele Daft Punk optreden op Coachella met meerdere mobieltjes heeft opgenomen. De geluidskwaliteit is zeer goed, het kinkt haast als een lijntje vanuit de mengtafel. Kijk en geniet!

Daft Punk live at Coachella 2006

CYHSY & Cold War Kids

2007-02-11T21:51:00.000+01:00

Donderdag was de dag van hét weeralarm, het ging sneeuwen en hard ook, althans volgens weerclown Erwin Kroll. Minstens een meter sneeuw, achter Musselkanaal werden nog mammoeten waargenomen en Unox rukt op volle sterkte uit om uitgeputte reizigers te voorzien van een kopje snert. Ach, ik vind sneeuw wel leuk zolang ik op mijn plek van bestemming kan komen. Vanavond was dit Paradiso, normaal goed voor een wandeltocht van tien minuten waar het niet dat ik vanuit Zwolle moest komen. Met dank aan Arcade Fire de treinreis goed doorgekomen. Unox helaas gemist, geen snert voor mij.

Eenmaal in een warme en droge Paradiso is het vooral druk. Waar iedereen vandaan komt, geen idee. Had deze populariteit niet durven schatten, met logistieke precisie valt er nog net een plekje te vinden voor de verhoging zodat ik niet in het leefgebied van de ‘barkletser’ hoef plaats te nemen. Zie nog net het grootste deel van de Cold War Kids, hun debuutplaat ‘Robbers and Cowards’ is in thuishaven Amerika goed ontvangen nu moet Europa voor de bijl. Althans dat is het plan. Kids spelen een leuk gevarieerde set met panklare catchy en dansbare liedjes. Vooral de wisselwerking tussen de bassist en drummer weet op mij indruk te maken, ik kan mooie loopjes altijd wel waarderen.

Natuurlijk wist ik voor het optreden al dat ik me op een zeker moment ga ergeren aan de stem van Alec Ounsworth, excentrieke zanger van Clap Your Hands Say Yeah. Dat dit moment al zo snel kwam had ik niet verwacht. Het eerste deel van de set is ronduit matig, met zijn stem probeert Alec tegemoet te komen aan schoonheidsfoutjes wat voor een ronduit slordig geluid en een nonchalante houding van de band zorgt. Gelukkig komt er met het spelen van ‘Over And Over Again (Lost and Found)’ iets meer snelheid in het optreden en maken ze er met Heavy Metal nog een voldoende van. Clap Your Hands Say, Mwoah..

Malcolm & Green Hornet

2007-02-09T13:49:00.000+01:00

Malcolm Middleton, in zijn eentje verantwoordelijk voor nu al een van de beste platen van het jaar. Met 'A Brighter Beat' maakt hij een popplaat voor mensen die een hekel hebben aan popmuziek. Ok, misschien klinkt het als een grapje maar Malcolm is serieus. Aan zijn gezicht kon je aflezen dat de vragen die Eric Corton stelde hem niet echt kon boeien. ‘Wat zit er in het drinkwater in Glasgow’ een vraag die de de goede man natuurlijk al zo vaak is gevraagd. Nee, Malcolm kwam naar Amsterdam om te spelen. Vijf nummers om precies te zijn. Drie voor de luisteraars thuis, twee als bonus.

Moederziel alleen op het podium, zijn gezicht iets afgewend om maar niet de zaal in te hoeven kijken. Met ‘We’re All Gonna Die’ zingt hij over één van de zekerheden in het leven. Met ‘Death Love Depression Love Death’ speelt hij een nummer met een best trieste tekst zo ingetogen dat je er eigenlijk nog vrolijk van wordt ook. In verband met een weeralarm laat ik de laatste twee bandjes voor wat ze zijn. Helaas want Green Hornet, tegenwoordig Excelsior, staat op het punt van de grote doorbraak.

Björk & Interpol

2007-02-04T17:49:00.000+01:00

Het gebeurt niet heel vaak dat ik in New York wakker word en de krant open sla. Vorige week gebeurde het wel en viel mijn mond meteen open van verbazing. Mijn oog viel op een advertentie van het altijd imposante Coachella festival. Over bands gesproken: de eerste dag begint het meteen goed met Björk(foto via fansite), Interpol, The Jesus and Mary Chain, Jarvis Cocker en Sonic Youth. Verder vullen ze die dag op met Felix da Housecat, Digitalism, Rufus Wainwright, Peaches en vele anderen.

De tweede dag is ook een fijne, Arcade Fire, Good, Bad & Queen, Decemberists, Rapture, LCD Soundsystem, Black Keys, Kings of Leon en wederom ladingen met andere bands. Zondag en tevens de laatste dag vind ik het minst, wel treden Damien Rice, Happy Mondays, CSS, Klaxons, Tapes ’n Tapes en Lily Allen nog aan. Enig probleem, het festival is in Indio, ergens héél zuidelijk van Los Angeles.

Ik stel voor om twee derde van deze line-up ook op Roskilde neer te zetten. Het begin met Red Hot Chili Peppers was natuurlijk een schoonheidsfoutje maar dit wordt ruimschoots goedgemaakt met de komst van Björk. De rest is ook welkom uiteraard.

Iets minder groot maar wel minstens net zo leuk: Haldern. De voorverkoop via ticketservice is begonnen en de eerste bands zijn bekend: Tunng, Sebastian Tellier, Brakes, The Electrical Soft Parade en Grand Island.

Moustaches & Blogger

2007-02-03T22:00:00.000+01:00

Laten we het op een jetlag houden. Blogger had een nieuwe versie met allemaal extra’s, tijd voor me om mijn oude design vaarwel te zeggen en een nieuwe lay-out te maken. Een druk op de knop weg was mijn oude template. Mijn comments en teller staan gelukkig extern opgeslagen en ook zijn mijn archieven nog bewaard gebleven, althans een groot deel hiervan. Dit design houden of terug naar het oude? Aan jullie de keuze.

Verder nog één huishoudelijke mededeling. Morgenavond een grote ‘Never Mind The Moustaches’ show in BG te Amsterdam (onder club 11). Er is een gastenlijst beschikbaar voor mensen die zin hebben in een avond muziek. Stuur een mailtje naar henk[a]graz.nl en ik neem contact met je op.

New York II & Beastie Boys

2007-02-03T17:31:00.000+01:00

Vorige week zat ik in New York. Aangezien het druk was en ik geen tijd had voor updates deel ik mijn notities met jullie. Vandaag de laatste dagen. (foto Ruben Kremer)

23 januari 2007
Tijdens het opstaan een beetje brak van de vorige avond. Belandt in de meest foute kroeg ooit: Yogi’s. Soort van Lumberjack Café compleet met drie meter hoge houten beer waar stamgasten nonchalant hun jas aan ophangen. Veel bier en foute muziek via de jukebox. Voor het slapengaan nog zes keer Dolly Parton aangeklikt, benieuwd of ik ooit de kroeg nog in mag. Eerste bezoek van vandaag is het politiebureau in Brooklyn. Hier moest een bekeuring contant worden betaald. Wijze les, spring nooit over een hekje als je kaartje het even niet doet. Ik had geluk, een reisgenote niet.

Vanaf Brooklyn per voet richting Manhattan over de imposante Brooklyn Bridge. Op het moment van de oversteek hangen er ladingen helikopters in de lucht. Will Smith blijkt een nieuwe film op te nemen. Qua bouwwerk vind ik de brug het meest mooie van de afgelopen dagen, alles aan dit bouwwerk klopt gewoon. Mooie foto’s gemaakt, fijne gesprekken. Eenmaal aan de overkant een goede kop koffie en wederom te voet richting Ground Zero. Dit is vooral heel Amerikaans, gek om op deze plek te zijn, vooral de kindertekeningen raken me het meest. Wel bizar om te zien dat het langzamerhand een soort van kermisattractie aan het worden is, maar goed daar doe ik zelf ook aan mee door de plek te bezoeken.

Paar uur later is het tijd om te shoppen, de sales houden New York nog steeds in de grip en zijn erg goed voor me, vind dan ook het jasje waar ik al jaren naar aan het zoeken ben. En dat voor een schamele paar dollars. De rest van de dag formaliteiten, een paar bezoekjes aan platenzaken op Bleekerstreet.

24 januari 2007
Heerlijk Amerikaans ontbeten, toast, eggs, en sloten koffie. Zelden zo vol een restaurant verlaten na het nuttigen van een ontbijtje. Vervolgens aansluitend de stad in, snel voor ik naar CBS moet nog wat shoppen en dingen bekijken, oa MoMa. Beetje de tijd vergeten en snel per taxi naar het CBS gebouw. Een taxivergunning kost 500.000 dollar, by the way. De rest van de middag CBS, ondermeer langs de studio van dr. Phil gelopen. De dag vliegt sneller om dan gepland, snel met de subway terug naar het hotel om minder nette kleren aan te doen en met een groepje naar de NBA te gaan.

Om precies te zijn, New York Knicks tegen Phoenix Suns (Mét MVP Steve Nash). Madison Square Garden is een belevenis opzich, de zes roltrappen omhoog geeft wel aan dat wij goedkope kaarten hadden. Toch is het zicht nog goed, je ziet het hele stadion en krijgt alles perfect mee. Voor de wedstrijd uiteraard het Amerikaanse volkslied en tussen de time-outs door een heus spektakel. De Beastie Boys blijken in het stadion te zitten, helaas net iets te ver van mijn stoel af. Amerikanen zijn goed in dingen rekken, de wedstrijd duurt 4x 12 minuten, toch zijn we pas 210 minuten later uit het stadion. Wederom een fijne dag.

25 januari 2007
De dag begonnen op Columbia University, op het laatste moment besluit ik warmere kleren aan te trekken, een goede beslissing want het kwik daalt vandaag flink. Mooi gebouw, mooie bibliotheek, eigenlijk is alles mooi aan deze universiteits campus. Goede lezing van een hoogleraar journalistiek, intressant om te volgen. De rest van de tijd op Columbia ook, ik ga er niet op in verder omdat het niet heel spannend is ofzo. Vanaf Columbia door naar het presscenter voor een meeting met Freek Staps van het NRC. Leuk verhaal van deze jonge reporter, hij geeft me nog wat tips voor leuke kroegen. Na Freek een oersaai verhaal van het Foreign Press Center, val ongeveer in slaap, gelukkig snurk ik niet.

Eenmaal buiten snel een Starbucks in om op te warmen en een plan te maken voor de rest van de avond. We besluiten met zijn tweeen een pizza te bestellen op de hotelkamer en daarna richting Bleekerstreet voor een paar jazz/bluesclubs. Zelden zo’n inmense ‘small’ pizza gezien. Maag vol, meer mensen overtuigd mee te gaan en paar taxi richting Bowery. Ondertussen zit het kwik onder de -15 en waait het flink niet vaak zo’n kou gevoeld als vanavond. Als snel vinden we een aantal goede clubs en zitten we vooral binnen. De alternatieve karaoke bar met Wolfmother was een goede keuze. Met een taxi door de koude NYC nacht belanden we veilig in het hotel.

26 januari 2007
Wederom vroeg opstaan, opnieuw een goed ontbijt en snel met een klein clubje naar Soho om te shoppen. Vandaag bijna geen programma dus tijd om nog wat kleren en schoenen in te slaan. Het worden een aantal tassen vol, de dollar staat heel erg gunstig en het is dus uitverkoop. Paar schoenen, jas, broeken, ladingen t-shirts en nieuwe tas. Het kan beroerder. Vind nog een aantal goede 2e hands winkels maar heb geen tijd meer om hier nog langer rond te hangen. Vind nog wel een paar goede platen (oa Teenage Fanclub). Wonderbaarlijk blijkt alles in mijn koffer te passen. Snel naar JFK om zaterdagmorgen vroeg terug naar Nederland te vliegen. Goede vlucht alleen een avondeten rond middernacht en ontbijt om 5 uur hoeft van mij niet. Toch valt er niks te klagen, een goede trip gehad. Volgend jaar wil ik langer, als het financieel regelen valt moet mijn stage daar plaatsvinden.

New York I & Raveonettes

2007-01-29T19:37:00.000+01:00

De afgelopen dagen zat ik in New York. Aangezien het druk was en ik geen tijd had voor updates deel ik mijn notities met jullie. Vandaag de eerste vier dagen.

19 januari 2007
Een vertraagde trein brengt me via een ontwortelde Veluwe richting Schiphol, ruim op tijd kan het inchecken beginnen en met slechts een uur vertraging stijgen we op richting New York. Als film worden we vermaakt met WTC, niet echt een geweldige keuze, gelukkig een supersonisch apparaat vol met cd’s en andere films. Een paar maaltijden en ondermeer Zwartboek verder doen we een poging te landen, dit gaat beter dan tijdens de film. Mannetje met bordje loost ons richting bus, halverwege verlies ik een lens en zie ik verder niks meer van Manhattan, het schijnt mooi geweest te zijn. Inchecken in het hotel en achter mijn oogbol een lens terug gevonden, snel een warm bad en een 12inch broodje Subway. Vervolgens lekker en lang slapen in een te klein bed.

20 januari 2007
Wakker worden in een strakblauw New York is een fijne ervaring. Eet bagels met ei op de 17 etage van het hotel aan Broadway. Voor de puristen: 72nd street, handig en vlakbij de metro ingang. Snel een metrokaart halen en Central Park in. Ons hotel is vlakbij het Dakota gebouw, daar waar John Lennon ooit woonde en is vermoord. Overal herdenkingsplaatjes, strawberry fields en een steen met imagine. Aangezien het koud is vrij snel het museum in, paar van onze groep gaan naar MoMa, paar gaan richting Metropolitan. Zelf kies ik voor de laatste, later in de week bezoek ik zelf MoMa. Tijdje rondkijken en over fifth avenue richting Empire State Building. Hoog gebouw. Eenmaal weer veilig op de grond blijken mijn knieen te knikken en bewoog het gebouw niet zoals ik eerder vermoede. Terug naar het hotel om wat op te warmen. Het is koud in New York. S’avonds met de hele groep eten bij een ordinaire vreetschuur. Zelf eet ik vegetarisch omdat ik hamburgers van een halve kilo niet zie zitten. Hierna nog even na de kroeg een klein feestje op een van de hotelkamers.

21 januari 2007
Op tijd de wekker gezet, eieren met bagels, verse jus en een goedemorgen Amerika leus. De nacht was kort, tijd voor ontnuchtering op Times Square. De gospel dienst waar we belanden vind ik maar eng. Halverwege smeer ik hem en wacht op de rest van de groep bij Starbucks. Tijd voor Liberty Island en Ellis Island. Uiteraard kom ik weer eens niet door een security check heen en mag ik zelfs mijn schoenen nog uit doen. Gastvrij volkje die Amerikanen. Het beeld doet me niet zo heel erg veel, protserig en toe aan een goede schoonmaak beurt. Eenmaal weer terug op Manhattan met de metro richting Little Italy en China Town. Hier heerlijk rondslenteren en goede koffie drinken. Verder uiteraard verse pasta en een wandeltocht over Bowery. Op de terugreis in de metro naast een oldschool-dragqueen, ze bestaan nog. De stoppels vielen alleen op. Feestje in het hotel, tijdens een poging nieuwe drank te halen beland ik op een Amerikaans feestje. Hipsters uit Manhattan vinden het maar wat leuk om een Nederlandse gast te hebben. Goed vermaakt.

22 januari 2007
De dag begonnen bij de VN, nog nooit zo’n knappe gids/begeleidster gehad. Interessante rondleiding en leuk om daar eens achter de schermen te kijken. Via het Grand Central Station richting de studio van CBS waar RTL correspondent Erik Mouthaan zijn kantoor heeft. Hier de rest van de middag doorgebracht, ook op het dak van de studio en een korte rondleiding, met de rest zal ik jullie niet lastig vallen. Eenmaal buiten snel een koffie scoren bij de Starbucks en een korte wandeling langs diverse winkels. Nog even email lezen bij de Apple store en richting hotel voor een voedzame maaltijd. Nog snel platenscoren, ik vind ondermeer Raveonettes en Singapore Sling voor 1 dollar. Feest. De avond besloten in de kroeg. Alle indrukken en werkzaamheden zijn zo overweldigend dat ik nog niet aan het lange nachtbraken toe kom.

De komende dagen meer over New York op mijn weblog.

Camera Obscura & Magik Markers

2007-01-18T23:00:00.000+01:00

De koffer staat klaar, handbagage ligt nog op één hoop en de iPod zit in de lader. Buiten vliegt zo af en toe een stoel voorbij gevolgd door wat takken, containers en een boom. Storm in Nederland, gezellig. Morgen vlieg ik richting New York en moet nog even kijken hoe ik op Schiphol ga belanden momenteel is er immers geen treinverkeer mogelijk. Het zal wel loslopen en ongetwijfeld wandel ik morgen door Manhattan.

Ik hang uit bij ondermeer de CBS, Manhattan Media, RTL & Columbia University. Verder is er nog wel wat tijd om de platenzaken in Soho & Greenwich te bezoeken. Ook gaan er concerten worden bezocht van ondermeer: The Wrens, Camera Obscura, The Dears, Ane Brun & Magik Markers. Mocht ik leukere dingen vinden dan ben ik uiteraard daar. Ook basketbal in Madison Square Garden en duizend en één andere dingen. Wanneer ik de beschikking heb over een computer zal ik mijn weblog updaten over mijn belevenissen in ‘The Big Apple’.

Tips zijn natuurlijk altijd welkom. Mocht Vlieland zinken of Flevoland vollopen, stuur me even een mailtje. Kan je vanavond niet slapen of hou je van nachtbraken, als je rond kwart voor één de televisie aanzet op Nederland 3 is de kans vrij groot dat je me een paar filmpjes ziet presenteren tijdens het Noorderslagweekend.

Enter Shikari & About

2007-01-15T21:53:00.000+01:00

Eurosonic dag een:
De droom dat er geen rijen staan is nog helder. Snel perspassen opgehaald, fiets op slot, bandjes om, en op naar de Spieghel voor de eerste band van de avond: The Cheaters, Noors jaren zestig garage bandje, zanger beschikt over een aardige stem maar niet over de klasse verschillende nummers te schrijven. Alles klinkt hetzelfde. Op naar Huize Maas waar ondertussen de traditionele rij staat, na eerst een half uur in de verkeerde rij staan blijkt er een speciale ingang voor ‘professionals’ te zijn. Net op tijd voor Peter Bjorn & John strompelen we de zaal binnen waar nog genoeg ruimte is voor de halve rij wachtenden, jammer. Zweedse trio doet het aardig, iedereen staat te wachten voor ‘Young Folks’ iets wat ook voor mij geld. Ben immers dol op meefluiten. Eindconclussie: grappig bandje, niet meer, niet minder.

Aan de andere kant speelt The Sunshine Underground, eerder al te zien op bijvoorbeeld London Calling, leuke band, leuke nummers, niet meer, niet minder. Wel kondig ik het nummer komende week donderdag aan voor 3voor12 TV, rond de klok van twaalf kan je mijn presentatie techniek zien op Nederland 3. Een van mijn grote verwachtingen van het weekend zijn de jongens van The View. Net droog achter de oren brengen ze niet dat wat ik gehoopt had, het is gewoon saai. ‘Posh Boys’ brengt een kleine opleving maar dan is het ook hoogste tijd om de zaal te verlaten en naar de Stadsschouwburg te gaan voor Leningrad. Een goede keuze, zaal staat op zijn kop, het Russisch zingt lekker mee. Van hilarisch naar bloedserieus, het eerste Eurosonic hoogtepunt. Hierna is het moeilijk kiezen. Immers: overal rijen. Voor Vera is het niet te doen, dan maar morgen naar Shitdisco. De keuze valt op Enter Shikari, bizar. Als je het geluid uitkleed blijft er iets over wat op Prodigy zal lijken, nu is het vooral heel hard en melodieus, adhd op zijn best.

Snel een biertje in Kafe Kult, hierna door naar het VICE feestje in de Puddingfabriek. Aangezien we laat zijn mogen we niet meer naar binnen. Dan maar via de achteringang met dank aan een van de dj’s van Edbanger Records. Leuk feestje met gratis drank, dan weet je meestal hoe laat het is, of werd. Laat genoeg in ieder geval, licht draaiend beland ik rond een uurtje of vijf op mijn logeeradres.

Eurosonic dag twee:
Standard in Vera is het type bandje waar je niksvermoedend naar binnen loopt en eenmaal daar een zuigende werking heeft, steeds zeg je tegen jezelf ‘nog een nummer’ waarin het zit? Waarschijnlijk de flitsende podiumpresentatie, een dubbele drum doet het vaak goed. Ook in dit geval is het optreden van deze jonge band een voorzichtig hoogtepuntje op de vroege avond in de altijd gezellige én volle Vera. Bromheads Jacket is aardig ADHD, ook vanavond, een bomvolle zaal en een goede show, de band daarna bakt er niks van en zorgt ervoor dat ik tijdig in de Vestibule ben om Subroutine act Awkward i te zien. Jammer van de etende mensen, halverwege vind ik het tijd om naar Vera te gaan om Duné te zien, bandje uit de Deense traditie die zo af en toe aardig op Mew weet te leunen. Leuk maar drie kwartier is nog iets te lang voor deze jongens en charmante dame.

Larrakin Love heeft ondertussen een aardige podiumervaring en laten het statische publiek in Vera een beetje dansen, door snelle overgangen, leuke toevoegingen en gewoon een goede show weten ze hier aardig wat zieltjes te winnen. Snel een jas, fiets en snel naar Simplon. Hier staat immers Nederlands hoop in bange dagen: About! In de bovenzaal waar het ondertussen heel warm is weten ze me wederom te overdonderen, eigenlijk mogen ze niet maar toch doen ze het: een toegift. Weliswaar één schamele minuut maar toch. Vanavond winnen ze. Digitalism daarna is aardig maar te druk. Tijd voor het afsluitende NME feest in de Spiegel, een avond dansend te besluiten is altijd leuk. Ook vanavond.

In verband met een internetverbinding die niet zo stabiel is als ik dacht twee verhalen in één. Morgen nog een stukje Noorderslag. Ook kan je drie van mijn recensies lezen op Graz.

Oktober & November & December

2007-01-10T16:17:00.000+01:00

Nog een laatste keer terugkijken, ditmaal van september tot december. Ondermeer Morrissey, Crossing Border, London Calling#2 en jaarlijstjes. Ook Love is All, Miss Kittin en Club11.

oktober
Droevig weer en weinig te beleven, ik zie een aantal concerten maar ben er met mijn gedachten niet bij. De beste avonden zijn in Café Belgie met een paar goede biertjes. Nee, de laatste drie maanden van het jaar zijn niet echt bepaald aan mij besteeds. Ik zie de Rapture in Tivoli lang niet zo strak spelen als we van ze gewend zijn. Ik probeer een sterren-rating om aan te geven hoe goed het concet was maar heel lang hou ik dit niet vol. Misschien later weer een poging. Wel leuk waren The Pipettes, misschien wel de leukste live band van het jaar, dit kwam waarschijnlijk ook door de lokatie: Vera. Jurkjes, dansjes en na afloop veel Beck’s bier, zo moet een goede avond er eigenlijk wel uitzien. Hetzelfde weekend zie ik The Knife in Paradiso, een topoptreden wat helaas aan de korte kant was, audiovisueel ziet het er wederom fantastisch uit, langzamerhand wordt 2006 toch wel het jaar van The Knife.

Oktober is ook de maand van de volle agenda, zo plan ik een montage iets verkeerd en kan ik direct door vanuit een nachtje met ondermeer Miss Kittin de studio in. Het heeft zijn charme ook wel. De soloplaat van Jarvis Cocker krijgt luistersessie één, de plaat weet me te boeien en lijkt uiteraard op Pulp. Toch is zijn solodebuut lang niet zo verslavend als het werk met zijn oude band.

november
Een maand met een volle agenda, druk met studie, een aantal boekingen om te draaien en wat leuke concerten. Het eerste weekend van november is het raak in Club11, een mooie avond met goede muziek, Becks bier en verder veel gezelligheid, uiteraard wordt het weer eens te laat en ben ik zaterdag vooral brak. London Calling verkoopt alle kaarten, wederom veel mensen zonder ticket, ze leren het ook nooit. Eurosonic komt met het eerste deel van het programma waar veel leuke dingen tussen zitten. In de Melkweg spreek ik met de jongens van Kashmir, op de een of andere manier heb ik vaak een bepaalde klik met Scandinaviers, ook ditmaal. De tijd vliegt om, quotes zijn fijn en later is hun optreden erg sterk.

De volgende morgen wordt er een kleine veldslag gevoerd om de nieuwe H&M collectie van Viktor & Rolf, wie? Paar dagen later ben ik getuige van het laatste Nederlandse concert van Arab Strap, voorzichtig pinken fans een traantje weg. Het optreden is mooi, de interactie tussen Aidan en Malcolm is er helaas niet meer. Toch gaan ze elkaar missen. Voor het optreden spreek ik Malcolm Middleton in een Utrechts hotel, hij heeft een prachtige soloplaat uit die aan het einde van deze maand (januari) in de winkels ligt. Grote festivalklapper in 2007 gaat Goose worden, de band speelt Tivoli plat, Erol Alkan doet het daarna dunnetjes over met zijn platen. Dronken en wel vier ik mijn verjaardag, de dag erna krijg ik de taart niet weg. Het beste concert van de maand komt op de naam van I am Kloot, wat is deze band live goed. Opmerkelijk: in Engeland gaat er gespeeld worden als voorprogramma van Babyshambles.

Na I am Kloot kan ik direct door naar Crossing Border, ik zie een matige Futureheads en een zwaar teleurstellende Razorlight, nee ik was overduidelijk de verkeerde dagen op het festival. De hele Crossing Border recensie valt hier te lezen. Eurosonic komt met het grootste deel van het programma naar buiten, aardige bands, euforie dit jaar niet. De maand wordt afgesloten met London Calling, mijn vrienden van The Rifles spelen vrijdag en ik zie ze kort voor het optreden. Biertje verder beland ik in de bovenzaal bij Milburn wat gewoon niks is, één nummertje is aardig, niks meer niks minder. Het hoogtepunt van het festival is zoals iedereen had verwacht: Klaxons. Een dag later nog in de Utrechtse Tivoli een matig concert van The Thermals, lichte teleurstelling, vroeg slapen. Dag later maken Guillemots het goed samen met Roosbeef.

december
De maand van veel eten en gezelligheid, althans zo zou het vaak moeten zijn. Erg gezellig wad het Spontaan benefiet in de ACU, goede optredens en daarna dansen op de plaatjes van mijn Never Mind the Moustaches project, een fijne avond Utrecht. Het eerste concept jaarlijstje wordt in elkaar gezet, moeilijke keuzes. Een snackbarbezoek blijkt nooit meer hetzelfde te zijn, dorpjes veranderen. Het stemmen op de Song van het Jaar 2006 kan beginnen, ik stem CSS, Klaxons, Mystery Jets, The Knife, The Pipettes bij de daadwerkelijke verkiezing blijkt geen van de nummers hoog te scoren. Jack White en zijn Raconteurs gaan met de hoofdprijs naar huis. Ik scoor op de weg naar huis een bamischijf, ook niet onaardig. Wederom een draaivond met The Moustaches, ditmaal in Café Vaaghuyzen, drie verdiepingen, veel bezoekers en fijne platen. Wel veel regen op de weg terug. Ook hebben we tegenwoordig een Myspace! Love is All speelt in Paradiso, na het optreden dansen we bij Noodlanding en nemen de band op sleeptouw door Amsterdam. De volgende dag wakker worden in het genezende water van het Zuiderbad. Heerlijk. Eindelijk is mijn jaarlijstje af, pijnlijke keuzes maar met het eindresultaat ben ik wel tevreden, The Knife op één, Love is All op twee. Held van december is Morrissey, wat een show en dat voor de tweede keer in de Heineken Music Hall. De afterparty is heel erg leuk, met huisgenote en vriendje is het vooral heel laat. Wel verklooi ik voor Vincent voortaan ‘Panic’ Mozza zingt hier immers niet ‘Hang the DJ’ maar ‘Henk de DJ’ luister maar heel goed! Eind van december breng alle verplichtingen, kerst, enz. 2006 is over, op naar 2007. Het was leuk.

Coparck & Patrick Wolf

2007-01-09T22:00:00.000+01:00

Het concertjaar is nog niet zo heel oud maar het eerste concert is inmiddels bezocht en de eerste draaiavond met Never Mind the Moustaches zit er weer op. Een fijne avond met goed geluid en klagende buren, ik zie het maar als een compliment. Ondanks de striemende regen kwamen er nog aardig wat mensen luisteren.

In studio DeSmet presenteerde 3voor12 de nieuwe cd van Coparck, heel simpel krijgt het album de titel ‘the 3th album’ mee. De band speelt de nummers voor het eerst live wat overigens niet te horen is, vaak klinkt het rommelig maar vanavond staat de band rondom Odilo strak te spelen en geeft een mooie blik op de nieuwe plaat. Het mag duidelijk zijn dat deze plaat zijn voorganger ronduit overklast. De plek op Noorderslag komende zaterdag kan de band waarschijnlijk een duw in de goede richting geven. Jammer voor de band uit Amsterdam dat ze niet uit Belgie komen, dan had waarschijnlijk iedere popliefhebber de band omarmt.

Van minder kaliber is de nieuwe Patrick Wolf(foto via Artrocker), waar ik bij de vorige platen ‘Lycantrophy’ en ‘Wind in the Wires’ meteen verkocht was wil dat bij ‘The Magic Position’ maar niet lukken. Helaas want ik had me aardig lang zitten verheugen op nieuw werk van deze Britse held. Patrick Wolf staat komende Eurosonic ook op het programma, of ik hem daadwerkelijk ga zien weet ik nog niet, ondertussen heb ik hem vier keer gezien, nu staan er genoeg andere bands op het programma om te ontdekken.

Toch over het Noorderslagweekend gesproken, uiteraard heeft de lokale Plato ook weer een groot aantal bands in de winkel spelen. Letterlijk tussen de schappen met platen. Groot pakken ze uit met Peter Bjorn & John, Magic Numbers en Johan. Mijn te lopen route plaats ik later op dit weblog.

Platosonic Instore Showcase 2007
donderdag 11 januari
18.00 Une
18.30 Peter, Bjorn & John
19.10 Krause
20.00 Meindert Talma vrijdag

12 januari
13.00 Montevideo
13.30 Daan
14.10 Duke Special
14.50 Tunng
15.30 James Yorkston
16.10 Taxi To The Ocean
16.50 Magic Numbers
17.30 Ozark Henry

zaterdag 13 januari
13.00 Alamo Race Track
13.30 Roosbeef
14.10 A Balladeer
14.50 Johan
15.30 Coparck
16.10 Room Eleven
16.50 Luie Hond

Juli & Augustus & September

2007-01-07T18:09:00.000+01:00

Dat we momenteel in 2007 zitten wil niet zeggen dat we niet meer mogen terugblikken, dit doe ik dan ook de komende dagen. Vandaag vanaf juli tot september. Ondermeer Haldern Pop, London, draaien op Lowlands en Roskilde. (foto's: rockphoto.dk)

juli
Met Roskilde voor de boeg weet je dat juli goed begint. Aangezien we er een paar dagen voor het festival zijn genieten we nog even van alle rust, bekijken het stadje voor de zoveelste keer en s’avonds tijdens een wandeling over de gewone festivalcampings blijkt dat het hier al aardig op een vluchtelingenkamp begint te lijken (foto). Wel is de sfeer en het weer fantastisch, zon en overal is wel iets te doen, wat dat betreft is Lowlands gewoon een lullig festival. S’avonds maken we kennis met de buren, s’nachts horen we dat ze enorm dronken zijn, de volgende morgen blijkt het Eugene Hutz uit Gogol Bordello te zijn. Voor diegene die de verslagen nog willen lezen, je kan ze hier vinden. Verder is Roskilde één groot feest, het weer kan niet beter, enkele optredens zelfs historisch. Andere hoogtepunten, tafelvoetbal door Kanye West, voor een verdere impressie de volgende link.

Op de terugweg een Zweden – Nederland verhuizing, eenmaal thuis denk ik eindelijk lekker te kunnen slapen naar 48 uur zonder slaap, helaas, nog snel naar mijn faculteit voor een klein probleem rondom mijn studie. Het loopt goed af. Juli is ook de maand van de Valkhof Affaire, Thermals spelen strak maar het publiek komt alleen aapjes kijken. Het Berlin festival zet zowel Stereo Total, Klaxons en Raveonettes op het programma, direct door uit Londen blijkt het logistiek helaas niet te doen. De reis naar Londen is een regelrechte ramp, naast me blijkt een drugskoerier te zitten die snel van zijn zitplaats wordt gehaald.

In Londen logeer ik plus vriendin bij twee goede vrienden, heerlijk in het centrum genieten we een week van alles wat de stad te bieden heeft. Dit is heel veel. Avondje op stap met Nicole Blommers brengt ons naar de hippe Old Blue Last, veel bier en goede muziek. Juli was fijn.

augustus
Amper een aantal uren terug uit Londen direct door naar Haldern Pop. Ondertussen is het augustus en dit betekend heel veel hemelwater. Met een viertal auto’s (de groep wordt elk jaar groter!) rijden we snel naar Duitsland, halen perskaarten op en parkeren de auto’s. De tent staat nog voor het donker is. Eten, en de eerste bandjes in de Spiegeltent, vooral Mystery Jets raken me. Beter dan de Eurosonic show (haldern recensie). Interview met the Veils gaat last-minute niet door, wel s’avonds een kampvuurtje op de backstage met wat Kooks acoustisch en een koelkast vol Becks. Hoogtepunt is voor mij Divine Comedy, verder veel tafelvoetballen, Diebels en uiteraard het meertje.

Eenmaal thuis blijkt de Lowlands boeking rond te zijn, ik mag vier uur draaien op het festival waar ik toch al sinds jaar en dag rondloop. Leuk! Met het oog op de weerberichten worden de laarzen ingepakt en gaat er vooral veel zooi mee in de kofferbak, de auto staat immers vlak achter de camping. Op vrijdag een interview met The Veils, daarna nog wat bandjes kijken en naar huis, diep in de nacht eieren bakken en lang douchen, heerlijk. Volgende morgen zo snel mogelijk platenkoffers inpakken en terug naar Biddinghuizen, auto op de backstage, binnendoor stevig doorwandelen en precies op tijd met Iggy in de goede tent, timing! De volgende uren drink ik teveel bier om mijn zenuwen een beetje onder controle te houden. De volgende dag ontmoet ik Karen O, nog meer zenuwen. Eenmaal showtime gaat het snel, de vaart zit er lekker(foto) in en de tent staat vol, binnen de kortste keren zitten de vier uurtjes er weer op, snel inpakken en naar huis. Lowlands hoogtepunt? The Knife! (meer Lowlands) Na al het Lowlands plezier nog een grandioze Radiohead show, het kon niet op deze maand. Augustus was goed voor me.

september
Na twee maanden relatief weinig doen besluit ik mijn cursus Zweeds op een hoger pitje te gooien. September staat weer in het teken van collegebanken, Arab Strap maakt bekend met zijn laatste tour bezig te zijn, er gaan een lading oude bandshirts richting Afrika. Ook wordt de agenda gevuld met een flink aantal concerten. Komende sensatie Klaxons spelen op London Calling#2 en wederom gaat het hard met de kaartverkoop, ook spelen The Rifles, erg handig want ik was te laat voor een ticket en nu kan ik met hen mee. September staat ook in het teken van New York, zowel een uitgebreid artikel over de scene rondom CBGB alsmede een werkbezoek aan de stad begin 2007. Richard Hell & The Voidoids draai ik spreekwoordelijk grijs op mijn iPod. In april had ik als doel Love is All voor het einde van het jaar in Nederland te zien, dit komt uit. State New X Forms boekt de band tussen ondermeer Sonic Youth, later komt er ook een Paradiso show bij. Verder is september de maand van stilte na de storm, ook wel eens fijn.

April & Mei & Juni

2007-01-05T15:50:00.000+01:00

Dat we momenteel in 2007 zitten wil niet zeggen dat we niet meer mogen terugblikken, dit doe ik dan ook de komende dagen. Vandaag vanaf april tot juni. Ondermeer het WK voetbal, en een heerlijke lente.

april
De eerste editie van London Calling dit jaar valt tegen, eigenlijk weten alleen The Kooks en Dirty Pretty Things me echt te raken. Via Tim Burgess (Charlatans) maak ik kennis met The Chavs, zijn hobbybandje met Carl Barat. We drinken koffie en doen een leuk interview, naast me zit Tom Holkenborg (Junkie XL) klaar voor een RTL Boulevard optreden. De maand begint pas echt goed met een perfecte show van Mew, de zaal is stampvol, de band weet wat ze moeten doen. De verwachting dat ze een Lowlands show gaan doen komt een paar maanden later uit. Wel stapt Johan Wohlert, bassist en beroepsposeur uit de band. Hij wordt vader en wil dit niet combineren met het muzikant zijn. In de Rolling Stone verschijnt een artikel over Pete Doherty, op dat moment zwaar in de goot, momenteel krabbelt hij er langzaam weer uit. Belle & Sebastian maken een Lowlands optreden bekend en de Haldern line-up krijgt meer vorm, toch missen de grote headliners nog.

De volledige line-up van Roskilde trekt me toch over de streep, Bob Dylan, Morrissey, Strokes, Sigur Rós, Rufus Wainwright, , Kashmir, Under Byen, Thåström en Happy Mondays zijn daar verantwoordelijk voor.

mei
Mijn Love is All promotie gaat op een hoger niveau, de band moet in Nederland spelen voor het einde van het jaar. Verder lijstjes met relevante Zweedse bands van dat moment, enkele weten daadwerkelijk door te breken. In Malmö vind ik ‘This is Serbia Calling’ prachtig boek over het onafhankelijke radiostation B92, hij is bij mij te leen. Terug uit Zweden ben ik net op tijd in Nederland om het bevrijdingsfestival van Zwolle aan te doen, met schitterend weer bivakkeren 120.000 mensen in het park voor meerdere podia, hoogtepunt is Opgezwolle die nooit meer voor een grote publiek spelen. Hoogtepunt in thuisstad, klasse. Paar dagen later speelt Belle & Sebastian een van de beste optredens van het jaar, tussen rellende voetbalsupporters door is het nog een hele belevenis om Paradiso te bereiken. De setlist is goed, de liedjes zijn mooi als vanouds. Lowlands komt met het grootste deel van de programmering, ondermeer Yeah Yeah Yeah’s en Iggy laten mijn hart iets sneller kloppen. Helaas gaat het tweede Radiohead concert in Amsterdam wegens een overlijden niet door, mijn kaartje is in augustus geldig en dit komt eigenlijk beter uit.

juni
Tijdens Pinkpop zit ik thuis, met een bord eten voor de televisie tijdens mijn pauzes van studie ontwijkend gedrag. Ik heb steeds minder met het festival in Landgraaf, wel vind ik het enorm jammer om Morrissey te moeten missen, maar goed die zie ik nog wel een paar keer dit jaar. Franz Ferdinand beleeft zijn Nederlandse hoogtepunt op datzelfde Pinkpop, de band is van de Ekko naar de mainstages gegaan, een mooie prestatie voor de jongens. Hun roots vergeten ze niet, ze kondigen een tweetal concerten aan in de Utrechtse Tivoli. Het WK voetbal in Duitsland begint, het kan me nog niet echt raken, de nieuwe cd van The Veils daarintegen wel. Pissed ben ik nadat Zweden is afgeslacht door Duitsland, het was niet eens verdiend, ondanks dat de uitslag anders doet vermoeden. Het blokkenschema op de Roskilde site komt online, heel veel passen en meten maar een programma is klaar. Tijdens het schrijven van de voorbereidende special op Graz raak ik helemaal in de stemming, nog even een tentamenperiode doorbijten en dan weer heerlijk een kleine week bandjes kijken en stukjes schrijven. De reis naar Roskilde gaat via Duitsland waar ik in een nachttrein vol met voetbal supporters beland. Slapen, nee. Vroeg aangekomen in Kopenhagen en afgesproken bij het meetingpoint, zie vriendin na een paar weken eindelijk weer, samen checken we in op de backstage en vinden een rustig plekje voor de tent. De rest van Roskilde komt in één stukje bij de maand juli, nog een dagje geduld dus.

Januari & Februari & Maart

2007-01-04T19:11:00.000+01:00

Dat we momenteel in 2007 zitten wil niet zeggen dat we niet meer mogen terugblikken, dit doe ik dan ook de komende dagen. Aangezien het een vrij grote lap tekst is begin ik met de eerste drie maanden.

januari
Het traditionele koffiedik kijken, ik voorspel een goed jaar voor About, Arctic Monkeys en Opgezwolle, de laatstgenoemde brengt het meesterwerk ‘Eigen Wereld’ uit en hoort voortaan bij de grote jongens. Arctic Monkeys boeren ook niet aardig, About krijgt ook steeds meer naamsbekendheid. Januari is ook Eurosonic/Noorderslag, ik was onder de indruk van Mystery Jets, Clor, Nachlader, Telex, Infadels(toen nog wel), The Heights en About. Roskilde komt met de eerste namen van de 2006 editie, zelf ben ik nog niet helemaal om met de namen van Franz Ferdinand, Kanye West en Tool. Een kleine zes maanden later loop ik wel degelijk in Denemarken. Aan het einde van de maand stond ik in Het Parool, een artikel over de Music Dome, van die zaal hebben we verder niks meer gehoord.Ook begon de Haldern kaartverkoop en maakte Morrissey bekend eindelijk weer eens in Nederland te spelen. In Zweden maakte ik voor het eerst kennis met Slagmalsklubben.

februari
Belle & Sebastian maakt bekend in Paradiso te spelen, eindelijk weer een concert op Nederlandse bodem. Het programma van Motel Mozaique raakt bekend, uitschieters met Sonic Youth, Mogwai, Coco Rosie en Wolf Eyes helaas gaat het optreden van Sonic Youth niet door. Voor een aantal weken zit ik in het winterse Zweden, in Göteborg scoor ik fijne platen bij Blenda, krijg de Olympische Spelen mee vanuit Zweeds perspectief, dit houdt vooral veel curling en cross country in. Marianne Timmer zie ik goud winnen via de f5 knop en teletekst, weer eens wat anders aangezien ze geen schaatsen uitzenden. In Malmö zie ik de Brakes en Editors in uiterst goede vorm, Editors maken hun slechte Eurosonic optreden voor mij meer dan goed. Na het optreden sneeuwen we in en moeten we de nacht in Malmö doorbrengen.

maart
Tijdens de persconferentie laat Pinkpop weten weer serieus genomen te worden, om dit te bewerkstelligen boeken ze ondermeer Red Hot Chili Peppers, maar ook Morrissey, Editors en Opgezwolle. Radiohead maakt bekend twee shows te doen in de HMH, binnen de kortste keren zijn de kaarten weg. In Hamburg ga ik op onderzoek uit naar FC Sankt Pauli, de conclussie van Tocotronic klopt: Hamburg Rockt. Verder is maart een maand van veel studeren en een kortere periode Zweden, het kan niet altijd feest zijn.

Oud & Nieuw

2007-01-02T17:53:00.000+01:00

Oud en nieuw, een nieuw jaar en wederom is de wereld niet vergaan. Wederom de staatsloterij niet gewonnen en wederom een kater. Dit jaar wel daglicht gezien, een prestatie waar ik best trots op ben. De charme van de jaarwisseling is dat iedereen een spectaculaire nacht verwacht of minstens een Russische kernkop die per ongeluk richting ‘het Westen’ wordt geslingerd. Niks van dit alles gebeurt. Massaal eten we ons vol, drinken we zoveel tot we zelfs de buurvrouw een innige omhelzing en nieuwjaarskus geven. Vaak vergeet men dat de jaarwisseling bij vrienden wordt doorgebracht en de buurvrouw een volkomen vreemde is.

Nadat de wijn/champagne/bier op is en de oliebollen als spons in de maag de drank opzuigen is het tijd om naar ‘de stad’ te gaan. Voor veels te veel geld heeft iedereen massaal een duur kaartje gekocht, danst iedereen net iets fanatieker dan normaal en is iedereen lief. Zelfs Limburgers die lollig denken te zijn. Dansen gaat soepeler dan normaal, althans daar geloof je zelf in, gesteund door de drank. Eigenlijk net zo als vorig jaar. Alleen ditmaal een volle en gezellige Ekko ten opzichte van een ACU het jaar ervoor. Een afterparty een dag later in Ekko in plaats van werken het jaar ervoor. Je hoort me niet klagen.

Wat brengt 2007? Voor velen een vraag, sommigen denken een antwoord te hebben, zo staat Pete Doherty ook dit jaar met stip op één om te overlijden. We zullen het zien, persoonlijk denk ik dat Keith Richards weer uit een palm valt. Voor mij begint de eerste maand van het nieuwe jaar goed, over twee weken Eurosonic, een week later vertrek ik naar New York. Uiteraard ga ik door met bloggen, ik werk al twee jaar aan een nieuw design en een domeinnaam, misschien komt hij er wel in 2007. Suggesties voor een .nl/.com naam zijn welkom.

De beste wensen. (heerlijk oubollig)

Autechre & Eurosonic

2006-12-29T17:26:00.000+01:00

Een paar rustige dagen op dit weblog, mede veroorzaakt door het kalkoen hoogseizoen. Er gebeurde genoeg maar ik had er geen zin alles op te schrijven, zie het als een soort van vakantie. De komende dagen kunt u hier een soort van jaaroverzicht lezen met mijn hoogtepunten van 2006. Per 1 januari doen we het allemaal nog gewoon eens over. Midden januari het Eurosonic/Noorderslag festival, een weekje later vertrek ik naar New York, hier kom ik later nog op terug.

Leuk tijdens de kerstvakantie is puzzelen, wat dat betreft komt het goed uit dat de blokkenschema’s voor Eurosonic online staan:

Donderdag
Vrijdag
Zaterdag

Zelf heb ik het nog niet helemaal ingepland maar sta wel voor een aantal moeilijke keuzes en uiteraard moet er weer tactisch worden gekozen om rijen zoveel mogelijk te ontlopen. Er is één band die met een rode cirkel op het programma staat, de Russen van Leningrad, verder waarschijnlijk Shitdisco, Peter, Bjorn & John (om mijn Zweeds te onderhouden), Tunng, Goose, Rubik, Digitalism en Anna Ternheim.

Voor de liefhebbers van het warp-label, Autechre komt naar Eindhoven en speelt 13 mei op het Strp-festival in het Klokgebouw. Vanaf midden februari gaat de website online, en worden de overige acts voor electronica/technologie-festival bekend gemaakt.

Morrissey & The Smiths

2006-12-21T22:22:00.000+01:00

Morrissey is een held. Dat hij in mijn jaarlijstje ging voorkomen was wel duidelijk maar sinds gisteravond duikt hij met stip de top drie in. Gisteravond stond Steve Morrissey voor de tweede keer dit jaar in de HMH, voor de derde keer in Nederland dit jaar maar nog nooit was hij zo op dreef als gisteren. De zaal bied bij binnenkomst een wat lugubere indruk, zeker de helft van de zaal is leeg, nu valt dit met de lampen uit niet direct op dus geen mensen over boord ofzo.

Verder is het stil, heel stil. Geen muziek, alleen een projector op een enorm scherm die oude filmpjes draait. Gelukkig gaat tijdens de video van Serge Gainsbourg’s Bubble Gum de muziek wel aan. Ook songfestival filmpjes ergens uit de jaren zeventig, het mag duidelijk zijn dat de avond maar om één iemand draait: Morrissey. Op het moment dat het doek naar beneden valt, Engelse fans luidkeels ‘Morrissey, Morrissey, Morrissey’ inzetten en het hoofdpersoon van de avond zijn intrede doet veranderd de avond meteen.

Van ingetogen gaat het naar opgetogen, ruggen worden gekromd er wordt flink ademgehaald en op het moment dat de band ‘Panic’ inzet wordt er uit volle borst meegezongen, meegedanst en meegesprongen. ‘First of The Gang’ showt de prachtige rollende r van Morrissey. Er komen grappen en er volgt interactie. Wanneer iemand uit het publiek hem een bos rozen probeert te overhandigen neemt hij deze niet aan, rozen in zijn kontzak was immers zijn handelsmerk bij The Smiths. Wel schud hij handjes en scheurt hij synchroon zijn overhemd uit. Op het moment dat dit overhemd in het publiek beland breekt er een knokpartij uit, ik had geen intresse voor een stukje mouw en zie het van een afstandje tegemoet.

Een set die alles in zich heeft, een nummer of vier van The Smiths, kraker ‘Irish Blood, English Heart’, ‘Let Me Kiss You’ en een band die hem perfect begeleid. Na ‘Life Is A Pigsty’ verdwijnen ze maar niemand die twijfeld of ze nog terugkomen. Een schoon overhemd verder verschijnt hij weer op het podium voor nog twee nummers. Als de laatste tonen van ‘Don’t Make Fun Of Daddy’s Voice’ wegsterven en de lampen weer aan gaan zie je alleen lachende gezichten van mensen die blij waren er ook deze tweede keer in Amsterdam bij te zijn.

Later op de avond nog een afterparty waar de hele avond nog eens wordt overgedaan. Dansen tot een uur of vier op de plaatjes van Morrissey en The Smiths, eigenlijk kan het niet beter. Mozza keek en zag dat het goed was.

The Knife & Love is All

2006-12-19T23:14:00.000+01:00

Jaarlijstjes, eigenlijk heb ik er een hekel aan maar toch maak ik ze elk jaar. Niet elk jaar gooi ik ze online, dit keer mocht het wel weer. De keuzes zijn vaak moeilijk, ook in een minder muziekjaar als 2006. Ga ik voor een top vijftig of is vijfentwintig genoeg. Ik ga voor de laatste. Dat The Knife bovenaan ging eindigen stond eigenlijk al vrij snel vast, de runner-up is voor trouwe lezers van dit weblog ongetwijfeld ook een bekende: Love is All. Ellen Allien & Apparat hebben het geluk gehad grijs gedraaid te zijn in de eerste helft van het jaar. CSS kwam snel opzetten maar is een beetje als Feyenoord, die topspits missen ze.

Uiteraard zijn er ook verliezers, of platen die net buiten de lijst vallen. Een daarvan is Damien Rice, zeker een topplaat maar persoonlijk leunt hij bij mij nog vooral op het schitterende 9 Crimes. De rest van de plaat kan ik nog moeilijk doorgronden. The Strokes heeft me zelden kunnen pakken, evenals The Kooks, qua singles staan er een paar goede nummers op de plaat maar niet meer dan dat. Jarvis had ik graag een top tien notering gegeven maar die plekken zijn allemaal vergeven. Ook vergeet je platen, goh is dat ook 2006? Ik noem een Paulusma, Tiga, Coldcut, Cat Power en Mogwai goede recensies maar in weinig jaarlijstjes te vinden.

Er komt ook nog een lijst aan met optredens, een shortlist is al aanwezig maar met de daadwerkelijke invulling wacht ik nog even tot morgen. Morrissey speelt voor de tweede keer dit jaar in de bierhal, ik verafschuw die zaal maar kan het niet laten thuis te blijven. Dit komt ongetwijfeld door de charmes van Mozza.

Volgend jaar een nieuwe ronde. Er staat al één album op de shortlist. Het schitterende ‘A Brighter Beat’ van Malcolm Middleton.

Pickwick Player Top 25 albums van 2006
1. The Knife - Silent Shout
2. Love is All - Nine Times That Same Song
3. Ellen Allien & Apparat - Orchestra of Bubbles
4. CSS – Cansei De Ser Sexy
5. Yeah Yeah Yeah’s – Show your bones
6. Guillemots – Through The Window Pane
7. Under Byen - Samme Stof Som Stof
8. Tim Hecker - Harmony In Ultraviolet
9. Trentemøller - The Last Resort
10. Be Your Own Pet - Be Your Own Pet
11. Opgezwolle – Eigen Wereld
12. The Veils - Nux vomica
13. James Holden – The Idiots Are Winning
14. Fink – Biscuits For Breakfast
15. Belle and Sebastian - The Life Pursuit
16. The Long Blondes - Someone To Drive You Home
17. Grizzly Bear – Yellow House
18. The Spinto Band – Nice And Nicely Done
19. Jarvis - Jarvis
20. The Pipettes - We Are The Pipettes
21. Joanna Newsom - Ys
22. Beirut - Gulag Orkestar
23. Camera Obscura - Let’s Get Out of This Country
24. The Rapture - Pieces of the People We Love
25. Liars – Drum’s not dead

Love is All & IKEA

2006-12-16T22:41:00.000+01:00

Eindelijk, maar dan ook echt eindelijk stonden ze in Paradiso. Sinds mijn eerste kennismaking met Love is All in de beste platenzaak van Gothenburg (Blenda), kon ik niet wachten ze eindelijk eens aan het werk te zien. Aangezien het succes in vooral Engeland en Amerika groot is werd er vooral daar gespeeld. Gelukkig is het bijna kerst en wil de band die graag in Zweden doorbrengen, tussen Londen en Gothenburg is het een kleine moeite om te stoppen in Den Haag en Amsterdam. Dus vandaar.

Bij binnenkomst is het leeg, de bovenzaal is misschien voor een kwart gevuld. Een kort bezoek aan het toilet doet wonderen, bij terugkomst is de zaal wonderbaarlijk voor de helft vol. Vraag me niet waar ze vandaan komen maar ze zijn er ineens. Ook staat de band ineens op het podium, zangers Josephine in een ondeugend jurkje, de mannelijke leden zijn vooral erg Zweeds. Als toppunt Fredrik, de saxofonist die model kan staan voor een wat saaie IKEA kast. Wel eentje met piepende deurtjes.

Talk Talk Talk Talk is een mooie opener die meteen voor beweging zorgt. Voorzichtig schuiven mensen naar voren om de band toch iets beter te zien. Voorzichtig een dansje en tussen de nummers door een verlegen interactie tussen een paar dronken Zweden en Josephine. Leuk dat ze eerst Turn the Radio On spelen en vervolgens een paar nummers Turn the Radio Off, ik hou van deze band. Wanneer ze in de toegift mijn favoriete nummer Felt Tip spelen is de cirkel rond, in de zaal hangt een huiskamersfeer, iedereen voelt zich thuis, de schoenen kunnen uit en de verwarming kan hoger.

Een dag later ontwaak ik pas echt in het Zuiderbad als een agressieve borstcrowlers frontaal tegen me op zwemt. De nacht was lang, eerst Noodlanding daarna als een soort van gids Love is All door nachtelijk Amsterdam loodsen. Nu goddelijk water wat me bij mijn positieven moet brengen, met de schoolslag maak ik waarschijnlijk geen indruk. Love is All is het toverwoord, ook voor agressieve borstcrowlers.

About & Wolfmother

2006-12-15T23:16:00.000+01:00

Eind december, lijstjestijd. Afgelopen woensdag de verkiezing van 3voor12’s Song van het Jaar 2006 vanuit een gezellige De Smet studio. Optredens van ondermeer Charlie Dee die uiteraard ‘If I Ever Knew’ speelt maar ook één cover uit de lijst, ‘Wenn Es Passiert’. Matik speelt hun eigen ‘Dance It Off’ maar ook Nelly Furtado. Het beste en meest gedurfde optreden was van About ‘Think Miles Drink’ stond op nummer 88 maar de meeste ogen krijgen de Amsterdammers op hun gericht tijdens ‘I Don’t Feel Like Dancing’ van de in 2006 groot geworden Scissor Sisters. Omdat Gem momenteel even zonder drummer zit werd er niet gespeeld, jammer want ‘The Subterrean Parade’ en ‘Woman’ van Wolfmother stonden op het programma.

Maar goed, het draaide om de lijst. Mijn nummers kwamen er niet zo heel goed vanaf. Mystery Jets worden schandalig genoeg niet in de lijst gestemd, Klaxons komen niet verder dan plek 86, onbegrijpelijk dat The Pipettes op 74 blijven hangen. De beste notering is voor The Knife, Silent Shout schiet naar een 31ste plek. Voor de tweede keer wint Jack White, ditmaal met The Raconteurs. ‘Steady As She Goes’ is Song van het Jaar 2006, een winnaar die wel in het rijtje past. Verder draaide de frituurpan overuren en waren de flessen De Koninck niet aan de slepen. Volgend jaar zelfde tijd, zelfde plaats en als het aan mij ligt een afterparty met Never Mind the Moustaches waar de optredens blijven binnendruppelen en de gloednieuwe myspace nog wel wat vrienden kan gebruiken.

Ladytron & Stooges

2006-12-11T16:27:00.000+01:00

De platen in een tas met een extra plastic zak tegen lekken, de cd’s in twee waterdichte koffers en lui met de tram in plaats van fietsen. Op de dag dat er een orkaan raast over Londen en Amsterdam te maken heeft met een herfststorm in december is het niet aantrekkelijk de straat op te gaan. Dit verklaard bij aankomst ook meteen de vrijwel lege twee verdiepingen tellende kroeg. Het mengpaneel was een zooitje en één van de spelers bleek kapot te zijn zodat we met een kabeltje maar mijn iPod hebben aangesloten.

Zo af en toe druppelden er mensen binnen die gelukkig nog bleven hangen ook, of dit kwam door de goddelijke Duitse biertjes of door de muziek laat ik in het midden. Een leuke mix van backpakkers, toeristen en vaste klanten ontstaat, zo vliegen vier uur draaien om. Franstalige backpakker is blij Serge Gainsbourg te horen. Amerikaan wil weten of het echt Ladytron is of een remix. Duister uitziende Duitse veert op bij het horen van Iggy & The Stooges en zo is er voor iedereen wat. Als de kroeg rond een uur of één wil sluiten laat de eigenaar weten tevreden te zijn en ons graag nog een keer ontvangt.

Voor in de agenda: Never Mind the Moustaches zaterdag 6 januari, Café Vaaghuyzen. Een dag later druppelde het nog na zoals het waarschijnlijk de hele decembermaand nog wel zal blijven nadruppelen. Een kleine kater wordt weggespoeld met verse jus d’orange en andere zorgen: de nieuwe dienstregeling van de spoorwegen.

Pipettes & CSS

2006-12-04T21:35:00.000+01:00

De 'Song van het jaar 2006', een van de leukste lijstjes van het jaar en leuk om het lijstjes seizoen te openen. Vorig jaar waren de Kaiser Chiefs nog het beste, en in 2004 wist Franz Ferdinand met grote overmacht te winnen. Of dit jaar een van mijn favorieten wint valt nog te bezien, normaal gesproken eindigen ze niet zo heel hoog. Uitzondering was 2003, toen wisten de White Stripes met Seven Nation Army te winnen. Eén voor één stel ik mijn genomineerde van dit jaar voor:

CSS - Let's Make Love And Listen to DFA
Een klein beetje een vreemde eend op het Sub Pop label maar wel verantwoordelijk voor de leukste release op dit zelfde label. Met ‘Meeting Paris Hilton’ zetten ze Brazilië weer even op de kaart met hippe muziek. Dit jaar komt album ‘CSS’ uit, meteen een groot succes in voornamelijk Engeland, later dit jaar loopt ook Nederland warm voor deze Brazilianen. ‘Let’s Make Love And Listen to Death From Above’ is op ‘Music is My Hot Hot Sex’ na het leukste nummer van de plaat, kan deze mooi mee in de verkiezing van volgend jaar.

Klaxons - Atlantis To Interzone
Verantwoordelijk voor ongeveer de grootste hype van het jaar: New Rave. Tijdens London Calling ging Paradiso nog plat voor de muziek van deze heren uit Londen. Eerste plaat ‘Myths Of The Near Future’ komt begin 2007 uit en bevat alle singles die nu los uitkwamen op ondermeer het Franse kwaliteitslabel ‘Kitsune’. 'Atlantis To Interzone' is een van de meest dansbare platen van afgelopen jaar en verdient een plekje in de top tien. Komt het dit jaar niet dan is volgend jaar wel het jaar van de Klaxons. Dan headlinen ze immers de Indie Rave tour van het Britse blad NME.

Mystery Jets - You Can't Fool Me Dennis
Live zijn ze een sensatie blijkt bij de eerste kennismaking op Eurosonic. De band is in alle opzichten opvallend en een tikkeltje excentriek, of Henry echt de vader is van voorman Blaine Harrison laat ik in het midden. Debuutplaat 'Making Dens' bevat ondermeer ‘Zoo Time’ en ‘Alas Agnes’ toch blijft ‘You Can’t Fool Me Dennis’ het beste nummer van de plaat. Volgend jaar komt er een vijf nummers tellende EP uit die door Erol Alkan wordt geproduceerd. Voorlopig zijn we nog niet van de Mystery Jets af.

The Knife - Silent Shout
Persoonlijk de band die mijn muziekjaar wist te maken. Live weten Karin en Olof Dreijer zich te onderscheiden van andere elektronica acts met hun tot in detail doorgevoerde visuals. Zelf vindt de band dat ze elektronische indiepop maken. Silent Shout is niet het beste nummer van het album wat dezelfde titel draagt, dit is immers het prachtige nummer ‘Marble House’. Alleen al omdat het optreden in Paradiso en op Lowlands zo overdonderend was verdient The Knife een hoge notering!

The Pipettes - Pull Shapes
Bij geen enkele band was dansen dit jaar zo leuk als bij The Pipettes, uit hoe kon het ook anders: Brighton. Na één keer luisteren zing je mee, na één keer kijken dans je mee. Dansen en schattig overkomen is de grote kracht van The Pipettes. Drie meisjes in h&m jurkjes die hopelijk je buurmeisje zijn of willen zijn. Als dansen je grote kracht is maar de nummers in je hoofd blijven hangen dan doe je het goed. Als bedankje voor een lange glimlach belanden ze in mijn lijstje.

Het kiezen blijft altijd moeilijk, zo had ik ook graag Lily Allen in mijn lijstje gehad en mocht eigenlijk Gnarls Barkley ook niet ontbreken evenals The Long Blondes, Be Your Own Pet, Calexico en Belle & Sebastian. Tapes ’n Tapes verdient een breder publiek maar kwam dit jaar te laat op stoom. Of de Arctic Monkeys nu wel een top tien notering halen is de vraag. Wie er gaat winnen horen we op 13 december tijdens een extra lange uitzending vanuit De Smet. Zelf ben ik er ook bij en zie ik ondermeer optredens van Disco Ensemble, Spinvis, Gem, About en Matik. Wie zijn jullie favorieten, voor stemmen is het nog niet te laat!

Mystery Jets & Opgezwolle

2006-12-02T20:52:00.000+01:00

De snackbar om de hoek. Na een korte maar heftige dag werken voelde ik me geroepen tot vet eten. Het besluit dusdanig naar binnen te wandelen is niet zo makkelijk als dat het lijkt. Dat ik niet een zodanige expert ben op snackgebied blijkt al bij de bestelling. ‘Eén patat super en een kaassoufflé’ klonk het zelfverzekerd uit mijn mond. ‘Patat mét of normaal’ vraagt de snackbediende. ‘Een beetje zout graag, verder normaal’. Wil je een normale ‘kaassoufflé of een hamkaassoufflé, het is dezelfde prijs namelijk’. Waarschijnlijk ben op een aantal vegetarische uitzonderingen de enige die de gratis hamtoevoeging niet neemt’. Tijdens het afrekenen (drie, vijfenzeventig voor de kenners) vraagt de bediende nog of ik spaarmunten wil. Als ik haar vertel dat het niet nodig is zie ik haar al denken: ‘vreemde snuiter, eerst geen gratis ham en nu hoeft hij zijn spaarmunten ook al niet’.

In een ooghoek zie ik de patat in het hete vet belanden, een kleine minuut later volgt mijn normale kaassoufflé. Op dat moment komt er eindelijk een andere klant binnen die op uiterst amusante wijze zijn lijstje met snacks dropt, zelfs toevoegingen als ‘zonder uitjes’ ‘varkensvlees’ ‘goulash graag’ en ‘aardbei medium’ volgen zonder toevoeging van de bediende. Als daarna een buisje met spaarpunten op de toonbank komt en de man uiterst triomfantelijk een kaassoufflé (geen hamkaassoufflé) gratis mag afrekenen, het is immers de snack van de maand, groeit het besef dat ik met de verkeerde lijstjes bezig ben. Wie zit er immers te wachten op mijn concert van het jaar, mijn album van het jaar en de gebeurtenissen die van dit jaar 2006 wisten te maken?

Volgende week kom ik terug, dan zorg ik voor een flinke bestelling die er in een lange spraakwaterval uitkomt. Ook neem ik ditmaal wel de spaarmunten en als klap op de vuurpijl de gratis kaassouflé mee. Uiteraard alleen als ik mijn lijstjes rond heb want de twijfel rondom The Knife, Mystery Jets, Klaxons, Opgezwolle, Damien Rice, Ellen Alien & Apparat, Arctic Monkeys en Love is All zit toch wel diep.

Moustaches & Alter Ego

2006-12-01T22:35:00.000+01:00

Ondertussen is het vrijdag en heb ik nog twee keer kunnen genieten van traditionele herfstbladeren op de rails die uiteraard voor vertragingen zorgen.Tijd om naar onze hoofdstad te verhuizen. Afgelopen woensdag stond het Spontaan Benefiet op het programma. In de Utrechtse ACU speelden Silence is Sexy en J.Perkin(Solo) voor het goede doel. Zelf draaide ik met Never Mind The Moustaches de platen. De organisatie zorgde voor overheerlijk voedsel en ook de ecologische biertjes gingen er goed in. Er was zelfs nog een klein beetje tijd om een korte soundcheck te doen en alles goed af te stellen voor de deuren open gingen en de zaal vrij snel volstroomt.

Om het publiek langzaam op te warmen platen van Rufus Wainwright, Johnny Cash, Tapes ’n Tapes en Jenny Wilson. ‘Let My Shoes Lead Me Forward’ is een ondergewaardeerd nummer wat veel vaker mag worden gedraaid. Als de laatste tonen van het nummer wegsterven en J. Perkin het podium opkomt, is het publiek nog steeds druk. Op de een of andere manier moet er worden gepraat. J. Perkin kan het nog zo lief vragen maar men is gewoon niet stil, soort van typisch Nederlandse drang maar behoorlijk storend als je naar deze prachtige nummers probeert te luisteren.

Silence is Sexy blaast gewoon over deze ‘praters’ heen. De band won eind 2005 de finale van ‘De grote prijs van Nederland’ een beslissing waarmee ik me wel kan vinden. Energiek en nummers die inderdaad in het straatje van Interpol en Editors liggen, niet toevallig twee bands waar ik graag naar luister dus misschien ben ik bevoorrecht. Debuutalbum “Everything You Should Know” moet ik misschien maar eens in huis halen.

Het draaien na afloop ging lekker, op de een of andere manier vliegt de tijd om en waren de lampen ineens aan. Ik heb geen setlist bijgehouden maar ondermeer: CSS, The Knife, Alter Ego, Stereo Total, New Order en Chicks On Speed kwamen langs. Enige minpuntje: mijn plaksnor die ruim voor het einde van het optreden van mijn gezicht viel. Dan voortaan toch maar een echte.

Klaxons & Guillemots

2006-11-28T12:09:00.000+01:00

Een tijdje geen update terwijl er genoeg was om over te schrijven, een chronisch gebrek aan computer en tijd zorgde ervoor dat het nu in een wat beknoptere samenvatting staat. Het muziekgeweld begon vrijdag, erg last-minute nog een kort interview met The Rifles, aan hun reactie te zien vonden ze het leuk me weer te zien, gelukkig maar. Nog snel een hapje eten en een tevergeefs gedane poging met tram 7 Paradiso op tijd te bereiken. Eerste avond London Calling is compleet uitverkocht en binnen is het behoorlijk vol. Concerten in de bovenzaal zijn eigenlijk niet te bereiken, per toeval zag ik daar Milburn maar dat kwam meer omdat ik al in de zaal aanwezig was. Bandje is niet mijn ding, alle nummers zijn hetzelfde, de peper die geestverwanten Arctic Monkeys wel hebben missen deze stadsgenoten uit Sheffield.

Nee, de eerste avond van London Calling stond overduidelijk in het teken van de Klaxons. De heren uit Londen maken hun Nederlandse podiumdebuut en ondertussen is de enorme hype ook naar Nederland komen overwaaien. Mede door een groot aantal fanatieke Engelse fans verandert Paradiso binnen een paar minuten in een fluorescerende draaikolk. Openen met ‘Bouncer’ en ‘Atlantis to Interzone’ doet het uiteraard erg goed. Een kleine veertig minuten later sta ik met spa, inderdaad geen bier, uit te puffen op de backstage. In mijn ooghoek zie ik nog net een Riffle een weddenschap verliezen en een flacon honing leegdrinken. Het is genoeg voor vandaag. Tijd voor wat nachtrust.

Mijn zaterdag stond voornamelijk in het teken van treinreizen, veel vertragingen zorgde ervoor dat ik in plaats van twee en een half uur bijna vijf uur onderweg was. Toch nog op tijd in Utrecht voor een lekkere maaltijd en een glas wijn. Vervolgens door naar de ongezellige Tivoli de Helling. De Thermals staan op het programma en die mis ik gewoon nooit. Volgende keer sla ik het wel over, het hoekige wat de band normaal weet te brengen is eraf. De scherpe kantjes worden bot geslepen door een extra gitarist. Waar bij de vorige twee albums een show drie kwartier duurde is het ruime uurtje van tegenwoordig gewoon te lang. Er is zelfs tijd voor slomere nummers en dat neemt de vaart weg, geen Thermal orkaan helaas.

Zondag Guillemots en Roosbief. Dat je grootste hit niet meteen het grootste succes hoeft te zijn bewijst eerstgenoemde band. De toegift was het hoogtepunt zonder een verplichte oefening te worden en dat is knap. Uiteraard zijn ‘Sao Paulo’ en ‘Trains to Brazil’ ook hoogtepunten. De band weet meer te imponeren dan de tijdens Haldern. Om nog even terug te komen op de toegift, ‘Blue Would Still Be Blue’ maar dan onversterkt en niet aangekondigd op de setlist. Spontaan, net zo als het kippenvel dat op mijn armen ontstond.

Patrick Wolf & Shitdisco

2006-11-21T18:02:00.000+01:00

Moederziel alleen stond hij op het grote Haldern-podium, zijn eerste album ‘Lycanthropy’ was net uit en Patrick Wolf mocht een paar duizend Duitsers vermaken. Dit ging hem dusdanig goed af dat mensen uit de schaduw langzamerhand naar voren kwamen om deze jonge Brit van dichtbij te zien. Na dit optreden ging het hard met Patrick, er kwam een nieuwe plaat uit en met ‘The Wind In The Wires’ onder de arm volgden succesvolle optredens op Lowlands en Motel Mozaique. Ondertussen is er een nieuwe single ‘Accident & Emergency’ en begin februari een nieuwe plaat: ‘The Magic Position’. Tijd voor een nieuw hoofdstuk Patrick Wolf en waar kan dat beter dan op Eurosonic. Ga hem allen zien!

Uiteraard zijn er weer een karrenvracht aan nieuwe namen voor het Groningse festival, Das Pop staat niet bij de onderstaande selectie namen maar komt wel. Wat het (tegenwoordig) drietal komt doen is voor mij een raadsel. Eigenlijk moeten ze geen kostbare Eurosonic-plekken vergeven aan vergane glorie. Nieuw dit jaar is GrunnSonic, lokale Groningse bands op de podia in verschillende kroegen. Ondermeer Awkard I en het dansbare Vox Von Braun kan je op dit kleine Eurosonic broertje zien spelen.

Velojet (A), Please the Trees (CZ), House of Games (EST), Lapko (FIN), Poni Hoax (F), Neo (H), Pétur Ben (ICE), The Hormonauts (I), Metro (L), Alternosfera (MD), Datarock (N), Voltaire (PL), Dead Combo (POR), Ivo Bič (SLO), Standard (E), Lunik (CH), The Delilahs (CH), Das Wanderlust (GB), Goose (B), Ozark Henry (B), Joy Denalane (D), Hello Saferide (S), Salem Al Fakir (S), Julie Feeney (IRL), Humanzi (IRL), Oh No Ono (DK), Dúné (DK) Kraak & Smaak (NL), 120 Days (N), Fancy (F), Mika (GB), Navel (CH), Stuck in the Sound (F), Enter Shikari (GB), Loney Dear (S),The Staggers (A), Antwerp Gipsy Ska Orkestra (B), Five O Clock Heroes (GB), The Cheaters (N), Yo Yo Mundi (I), Styrofoam + Fat Jon (B),The Psyke Project (DK), Shitdisco (GB), Marlene Kuntz (I), Bloodpit (FIN), Digitalism (D), The View (GB), Zu (I), Buraka Som Sistema (P), Mr. T-Bone & The Young Lions (I), Alice Rose (DK), Feverdream (NL), Mau Mau (I), Film (GR), Julie’s Haircut (I), Ephel Duath (I), Peter, Bjorn & John (S), About (NL), Larrikin Love (GB), Super Elastic Bubble Plastic (I), Ed Banger Records Party feat. Sebastian (F)+Uffie feat. DJ Feadz (F)+DJ Mehdi (F)+Krazy Baldhead (F).

Inderdaad, een boel leuke dingen en langzamerhand kan ik mijn spoorboekje gaan invullen, nu maar hopen op niet al teveel overlappingen. Uit betrouwbare bron weet ik ook dat er aan gewerkt wordt om Malcolm Middleton naar Groningen te halen, ik stel voor: Vera.

Razorlight & Futureheads

2006-11-19T22:25:00.000+01:00

Crossing Border: een mooie opeenstapeling van muziek, literatuur en alles wat daaromheen hangt. Helaas kon ik de avonden met op papier het beste programma er niet bij zijn. Wel was ik er op woensdag en donderdag. Woensdag kenmerkte zich vooral door een oud publiek wat bijna allemaal voor Cassandra Wilson leek te komen. Jonge belofte Room Eleven mocht voor een volle zaal spelen maar de stem van zangeres Janne Schra kon mij niet raken, ik had het snel bekeken en kon nog vroege trein halen richting logeeradres.

Bij een indoorfestival denk ik normaal gesproken: ‘mooi geen regen’. Inderdaad binnen niet, maar de weergoden buiten waren het niet helemaal met mij eens. Tussen wolkenkrabbers van Nederlands formaat kwam de regen met pakken naar beneden en probeerde ik nog een beetje droog het Theater aan het Spui binnen te komen. Uiteraard is dit niet gelukt. Grote bands van de donderdag zijn Razorlight en Futureheads. Die laatste had ik al eens op London Calling gezien en toen was het afgrijselijk, nee sorry ik overdrijf niet. De Schotten hebben een nieuwe plaat uit en verdienen een herkansing. Ditmaal was het beter maar nog steeds niet overtuigend, de band moet het niet van de muziek hebben en is drukker met het bespelen van het publiek. Door allemaal ‘leuke’ spelletjes wil de samenwerking er nog wel eens inschieten en komt de muziek af en toe aardig vals uit de speakers. Nee, Futureheads zijn duidelijk niet mijn soort band en kies ik voortaan weer voor ander geweld uit Glasgow.

Speciaal voor Razorlight is er een klein legertje Engelsen naar Den Haag gekomen, qua aantal zijn ze met genoeg om als vredesmacht te dienen mocht er ooit nog oorlog uitbreken in Liechtenstein. Het begin van Razorlight is goed, openen met ‘In The Morning’ en daarna meteen hun sterkste nummer ‘Golden Touch’ helaas is hun repertoire en concentratie niet goed genoeg om dit niveau vast te houden. Uitschieters zijn er nog wel met hit ‘America’. Johnny Borrell is gedurende de show te druk bezig met poseren hierdoor weet de muziek minder te raken als verwacht. Toch was het optreden beter dan de Lowlands show maar heb ik dit jaar mijn portie Razorlight wel weer gehad. Crossing Border: op papier een goed festival, in de praktijk viel pakte het voor mij minder uit. Waarschijnlijk had ik meer plezier gehad op de andere twee dagen met ondermeer: Midlake, The Veils en TV on The Radio, dit zat er helaas niet in.

I Am Kloot & Jon Auer

2006-11-16T15:29:00.000+01:00

Striemende motregen geeft een perfect decor voor de dronkemansliederen van het drietal uit Manchester. Beter weer had I Am Kloot zich niet kunnen wensen. Ditmaal helaas zonder vaste barman Indigo Jones als voorprogramma, toch valt er over de opener niks te klagen. Jon Auer, oud bandlid van The Posies heeft net met ‘The Songs from the Year of Our Demise’ een prachtige plaat afgeleverd en weet dit goed over te brengen op het publiek. Veel grappen tussendoor en interactie met het publiek levert een aardige stemming op die hij afwisselt met bijvoorbeeld het prachtige ‘ Tuesday’ of ‘ Four Letter Word’ waarschijnlijk opent Auer in het voorjaar vaker voor I Am Kloot.

I Am Kloot begint ondertussen haast een verplicht jaarlijks uitje te worden, aangezien geen enkel optreden van de band waar ik bij was ooit teleurstellend is geweest blijf ik de band bezoeken. Zo ook vandaag, naast het I Am Kloot drietal komt er tweekoppige (Mc Cloud Brothers) begeleidingssectie bij, ze weten een mooie extra invulling te geven aan de wat weidsere nummers van de band, zo past het goed bij ‘Storm Warning’ en ‘ From Your Favourite Sky’ maar geeft het een lijnrecht contrast met de net uitgebrachte Peel Sessions. Op deze plaat zijn een aantal nummers op een sobere manier opgenomen. De band weet met afwisselend oudere bekende nummers en nieuwe nummers van het begin tot einde het publiek in zijn greep het houden, ongetwijfeld klinkt dit cliché. Johnny Bramwell lijkt beter in zijn vel te zitten als ooit tevoren en laat dit blijken met grappen en extra veel praten. Normaal is een simpel ‘Cheers’ bij wederom een nieuw blikje bier genoeg.

Wel is het jammer dat bepaalde klassiekers niet worden gespeeld, zo had ik graag ‘No Direction Home’ nog willen horen. Al met al is het een ideale mix van de eerste drie albums aangevuld met werk van de nieuwe plaat. Wanneer deze uitkomt is nog de vraag, de flapdrol die dit tijdens het concert aan Johnny vraag moet volgende keer maar iets tactische uit de hoek komen. Een cijfer geef ik niet, wel ben ik er volgende keer weer bij! Nu vanavond eerst nog een avond Crossing Border.

Goose & Erol

2006-11-13T18:24:00.000+01:00

De bandnaam Goose is afkomstig van de iets wat stuntelende piloot Goose uit de film ‘Top Gun’. Tenenkrommende film inderdaad maar er waren destijd behoorlijk veel liefhebbers van het genre, andere films uit die generatie ‘Hot Shots’ & ‘The Naked Gun’. Maar goed deze post gaat niet over jaren tachtig videotheek films van net voor het gordijntje. We hebben te maken met de band uit Kortrijk. Jaren geleden wonnen ze de Humo Rock Rally, momenteel zijn de nieuwe grote belofte uit België. En terecht overigens, hitje 'Black Gloves' is ondertussen aardig bekend en het andere werk van ‘Bring It On’ doet er niet aan onder. De band is op het goede moment op de goede plaats. Op een avond als Rauw passen de Vlamingen perfect, dit geld waarschijnlijk ook voor de podia op de zomerfestivals komend seizoen, de aftrap op Eurosonic is al over twee maanden en Patrick Wolf staat ook op het programma!

Wanneer de band stopt gaat Erol Alkan verder, is dit niet prachtig! Eindelijk zie ik hem weer eens live aan het werk en is het een perfecte manier om mijn verjaardag in te luiden, vanaf 00.00 hoor ik immers met een hoedje op rond te lopen, niet dat ik dat doe overigens. Erol mixed platen alsof zijn leven er van afhangt, iets wat met heftig dansen wordt beantwoord. Mooie remixes van New Order, Hot Chip en Justice om er meer uit te halen moet ik de stream nog eens naluisteren. Rond een uurtje of vier vind gastheer Joost van Bellen het genoeg, zijn kansen op een toegift heef Erol al verspeelt door twintig minuten langer te spelen. Bij de garderobe is het dringen, buiten is het koud. Een kleine vier uur met een paar uurtjes slaap verder sta ik nog aardig vermoeid op het station. De trein heeft weer eens flink vertraging en mijn maag draait rondjes, op naar de taart met 24 kaarsjes.

Aidan & Malcolm

2006-11-11T16:08:00.000+01:00

De laatste tonen sterven uit. Aidan en Malcolm lopen van het podium, nooit meer Arab Strap in Nederland. De heren worden bedankt en weten op het goede moment te stoppen. De chemie tussen Malcolm en Aidan is weg, de heren lijken elkaar bewust te ontlopen, bij het voorstellen van de band noemt Aidan al dan niet bewust Malcolm niet. Misschien is het een stukje jaloezie. Malcolm is immers diegene met de succesvolle solocariere. In het kader van zijn solo werk had ik gister een interview met deze verlegen Schot.: ‘Als ik geen muzikant was speelde ik in Mogwai’.

In een kleine veertig minuten kon Malcolm me overtuigen waarom zijn ‘A Brighter Beat’ een plaat is waar hij trots op is. ‘Een popplaat voor mensen die een hekel hebben aan pop’ aldus Malcolm. Tijdens de luistersessie blijkt hij volkomen gelijk te hebben. Op ‘A Brighter Beat’ klinkt hij vrolijker, nog steeds zijn de teksten donker maar meer nog dan op ‘Into the Woods’ lijkt hij in zijn element als soloartiest. Op de plaat zijn bijdragen te vinden van Jenny Reeve(Reindeer Section), Barry Burns(Mogwai), Paul Savage(Delgado’s) en Mick Cooke(Belle & Sebastian).

De ruzie van een paar jaar terug rondom het uitbrengen van ‘The Boy With The Arab Strap’ van Belle & Sebastian is bijgelegd getuige de samenwerking met Mick. Het bleek vooral een groot misverstand te zijn. ‘Stuart kwam Aidan in de pub tegen en vroeg of hij Arab Strap in een albumtitel mocht verwerken. Aidan gaf toestemming maar was zo dronken dat hij er de volgende morgen niks meer van kon herinneren’. Aidan, collega en drinkmaatje, ook gister in Utrecht werd er nog een pub gezocht. Ze zullen elkaar missen.

Kashmir & Bowie

2006-11-10T11:18:00.000+01:00

Uiteraard neem ik weer eens een te late trein zodat ik nog moet haasten, eenmaal in de Melkweg blijkt het nog mee te vallen en zijn de jongens van Kashmir nog bezig met de soundcheck. Een klein kwartier en een aantal nummers verder staat het geluid goed afgesteld en hebben de heren tijd voor mij. Althans twee van hen, zanger Kasper Eistrup en bassist Mads Tunebjerg. We praten over David Bowie, de politieke situatie in Denemarken, een eventuele verhuizing naar New York en cartoons. Het interview kan je binnenkort hier wel verwachten. Na afloop wisselen we nog een aantal adressen in Kopenhagen uit, en is het tijd voor een lekker bord bami.

Voor de Melkweg een kleine rij maar we zijn snel binnen, zelfs de fotopas levert geen problemen op. Binnen in de kleine zaal speelt Silence is Sexy voor een groot publiek ruim een half uur lang de nummers van het dit najaar uitgekomen: ‘Everything You Should Know’ liedjes in het verlengde van Interpol, de bassist probeert ook enorm op Interpol bassist Carlos te lijken. Netjes op tijd verschijnt Kashmir op de planken om een set van ruim anderhalf uur te spelen! Oudere nummers van ‘The Good Life’ worden afgewisseld met werk van ‘No Balance Palace’ en ‘Zitilites’. Waar het optreden op Pinkpop afgelopen juni een aanfluiting was, laat de band in Melkweg zien dat het wel degelijk een topband is die niet voor niets een cultstatus heeft in thuisland Denemarken.

De volgende morgen loop ik door Amsterdam waar net de kruitdampen optrekken van het slagveld in de Hennes & Mauritz. De eenmalige kledinglijn ontworpen door het Nederlandse duo Viktor & Rolf is een paar uur terug in de verkoop gegaan wat voor chaotische taferelen zorgde. Door mijn iPod klinkt muziek van Arab Strap die in Tivoli vrijdag hun laatste optreden op Nederlandse bodem geven. Ik word er een beetje weemoedig van, gelukkig gaan ze wel door met hun solo projecten. Voor het optreden in Tivoli heb ik nog een interview met Malcolm Middleton in februari komt zijn derde soloplaat ‘A Brighter Beat’ uit. Een plaat die ik persoonlijk beter vind dan zijn laatste soloplaat ‘Into the Woods’. Maar goed voor het zover is nog één keer Arab Strap. Dan kunnen we gaan genieten van Aidan en Malcolm solo.

Lo-Fi-Fnk & Datarock

2006-11-07T23:27:00.000+01:00

London Calling is eerder uitverkocht dan ooit tevoren. Aantal weken terug was er al geen passe-partout meer te krijgen, alle dagkaarten zijn ondertussen ook weg. Zelf ben ik er misschien vrijdag, zaterdag gaat lastig worden en moet ik Nicole missen die plaatjes gaat draaien op de after-party, bij deze nogmaals mijn excusses. Mijn agenda staat dat weekend al erg vol en op zaterdag staan de Thermals ook op het programma. Aan de line-up zijn Metronomy, The Holloways en The Five O’Clock Heroes nog toegevoegd.

Het einde van het jaar komt weer in zicht, vorig jaar een lange nacht in de Acu, wat overigens erg gezellig was met goedkoop bier uit fles! Dit jaar misschien een poging voor Ekko wagen, kaarten zijn altijd vrij snel uitverkocht. Verder ook nog opties met 11 en Paradiso die een speciale editie van London Calling organiseert, ja zo komen ze toch al gauw aan vier keer per jaar een evenement. Bands die optreden zijn de Presidents of the USA, Dans Le Rock, Robotrock, Ameezing Clash, Metronomy en Lo-Fi-Fink. Met een ticketprijs van 45 euro is het wel behoorlijk prijzig.

Dan meteen maar dat andere festival, Eurosonic! Nu de kaartverkoop van start is werd het ook wel tijd voor een aantal officiële bevestigingen: Salem al Fakir (S), Islaja (FIN), Julie Feeney (IRL), Rubik (FIN), Lo-Fi-Fnk (S), Alternosfera (MOL), Lapko (FIN), D2 (BG), Air Traffic (UK), Metro (L), Oh No Ono (DK), Voltaire (PL), Johnossi (S), Lunik (CH), James Yorkston (UK), Textures (NL), La Caution (F), Mumm-ra (UK), The Je Ne Sais Quoi (S), Disco Drive (I), Tying Tiffany (I), Linea 77 (I), Tunng (UK), El Perro Del Mar (S), Datarock (N), Goose (B), William White (CH), Dead Combo (P), Neo (H), Montevideo (B), Standard (E), Hot Club de Paris (UK), Velojet (A), Dúné (DK), Ivo Bic (SLO), Poni Hoax (F), House of Games (EST), Duke Special (IRL), Tomte (D) en Sunshine Underground (UK). Al met al niet verkeerd dacht ik zo ondanks dat vrij veel nog onbekend voor me is.

Coke & Peper

2006-11-06T21:10:00.000+01:00

En daar kreeg ik ongeveer een Berlijn flashback. Een mooie omleiding via Amersfoort, wat traditionele miscommunicatie met mijn vrienden van de spoorwegen en een kleine vertraging zorgde ervoor dat ik in een dubbeldekker belande met een hippe partycrasher. Zelf verdiept in het intelligente nieuws van de Metro zie ik via mijn raampje, het was donker, hoe de kerel een witte substantie uit zijn binnenzak haalt. Creditcard erbij en snuiven maar. Uiterst precies ging hij te werk. De eerdere snuivers die ik zag werken deden het uiterst snel en probeerden het zo te doen dat het niet opvalt, inderdaad dat werkt vaak averechts.

Een tweede en derde snuif precies op de maat van mijn iPod, waarschijnlijk stond die zo hard dat de persoon kon meegenieten. Vakkundig worden de laatste restjes van het tafeltje geveegd, nog even opgesnoven alvorens we CS binnenrijden. Nonchalant pakt onze snuiver zijn jas, kijkt voorzichtig door de coupé en is waarschijnlijk van menig dat niemand hem heeft zien snuiven. Stakker. Eindelijk in Amsterdam snel een biertje op de Zeedijk, een korte uitwisseling van de laatste aanwinsten, ondermeer een remix van The Knife op 10 ”. Onderweg naar het oude postgebouw een groep uitwisselingsstudenten op sleeptouw die de lastig te vinden 11 niet konden vinden.

Eenmaal binnen, met dank aan Monica Electronica voor de gastenlijst voor de infamous mudd club, beland ik in de meest hippe lift sinds tijden. Mooi gesprayde graffiti en aardige muziek in plaats van Peruaanse panfluit terreur. Boven schenken ze tot mijn vreugd Becks, goddelijk bier uit Bremen, mijn drugs voor vanavond. Het uitzicht is prachtig, de muziek is goed. De mensen zijn aardig en hebben pupillen die ik herken van mijn reisgenoot in de trein. De rest van de avond vraagt één iemand voorzichtig of ik misschien coke of pillen heb, ik moet teleurstellen. Wel kan ik een Sportlife hotmint aanbieden maar daar waren ze niet naar op zoek. Rond half vier vind ik het goed voor vannacht, we wandelen naar huis en pakken een ei met veel peper. Vette shit.

Snorren & Solo

2006-11-01T23:24:00.000+01:00

Nog maar net de eerste echte storm dit najaar achter de rug of de volgende kondigt zichzelf weer aan. Ditmaal wel met een dak boven het hoofd en ruim voor de tijd gepland. 29 november staan jackie o, cmy en ik, voor deze avond noem ik mezelf voor het gemak eens hnk, met ons draaicollectief ‘Never Mind the Moustache’ in de Utrechtse ACU. Studentenvereniging Spontaan organiseert hier een benefietfestival voor Musicians without Borders. Door middel van muziek bouwt Musicians without Borders bruggen tussen verschillende culturen. Vanavond een benefietfeest waarmee geld wordt ingezameld voor een popmuziekschool in Kosovo.

Uiteraard zijn wij niet de enigen die avond. J. Perkin van Solo staat op het programma wat verder nog wordt aangevuld door de winnaars van de grote prijs van Nederland: Silence is Sexy. Vanaf 21:00 tot ergens diep in de nacht kan je onze platen verwachten, voor en na de optredens. De entree voor al dit geweld is slechts vijf euro, komt allen want deze happening mag je niet missen. Wat je van ‘Never Mind the Moustache’ kan verwachten blijft buiten onze uberhippe platen om nog even een verassing. Wel iets met gezichtsbeharing. Dan trek ik nu mijn geitenwollen sokken weer uit, genoeg voor het goede doel nu. Meer informatie kan je hier binnenkort verwachten.

Jarvis & Pulp

2006-10-28T21:09:00.000+02:00

Vallende bladeren en ladingen eikels op de weg, zowel letterlijk als figuurlijk. Tijd voor mijn jaarlijkse bezoek aan het mooie Drenthe, de plaats voor de rentenierende senior en vervelende dorpsjeugd. Zittende in de trein valt het me op dat ik misschien wel een vreemde eend in de bijt ben, in mijn coupé drie vervelende jongeren en een persoon met een vlassnorretje die wat gek naar die niet geschoren jongeman met roze button op het overhemd kijken. Buiten striemende regenbuien en een plat en leeg landschap, de ideale plek om de nieuwe plaat van Jarvis eens goed te beoordelen. Voor de goede orde, het gaat hier over Jarvis Cocker, de ondertussen alweer 43 jarige (oud) frontman van Pulp.

Ik heb Pulp één keer kunnen aanschouwen in een warme Alpha tent op Lowlands. Het zal 2001 zijn geweest en tegen beter weten in stond ik in het voorste vak te wachten op Jarvis en zijn mannen. Eerder die dag was er een crowdsurfer op mijn arm geland, en een kleine bobbel op mijn arm gaf aan dat er eigenlijk eerste hulp aan te pas moest komen. Die eerste hulp kwam na het optreden en na foto’s in het ziekenhuis bleek er inderdaad een scheur in het bot te zitten en kon ik na een paar uur met wat gips rond mijn arm terug naar Biddinghuizen. Pulp niet gemist en de maanden daarna goed kunnen slapen denkende aan de live uitvoering van ‘Common People’ ondanks wat gips rondom mijn arm.

Door het raampje zie ik station Dalen, ik dwaal af merk ik maar dromen gaat erg makkelijk tijdens het luisteren van deze plaat. Ik krijg een flashback van de oude Pulp want heel anders is het solowerk niet. Jarvis weet van begin tot het einde te boeien zoals hij dat met Different Class, This is Hardcore en His ’n Hers ook kon. Het wachten is nog even tot 13 november, de dag dat de plaat in de winkels ligt maar dan weet ook de rest van de wereld het. Jarvis is God. Dit staat overigens ook op mijn roze button waar de lokale jeugd in Drenthe zo gek naar keek.

Miss Kittin & Richard Hell

2006-10-21T16:42:00.000+02:00

Dagen duren helaas maar vierentwintig uur, iets wat me de laatste dagen aardig is opgebroken. Uren en uren achter elkaar in een studio monteren en ook een avondprogramma wat ik te vol aan het plannen ben. Donderdag bereikte het zijn climax, wederom een dag in de studio om een montage af te ronden, daarna snel in de trein naar Amsterdam. Eenmaal daar snel een biertje en een heerlijke vegetarische risotto. Daarna haasten om op tijd bij 11 te zijn om op het ADE (drie dagen, dertig clubs, meer dan driehonderd acts!) te werken voor 3voor12.

Het werken ging snel en via een aantal te hippe clubs bij de Melkweg aangekomen. Daar nog snel wat korte hand en spandiensten uitgevoerd en vervolgens mooi op tijd om zelf ook nog wat te dansen. Een korte evaluatie en wat bier later kon ik eindelijk mijn debuut maken op een festival waar bijna geen gitaar te bekennen was. Miss Kittin staat al lang op mijn ‘to see’ lijst en vanavond is een goede gelegenheid deze naam eens door te strepen. Eerst nog even wat tijd uitzitten bij Dave Clarke, aan de reacties in de zaal te zien is het ongetwijfeld goed wat hij doet, van mij hoeft het allemaal niet. Ik kan er niet zo heel veel mee en vind het te snel. Wel een mooi plekje op het balkon met een goed uitzicht op het podium. Als Caroline Hervé, want zo heet ze eigenlijk, eenmaal haar positie heeft ingenomen gaat de zaal los. Twee uur lang kijk ik gefascineerd toe hoe deze Française zoveel dingen tegelijk kan doen. Ik had nog wel gehoopt dat ze werk van I Com zou spelen of ten minsten ‘1982’ haar hit met The Hacker en mijn geboortejaar. Het zat er niet in, wel een toegift met de tl lampen aan.

Rond half zes sta je weer buiten, de straat is nat van de regen, honger maar uiteraard is alles dicht. Eenmaal op het station via Utrecht terug richting Zwolle. Snel een plekje weten te vinden in de stoptrein en na enkele seconden van rust stroomt mijn coupé vol met kinderen die naar Legoworld in Zwolle gaan. De rest van het uur is slapen onmogelijk ‘kijk, die meneer slaapt’ en ‘Legooooo!’ galmde meerder malen in het rond. Eenmaal in Zwolle is het zo laat dat ik nog net tijd heb om snel te douchen, een ontbijtje naar binnen te slaan en nog een beetje onder invloed van alcohol richting mijn docent te begeven. Je kan het zien als een geval van moed indrinken of slechte planning. Op mijn fiets galmt de stem van Richard Hell door mijn oordopjes, mijn dagelijkse dosis gitaar heb ik toch wel nodig.

Uiteraard doen we weer sterretjes, zoals Hans al opmerkte die zijn van Allmusic en niet van Pitchfork. Wat een beetje slaapgebrek al niet kan doen. Ik geef er drie en een half.

The Knife & Paradiso

2006-10-16T14:41:00.000+02:00

Karen en Olof Dreijer samen The Knife, broer en zus verder geen vergelijkingen met die andere broer en zus, Meg en Jack. Gister in een uitverkochte Paradiso kwamen ze eindelijk een clubshow doen. Waar Zweden al plat ging op het titelloze debuut uit 2001 en daarna het minstens zo goed ontvangen Deep Cuts duurde het hier allemaal net wat langer. Grote publiciteit komt pas als vriend en stadgenoot, José Gonzales een cover opneemt van 'Heartbeats'. Dit nummer wordt gebruikt voor de commercial van een bekend Japans elektronica bedrijf. Het nummer wordt een grote hit en dit trekt The Knife mee in de publiciteit.

Bij binnenkomst in Paradiso valt het enorme scherm meteen op, een doek van pantystof waarmee het podium geheel is ingepakt, verder maakt de rookmachine overuren en creëert een atmosfeer die je niet vaak bij concerten ziet. Stipt negen uur komt The Knife het podium opsluipen, gekleed in donkere pakken en geheel onherkenbaar. Op het grote scherm achter de band en op het scherm voor het podium worden duistere animaties geprojecteerd, geheel synchroon met de muziek en het gevoel wat deze avond in de zaal hangt. Mensen willen dansen maar doen dit pas op het moment dat de band ‘Kino’ inzet. Een nummer met een Aziatische sample en snoeiharde beat. De eerste bewegingen komen en houden vanavond niet meer op.

Uiteraard spelen ze ‘Silent Shout’ en ‘Heartbeats’ de beats worden steeds dromeriger en krijgen meer en meer een duister uiterlijk. Tijdens ‘Marble House’ weten ze de zaal compleet in te pakken door de combinatie van beats en visuals. Steeds meer wordt duidelijk hoe belangrijk het visuele is voor de band. Op het moment dat het concert een climax lijkt te bereiken zijn ze ineens weg. Uiteraard komt er een toegift maar als de laatste tonen van ‘Like a Pen’ weggalmen gaan de lampen wel heel snel aan. Een uur is eigenlijk te mager voor een band van dit kaliber, toch was het een unieke avond in Paradiso en een van de betere concerten van het jaar.

Pipettes & Vera

2006-10-15T15:00:00.000+02:00

Een gezellige vrijdagavond in het hoge noorden met The Pipettes op het programma, voor Vera staat een rij, bezoekers drinken in de kelderbar meerdere biertjes om het voorprogramma te ontwijken. Zoals het hier wel vaker voorkomt staat de zaal ineens vol, een slechte timing toilet of biertechnisch gezien en je staat ineens achter drie individuen van pakweg een meter of twee. Zo kon het gebeuren dat ik niet vooraan stond mee te dansen maar achter drie houterige mannen zonder ritmegevoel van ergens begin dertig. Waarschijnlijk puur en alleen in de zaal om jurkjes te kijken. De jurkjes zijn er ook, niet zoveel als ik had verwacht.

De nummers van The Pipettes duren allemaal rond de twee minuten, perfect want op het moment dat er een gevoel van verzadiging optreedt, zetten ze een ander nummer in. Doordat ze de hele tijd van positie verwisselen zie je steeds een andere Pipette, ondanks dat er drie houterige mannen voor je staan. Halverwege het nummer ken je vaak de teksten en kan je welgeteld nog één minuut meezingen. Dit werkt allemaal sfeerverhogend. Op het moment dat de eerste mensen naar de bar terug lopen ontstaat er iets meer beweegruimte in de zaal en breekt meteen het beste deel van het concert aan. Schouders gaan los, heupen worden ingezet en zowaar bereiken de eerste dansjes de zaal.

Dat de meisjes live zo zuiver zingen verbaasd me enigszins, ik had me op het ergste voorbereid met een show van de Cardigans in het achterhoofd. Nee, deze deernes uit Brighton zinger zuiver, zijn muzikaal en hebben een goed gevoel voor ritme. Dat ritmegevoel blijkt na de show wanneer Koen de goede plaat op het goede moment op de draaitafel legt. Swingen met The Pipettes, de lampen gaan aan, wij blijven, een paar Pipettes ook. Dansen onder tl buizen, een fijn avondje Groningen.

Voor diegene die niet bij één van de Pipettes shows waren, hier kan je het optreden in Paradiso binnenkort nog eens bekijken. Aangezien de sterren in de vorige post goed zijn bevallen leen ik de url met de sterretjes voortaan vaker van Pitchfork.

Rapture & Tivoli

2006-10-12T12:36:00.000+02:00

Mijn eerste kennismaking met The Rapture was op Lowlands in 2003. Na afloop van het steengoede optreden stond ik zwaarbezweet een beetje uit te puffen het was erg warm overigens. Vanuit het niets komt er een ander bezweet type aan en geeft me een high five gevolgd door een welgemeend 'wow, leuk dat je er bent'. Zo snel als hij kwam verdween hij weer. Het was Luke Jenner, voorman van de zojuist optredende band. Of hij het echt leuk vond me te zien of me voor iemand anders aanzag blijft een raadsel.

Sinds dat optreden en het uitbrengen van 'Echoes' ging het hard met de band uit NYC. Optredens met Interpol en met hun persoonlijke helden van The Cure. 'House of the Jealous Lovers' wordt nogmaals uitgebracht en heeft dit keer wel succes, een regelrechte clubhit en de doorbraak van de band. Na elk optreden druipt de band van het zweet, vaak het grootste gedeelte van het publiek ook. The Rapture staat synoniem voor zweet.

Vorige week zag ik de band weer, het was anders. Het ruwe is weg. De nummers van 'Pieces of the People We Love' vragen niet om heftig uit de maat dansen. The Rapture klinkt als The Rapture light. De zaal leeft op wanneer 'House of the Jealous Lovers' wordt gespeelt. Tuurlijk. Even hangt dat euforie moment weer in de lucht maar dit kopt de band niet in. Misschien is mijn verwachtingspatroon te hoog mede door alleen maar positieve recensies. Zo geeft Pitchfork een 7.8 en Allmusic drie en een halve ster. Na het optreden ben ik niet nat van het zweet. Twee sterren. Uit vijf. Maar ja, wat zeggen sterren.

Love is All & Sonic Youth

2006-09-28T15:43:00.000+02:00

In april stonden ze al in mijn voorlopig jaarlijstje, eigenlijk mag het niet want het album lag in Zweden in 2005 al in de winkels. Nederlands is iets trager en bracht het dit jaar nog uit. Maandje later haalde de band mijn lijstje met recentelijke ontdekkingen uit Zweden, toen dacht ik nog dat ze wel eens op Eurosonic kunnen staan. Aangezien ik geen geld heb voor Iceland Airwaves ben ik heel blij te vernemen dat Love is All eindelijk naar Nederland komt. In het weekend van 15 en 16 decmber speelt de band in het Paard van Troje in Den Haag.

De eerste namen van het State New-X Forms festival zijn bekend en naast Love is All staat daar ook Sonic Youth op het programma. Helemaal niet verkeerd dus. Kijk hier voor het hele programma. Nieuwe ontwikkelingen in de experimentele popmuziek moet een beetje de rode draad gaan zijn van het festival. Ik vraag me dan wel af wat een band als Sonic Youth op het programma doet, maar goed dit kan ik alleen maar toejuichen. Het optreden op Roskilde vorig jaar staat nog aardig op mijn netvlies gebrand en smaakt naar meer. De komende maanden komen er nog meer bands bij. De voorverkoop begint 14 oktober en de kaarten kunnen wel eens snel uitverkocht raken.

Aangezien er tegenwoordig undercover agenten van de download-politie onschuldige weblogs aanvallen, hierbij een linkje naar de Myspace van Love is All waar een aantal nummers beluisterd kan worden, verder een groene punt voor meer muziek. Net zie ik op de site van Paradiso dat ze ook hier spelen en wel op 14 december.

Veils & Lowlands

2006-09-27T16:17:00.000+02:00

Finn Andrews, flamboyant en excentriek. Begin twintig en frontman van de New Zeelandse band The Veils. Twee albums kwamen er uit, twee keer met een andere band. Enige stabiele factor blijft Finn, het creatieve brein van de band en de man met de regie over de band. De eerste afspraak met Finn stond genoteerd op het Duitse Haldern Pop.....

Lees hier de rest van het interview dat ik met The Veils had afgelopen zomer.

Justice & The Rifles

2006-09-25T21:17:00.000+02:00

Een aantal keer schrijven en een error krijgen bij het posten. Dit was voornamelijk de reden waarom het de laatste tijd hier nogal stil op mijn blog is geweest. Aangezien ik weer aardig in mijn studie ritme zit en het updaten als studie ontwijkend gedrag, ook wel bekend als sog, zie kan je de komende tijd meer updates verwachten. Voor een artikel over CBGB in New York heb ik de afgelopen tijd veel research gedaan, een OOR Popencyclopedie uit ’77 had veel dankbare informatie. Verder de ‘must have’ uitgave ‘Please Kill Me’ van Legs McNeill andere tips over deze klassieke tempel zijn uiteraard welkom.

Het stemmen op de 5 beste dj’s van afgelopen jaar kan nog tot vanavond, zelf heb ik niet heel veel live gezien. Onderstaande vijf acts maakten op Roskilde indruk en bleven hangen tot aan de volgende morgen. Stemmen kan hier nog tot vanavond. Het draaien op Lowlands was niet genoeg om mezelf in de lijst te stemmen.

1. DJ Annie Nightingale 2. Justice 3. Birdy Nam Nam 4. DJ Sneak 5. Ricardo Villalobos

London Calling komt ook weer dichterbij, de line-up krijgt een beetje meer vorm. Klaxons, Boy Kill Boy en Bromheads Jacket waren al bekend, vandaag komen daar The Rifles nog bij. Op Graz probeer ik alles rondom London Calling een beetje meer up to dat te houden. Razorlight komt ook weer, niet op London Calling maar wel op Crossing Border en 6 december in Paradiso. Verder vroeg ik me af wat er gebeurt als het koningshuis een kind adopteert, maakt die dan ook kans op de troon?

Tunng & Pipettes

2006-09-09T19:41:00.000+02:00

Kijk, van festivals had ik wel even genoeg. Regen + regen geeft modder, weten de trouwe Haldern en Lowlands gangers ondertussen wel. Gelukkig zijn we in Nederland een aantal popzalen met goede programmeurs rijk, een keer iets zien zonder koude of natte voeten is immers wel zo fijn. September is nog een beetje een maand om rustig op adem te komen van het zomergeweld maar dan barst het weer op volle stoom los. Gister dacht ik mijn agenda aardig te hebben bijgewerkt met Arab Strap, vandaag kwam daar het een en ander bij.

De aftrap van de drie dolle concertmaanden begint met Badly Drawn Boy 18 september in Paradiso. Dan is het nog even wachten voor het grote geweld begint met het Zweedse Ef in Bitterzoet op 2 oktober. Een paar dagen later speelt The Rapture in Tivoli. Twee dagen later een show van The Veils in een ongetwijfeld volle Paradiso. Mogwai speelt drie dagen later bij de buren in de Melkweg. Verder komt Pete met Babyshambles twee keer naar Nederland, respectievelijk voor een show in Haarlem en Eindhoven. Het is me wat, ben je net clean en moet je in Haarlem optreden.

Verder kunnen we nog genieten van Miss Kittin op het Amsterdam Dance Event, van de lollypop van The Pipettes. Ook staat The Knife, een paar weken terug nog een van de hoogtepunten op Lowlands in Paradiso. De afslag Nijmegen komt weer langs voor het briljante Tunng, ook gezegend met een nieuw album. Anyway het is vrij onoverzichtelijk geloof ik, maar hieronder staat mijn concept concertlijstje van drie dolle concertmaanden. Nu nog C&A zien te regelen als sponsor.

Drie Dolle Concertmaanden:

18-09: Badly Drawn Boy, Paradiso

02-10: Ef, Bitterzoet
05:10: The Rapture, Tivoli
06-10: The Veils, Paradiso
08-10: Mogwai, Melkweg
11-10: The Pipettes, Paradiso
13-10: Babyshambles, Effenaar
15-10: The Knife, Paradiso
19-10: Miss Kittin, Melkweg
30-10: Arab Strap, Rotown

03-11: Under Byen, Ekko
07-11: Kashmir, Melkweg
09-11: Tunng, Doornroosje
10-11: Arab Strap, Tivoli
13-11: Tapes n Tapes, Paradiso
23-11: Mando Diao, Tivoli
24/25-11: London Calling, Paradiso

Arab Strap & Tivoli

2006-09-08T21:15:00.000+02:00

Arab Strap, de een bindt het rondom zijn edele delen, de ander raakt verslaafd aan de muziek van deze indie helden uit Falkirk. Inderdaad bekend van 'de Slag bij....' Vorig jaar nog als 34ste gekozen in de verkiezing van beste Schotse band ooit, een veel te lage klassering uiteraard. Belle & Sebastian eindigde als eerste overigens dus die mooie winnaar kwam er alsnog. Maar goed, Arab Strap stopt. Na tien jaar vinden Aidan Moffat en Malcolm Middleton het goed, ze richten zich voortaan op hun solowerk. Middleton heeft immers al twee goed ontvangen soloplaten achter zijn naam, Moffats 'Lucky Pierre' mocht ook niet klagen aan belangstelling. Voor laatste reguliere studioplaat 'The Last Romance' verliet Jenny Reeve de band al om zich voortaan te storten op haar Sons & Daughters.

Tuurlijk stoppen ze niet ineens 'van de ene op de andere dag' de tour wordt afgemaakt en krijgt ineens het afscheidsstempel. Ook komt er nog een compilatie-album uit met een verzameling B-kantjes en niet eerder verschenen tracks, eind oktober ligt 'Ten Years Of Tears' in de winkel. Ook kunnen we in oktober nog tweemaal genieten van de Schotten, 10 november speelt de band in Tivoli de Helling, 30 oktober in Rotown. Daarna is het helemaal over en hebben we alleen nog een aantal mooie herinneringen over die paar keer dat ze op Nederlandse bodem te zien waren. Ik zal ze missen, de slijter om de hoek ook.

Veils & Strokes

2006-09-02T01:30:00.000+02:00

Första lektionen: eerste les. Uit het blote hoofd zonder het voor mij liggende boek te hoeven raadplegen weet ik dat de tweede les Andra lektionen is. Dit niet omdat het zo goed gaat met mijn Zweeds. Nee, de beste platenzaken en plekken voor koffie in Göteborg vind je aan de Andra Långgatan(tweede langstraat). Tsja, en dat onthoud je als popnerd, of zal ik het vanavond verzamelaar noemen. Na een middagje shoppen kwam ik vandaag thuis met het langverwachte ontbrekende deel van mijn Basiscursus Zweeds verder ook nog Nux Vomica van The Veils, ik had hem nog steeds niet orgineel. De top vijf met beste albums dit jaar gaat het zeker halen.

Gister heb ik me weldadig opgesteld ten opzichte van de derde wereld. Of de tweede, of de kringloop om de hoek. Anyway ik hoop dat de stapel shirts die ik heb uitgezocht ergens in Sudan gaat belanden. Lijkt me een prachtig gezicht om tijdens een Unicef uitzending voor 'het goede doel' iemand in de achtergrond te zien zitten met een oud Strokes shirtje. Zijn buurman draagt een versleten Muse shirt uit 2000 , zoontje heeft een Lowlands 2001 shirt aan. Het Pearl Jam shirtje uit '95 wat ondertussen roze is zullen ze ook daar wel niet willen dragen. Verder gingen er nog een tal van andere kledingstukken in de zak. Misschien wel iets teveel maar steeds hield mij het zelfde criteria voor:'heb ik hier mee plezier van dan een minder bedeelde in Sudan?'. Op deze manier ging er best veel mee, mijn laptop heb ik kunnen redden. Welk bandshirtje zou jij naar Sudan sturen? Ow de goede platenzaak in Andra Långgatan heet Blenda, mocht je er toch zijn drink dan meteen een koffie bij de buren...

ps: Hoofddoel van mijn shirtje voor sudan actie was het maken van ruimte in mijn kledingkast.

Radiohead & Deerhof

2006-08-29T15:19:00.000+02:00

Radiohead in de Heineken Music Hall, een paar maanden later dan gepland maar dit keer voelt het bijna gratis, het kaartje is immers in mei al afgeboekt. Voor een biertje moeten nog wel even munten worden gehaald maar wat is het fijn om een biertje af te rekenen met Craig David munten. Voorprogramma Deerhof snap ik waarschijnlijk niet, de drummer en gitarist zijn erg goed maar dit wordt genadeloos de grond in geboord door de zangpartijen. Leuk dat de zangeres een Adam Green bunnydansje kan en foto’s van het publiek maakt, dit zal waarschijnlijk wel de laatste keer zijn voor een zodanig volle zaal.

Nee, ik kwam voor Radiohead, de band die ik door de jaren heen al een flink aantal keer zag en waar ik vanaf ’95 fanatiek, regelmatig en tegenwoordig incidenteel naar luister. Als intro maakt Johnny Greenwood een collage van journaalfragmenten die langzamerhand overvloeien in You and Whose Army? persoonlijk een van mijn favorieten. Thom Yorke in een ‘Thank You’ shirtje, of het daadwerkelijk op Amsterdam slaat laat hij niet merken. Na ‘The National Anthem’ een typische Thom Yorke intro ‘Good evening everybody’ met dat typische accent van hem. Een goede avond zal het zeker gaan worden aangezien ze ‘Morning Bell’en het nieuwe ’15 Step’inzetten. Zelden heb ik een publiek zo stil gezien als tijdens het schitterende ‘Exit Music’ spreekwoordelijk kan je een speld horen vallen. Het geluid is ontzettend goed, iets wat een verademing is zo kort na een festival als Lowlands, het kan dus toch. Ook Thom lijkt blij te zijn niet meer op de festivals te spelen, hij is behoorlijk praatgraag en ziet er uiterst relax uit in deze bierhal in zuidoost. Een rij nummers met ‘Paranoid Android’, ‘Street Spirit’ en ‘The Gloaming’ is genieten. Enige smet op het eerste deel van het concert blijft de man vlak voor me die met zijn mobiele telefoon werkelijk alles MOET filmen. Bellende mensen bij een concert zijn niet fijn maar filmende mensen allerminst, misschien wordt ik een azijnpisser maar als je veertig euro voor een kaartje betaald dan snap ik niet dat je het hele concert door een bel-ijzer wilt zien.

Genoeg gezeken, de rest van het concert is een verademing, ‘Myxamatosis’ en ‘Idioteque’ zorgen er samen met ‘How To Disappear Completely’voor dat dit concert nog voor de toegift tot eenzame hoogte stijgt. Zelden is de band zo goed in vorm en is het geluid zo goed, bij een band van het kaliber Radiohead verwacht je het stiekem wel maar de kick is zo groot als je het daadwerkelijk krijgt. Twee keer een toegift van drie nummers zetten de teller op het eind van de avond op 24! nummers, tussendoor wordt de crew nog even bedankt voor het goede werk tijdens deze tour. Inderdaad Thom, je hebt een goed stel mensen mee! ‘Lucky’ is een prachtige afsluiting van de avond, de woorden van Thom ook: ‘Thank you very much.’ Graag gedaan Thom.

The Knife & The Stooges

2006-08-23T12:56:00.000+02:00

Buiten in de zon staan mijn laarzen nog te drogen als een stille getuige van Lowlands 2006. De modder is er inmiddels af, de verhalen zitten nog steeds in mijn hoofd. Lowlands begon donderdag al vrij goed, de voorspelde hoosbuien bleven achterwege en het gros van de bezoekers kon de rij overleven zonder nat te worden. Zelf kwam ik rond een uur of zes aanrijden, bij de receptie bandjes en alle andere informatie ophalen en via de achteringang een mooi plekje zoeken bij de rest die inmiddels de tenten al had staan. Met een biertje de zon rood zien ondergaan beloofd veel goeds. Een voorzichtig dansje bij de vierentwintig uur tent en collectief tandenpoetsen later lig ik heerlijk in mijn tentje diagonaal op mijn luchtbed aangezien persoon 2 pas later komt.

Vrijdag bij het wakker worden lichte zenuwen, s'middags staat er een interview met Finn Andrews van The Veils op het programma. Op Haldern(klik op de link voor het verslag) ging het interview niet door, hier wel. Iets te laat komt Finn aanwandelen in zijn inmiddels bekende outfit inclusief hoed. Waar ik had verwacht dat hij me minstens zou opeten blijkt het allemaal wel mee te vallen. Het hele interview staat binnenkort op Graz en ook post ik hier nog wel een link. Veel optredens op vrijdag vallen me tegen, of ik stond bij de verkeerde, het ligt eraan hoe je het bekijkt. Mew was te vroeg geboekt en had slecht geluid, Razorlight was arrogant en had Stumble & Fall best mogen spelen. The Veils hebben ook problemen met het geluid maar halen revanche voor Haldern. De Bravo tent is het beste op dreef. Zowel DJ Shadow als het fantastische The Knife maken mijn vrijdag. Een klein stukje 'Never mind the British' en daarna snel met de auto naar huis. Er moeten nog een aantal platen worden geselecteerd en ik heb mijn playlist nog niet af voor zondag.

Zaterdag douchen en ontbijten met een vers eitje plus jus d'orange, op Lowlands toch al goed voor een munt of 5. Snel een playlist in elkaar flansen, wat platen voorluisteren en alles snel in mijn koffers gooien. Eenmaal de auto weer geparkeerd krijg ik een telefoontje dat ik nog snel iemand van het station moet halen. Full-speed weer terug, auto op de backstage en in sneltreinvaart naar Iggy & The Stooges die precies beginnen op het moment dat ik de tent inwandel! 'No Fun' '1969' 'Fun House' 'Be Your Dog' het komt allemaal langs. Ron Asheton is een held, Iggy ondanks zijn leeftijd nog een puber. Misschien wel het beste concert van het jaar. S'avonds nog even naar 90's now maar dit trucje ken ik na een uurtje wel.

Zondag zenuwachtig, laarzen halen bij de auto en per golfkar naar de backstage om mijn platen alvast weg te brengen. Een paar bakken koffie verder goed wakker worden bij iForward Russia! hierna nog wat koffie met het kleine ventje van The Kooks (wat zijn functie precies inhoud is me nog steeds niet duidelijk), een stukje Broken Social Scene en Amsterdam Klezmer Band. Bij de catering kom ik Matt van Muse tegen, Panic At The Disco! en roadies van het postuur Ron Asheton die een lunch eten die alleen uit frikandellen bestaat. Tijd voor The Kooks waar een grote afvaardiging Engelsen voor een leuke sfeer zorgt. Tussendoor tijd om heerlijk te eten, bij me aan de tafel zitten bandleden van Broken Social Scene en later komt Karen O nog binnen wandelen. Verzopen als een kat herken ik dit stijlicoon in eerste instantie niet eens, een felle regenjas, verlopen haren en laarzen verwacht je niet bij haar. Wederom een heerlijk concert in Bravo, dit keer !!! hierna een beetje over het terrein slenteren en regenbuien proberen te ontwijken. Bij de Yeah Yeah Yeah's sta ik nog een tijdje naast Stuart Murdoch die later op de avond met Belle & Sebastian in de Grolsch speelt.

Dan is het tijd om zelf wat te doen(zie bovenstaande foto), een runner brengt mijn draaipartner Rene en mij inclusief platen in een busje naar het Lowlandscafé. De place to be voor Slipknotjugend chapter Biddinghuizen. Nog snel een korte soundcheck voor de tent wordt opengemaakt, het eerste uur is het nog rustig, voornamelijk boerenpummels die Slayer willen horen. Ik zet Iron Man van Black Sabbath op en krijg van een boer op mijn donder dat ik Metallica niet draai, kom op zeg. Na het optreden van Muse loopt de tent bomvol en draaien we nog drie uur voor een enthousiast publiek die wel degelijk wil dansen op Miss Kittin & The Hacker maar ook op Justice, The Strokes, Dirty Pretty Things, Pulp en meer, wel pak ik vrij veel clichéplaten. Vier uur later rond een uur of twee zit mijn Lowlands er weer op, ik pak mijn tent in en loop langs het Lowlandscafé weer naar de parkeerplaats. Lees ook het Lowlands verslag van Hans op Graz, met dank aan Jet voor bovenstaande foto.

Iggy & Mew

2006-08-17T10:31:00.000+02:00

De weersomstandigheden lijken niet echt ideaal te gaan worden op Lowlands, laarzen staan klaar en eventuele regenkleding is present. Toch begin ik aardig in de stemming te komen. Veel leuke bands waar ik benieuwd naar ben maar toch is het programma minder als vorig jaar. Dit wil niet zeggen dat het een makkelijke klus was een eventuele route samen te stellen die ik ga proberen te volgen. Dus wil je me treffen op Lowlands dan is het aan te raden een van deze optredens te zien.

Vrijdag: Mew -> Razorlight -> The Veils -> DJ Shadow -> The Knife -> Tiga
Zaterdag: Psapp -> Guillemots -> Be Your Own PET -> Raconteurs -> Iggy & The Stooges -> Alexander Kowalski
Zondag: iForward Russia! -> The Kooks -> !!! -> Yeah Yeah Yeah's -> Arctic Monkeys -> Belle & Sebastian -> zelf draaien.

De komende dagen waarschijnlijk geen blog. Ik hoop dat de weergoden ons allen gunstig gezind zijn en dat het humeur van Finn Andrews beter is dan op Haldern Pop.

Lowlands & Muse

2006-08-14T13:39:00.000+02:00

Jaren terug maakte ik op Lowlands kennis met Muse, vooral de op dat moment blauwharige Matthew Bellamy maakte genoeg indruk om de band een periode te gaan volgen. Vervolgens zag ik het Britse trio groeien, van Paradiso naar Heineken Music Hall. Een tweede album komt uit en brengt de groep via Pinkpop terug naar Lowlands. Concerten in Melkweg en op meerdere festivals volgen en brengen mij naar mijn Muse dieptepunt: Ahoy. Maanden terug werd bekend gemaakt dat de band voor de derde keer naar Lowlands komt. Leuk dacht ik nog, toch de band maar weer een kans geven en kijken hoe de nummers van het laatste album uit de verf komen.

Dit feest gaat niet door, in plaats van naar Muse kijken ga ik dronken boeren en andere feestgangers vermaken in de 24-uurs tent. Van Slayer naar Black Sabbath en van Pulp naar Libertines , een grote selectie van wat dronken festivalgangers willen horen ligt al klaar in volgorde op de vloer. Samen met René, mijn collega van Graz draaien we zondagavond 20 augustus van 22:00 tot 2:00 in het Lowlands Café. Inderdaad we mogen het opnemen tegen Muse, of Muse neemt het op tegen ons, het is maar net hoe je het bekijkt. Welk nummer mag in die vier uur niet ontbreken in de 24-uurs tent? Iron Man of Paranoid? Tuurlijk ontbreekt Motorhead niet!

Wrens & Divine Comedy

2006-08-10T23:54:00.000+02:00

Bij het wakker worden, de dag na de bui van gister, ontstond er een gevoel van een legendarische regenbui. Immers, zo vaak kom je niet een tent inwandelen waar op dat moment je paspoort langs komt drijven. Zo vaak wordt je niet wakker en zie je een oorworm/wurm op je neus zitten, waarschijnlijk omdat het daar droog was. Toch sliep ik goed in mijn natte slaapzak, de vreugde was groot om bij het ontwaken een blauwe lucht te ontwaken en mogelijkheden te zien om alles te drogen.

Voor het drogen eerst weer nat, ditmaal in de vorm van het meertje. Steeds meer mensen weten de gang richting dit heerlijke water te vinden dus helaas steeds minder verbaasde blikken waar al die mensen met zwembroeken, luchtbedden en handdoeken heengaan. Na een heerlijke plons die achteraf op de gevoelige plaat gezet bleek te worden door een Duitse fotograaf is het tijd voor koffie en ontbijt. Muziek door Gem, Maurits in een matrozenpakje en ongetwijfeld nog spierpijn van het tafelvoetballen van de dag ervoor. Bij het eerste biertje van de dag ontwaak ik in de perstent de jongens van The Rifles die kort daarna op de planken staan. Aangezien ze 'het leuke liedje' al vrij snel spelen gaan Koen, The Waffles en ik snel richting dorp voor laxerende koffie en meer broodjes.

Bij terugkomst staan Islands op de planken, waarschijnlijk ben ik een van de enigen die de band niet heel erg leuk vind. Geef mij maar gewoon The Unicorns en iets meer detail op gitaar. Toch heeft de band één Japanner in de gelederen en dit geeft het de voordeel van de twijfel. Verder Guillemots en The Wrens met Nieuwe Revu Norbert en 3v12/ArnhemNijmegen Klaas op het podium. The Kooks zijn compleet gestyled met laarzen uit London, een lang verhaal die jullie nog van me tegoed hebben. James Dean Bradfield hangt in elke platenzaak in London aan de muur en ook op Haldern kon je er gewoon niet omheen, veel werk van zijn laatste solo plaat maar ook enkele Manic songs. Toetsenist voor dit moment, Ed Harcourt is een held.

Divine Comedy is mijn hoogtepunt van het weekend. Met een Becks biertje is het bijna god in Frankrijk. Om me heen hoor ik mensen de term 'saai' gebruiken. Dit kan goed want ik ben een vrij saaie jongen. De avond wordt afgesloten rondom een vuurtje op de backstage, The Kooks spelen met een acoustische gitaar liedjes rondon het vuur. Wederom koud bier en een goede herinnering aan deze versie van Haldern. Tot volgend jaar, ik voel wederom een voedselvergifting opkomen.

The Veils & Regen

2006-08-05T13:33:00.000+02:00

Ik begin met excusses, een week lang niet updaten komt alleen voor in het geval van erge drukte, dit was dan ook het geval. London, een keelonsteking en ondertussen ben ik weer in het wonderschone Haldern aangekomen. De reis naar London en een uitgebreid verslag komen hier te staan zodra ik terug ben. Wat ik ook kan doen als ik weer in Nederland ben is klerenwassen.

Gister begon de dag nog mooi met een plukje blauwe lucht, een beetje zon en een aantal wolken. Mooi zwemweer maar helaas had ik daar geen tijd voor. Eerst richting dorp voor wat boodschappen en daarna een afspraak met Finn van The Veils. De vragenlijst lag al klaar maar was helaas niet nodig. Gitaren waren niet aangekomen en de band was pissed. Er werd nog gespeeld met geleende spullen maar interviews zagen ze niet meer zitten. Over twee weken dan maar op Lowlands.

De bands waren goed op dreef gisteren, Zutons speelden behoorlijk en Mogwai was indrukwekkend, The Veils hadden hun dag niet maar beloven wat te brengen in Biddinghuizen. Cooper Temple Clause had de pech dat de weersomstandigheden niet dusdaning waren. De grootste publiekstrekker gister was het massaal neerkomende hemelwater.

De mensen die er vorig jaar weten wat regenen op Haldern kan betekenen, de hoeveelheid water van vorig jaar een heel weekend viel nu in amper een uur. Tientallen centimeters water, een grote modderbende en mensen die wegdrijven in hun tent. Nu is het weer zonnig, de eerste plons in het meer is gemaakt en ik ben er weer klaar voor. Later meer over Haldern Pop op Graz en hier.

Stereo Total & Klaxon

2006-07-25T23:18:00.000+02:00

Voor de mensen die aankomend weekend nog niks te doen hebben. Neem de trein/bus/auto en reis naar Berlijn. Overnachten kan hier maar ook op het festival-terrein. Welk festival vraagt men zich nu ongetwijfeld af, het Berlin Festival. Een line-up met ondermeer Stereo Total en Raveonettes. Waarom staan deze niet op de Haldern affiche? Kaarten zijn niet duur, 23 euro voor één dag. Wil je het hele festival bijwonen dan betaal je 32 euro. Niks over te zeggen toch?

Totale affiche 2006: Humanzi, Kubichek, Amusement Parks On Fire, Dye, Sultans Of Ping, Soffy, The Raveonettes, Stereo Total, Zoot Woman, Powers, Hot Club De Paris, Lo-Fi-Fnk, Klaxons, iForward Russia!, Daniel Benjamin, Timid Tiger, My Latest Novel, Islands, Gravenhurst, Mediengruppe Telekommander, The Robocop Kraus, Shout Out Louds, Echo & The Bunnymen, Navel, Monoland, NM Farner, Trost, Aim Of Design, Chikinki.

Niet onaardig al zeg ik het zelf, hopelijk weet Lowlands hier nog wat namen van op de affiche te plaatsen, ik stel voor om met Raveonettes te beginnen. Als we het toch over de Raveonettes hebben, de mussen vallen hier van het dak maar op hun website kan je nog gewoon 'Christmas Song' luisteren. Een nieuwe album staat ook op het programma en komt begin 2007 uit. Iets meer gitaren graag.. Morgen reis ik naar London, updates vanaf daar, extra tips zijn nog welkom.

Valkhof & Thermals

2006-07-20T16:22:00.000+02:00

Na een jaartje zijn ze weer terug in het land. Uiteraard wil je The Thermals dan ook zien, ook als het op een vierdaagsefeest zonder vierdaagse is. Dit soort gratis concerten in een parkje buiten de stad trekken altijd een compleet ander publiek aan dan een concert in de zaal. Leuk voor de mensen die nooit de moeite nemen een zaal te bezoeken, minder leuk voor diegene die wel de moeite nemen.

Aan de band lag het niet, Hutch en Katie met nieuwe drummer spelen als vanouds en hebben aan het einde van augustus een nieuw album in de schappen liggen. Waar ik had verwacht dat ze veel werk van 'The Body, The Blood, The Machine' zouden spelen doen ze dit verassend niet. De set kenmerkt zich met veel nummers van 'More Parts Per Million' en 'Fucking A' die live immers nooit vervelen. Dit is ook meteen het sterkste punt van de hele band. Interactie met het publiek is er dit keer helemaal niet maar dat is te verwachten. Voor de meeste mensen in het Valkhofpark is dit optreden van The Thermals een vorm van aapjes kijken. Dat een deel van het publiek zich als apen gedraagd nemen we dan ook maar voor lief.

Na het optreden is de band weer bezig met het eigen busje inladen. Karakteristiek voor de band die eerder dit jaar nog $50.000 doneerde aan een goed doel nadat 'It's Trivia' werd gebruikt voor een Hummer commercial. De tour brengt The Thermals nog naar Haarlem en Eindhoven, ga ze zien.'The Body, The Blood, The Machine' ligt 22 augustus in de winkel.

Thermals & About

2006-07-15T20:52:00.000+02:00

Er kan weer gestemd worden! De stembussen voor de 12 van 3voor12 zijn weer geopend. De keuze is dit jaar moeilijker dan vorig jaar. Wie wordt de opvolger van Voicst? Zelf is de keuze zwaar. Ga ik voor de lokale trots Opgezwolle of voor de Amsterdamse helden van About. Gevestigde orde met Johan of Spinvis of toch die moeilijke tweede van Gem? Stemmen doe ik pas na de zomer vakantie. Eerst maar eens zien hoe de platen de vakantie doorkomen. Dit jaar kan ik immers alles meenemen in plaats van een beperkte selectie. De luxe van de iPod, toch heeft het ook wel zijn nadelen, elke keer was het wel charmant om een selectie van 10 cd's te maken.

Het Scandinavische deel van de vakantie zit er al op, volgende nog een Engels deel wat zich voornamelijk in London zal afspelen en een Duits deel in de vorm van Haldern. Voor dat er weer gereisd gaat worden staat eerst nog één of twee dagen Nijmegen op het programma. De Valkof Affaire heeft weer een erg leuk programma wat ik dit jaar niet mag overslaan. Maandag Final Fantasy en Islands. Dinsdag staat ondermeer Battles op het programma. Woensdag is absolute top met The Thermals en About. Waarschijnlijk gaat het woensdag worden omdat de andere bands vrij recent gezien zijn of gezien gaan worden.

Roger Waters & The Strokes

2006-07-12T23:56:00.000+02:00

Zoals wel duidelijk mag zijn ben ik terug uit Roskilde. De laatste dagen stonden in het teken van het uitwerken van alle notities die ik daar maakte en een arbitragezaak bij de examencommissie. Die zaak is gewonnen en het verhaal is klaar. Een festival met backstagepas levert altijd leuke momenten op. Zo kwam ik Jonas van Mew tegen bij de toiletten. Ja, muzikanten moeten ook schijten. Eventjes bijgepraat en een afspraak gemaakt voor op Lowlands.

Verder zag ik Kanye West tafelvoetballen tegen zijn homies en glansrijk winnen. Een schoonmaker probeerde niet opvallend een foto van het schouwspel te maken maar op de een of andere manier had iedereen deze 'undercover' door. Nog een groot aantal andere momenten waarvan ik de anekdotes ongetwijfeld later dit jaar op papier zet in een geval van komkommertijd.

Voor iedereen die wil weten hoe het festival muzikaal nu eigenlijk was heb ik nu een uitgebreid verslag online staan. Persoonlijke hoogtepunten van Morrissey, Raconteurs, Strokes en Roger Waters ontbreken uiteraard niet.

Roskilde-verslag dag 1
Roskilde-verslag dag 2
Roskilde-verslag dag 3
Roskilde-verslag dag 4

De eind-conclussie van het festival is dat er meer Pink Floyd in Roger Waters speelt dan Guns 'n Roses in Guns 'n Roses.

Roskilde & Malmö

2006-07-10T11:31:00.000+02:00

De laatste week was apart. Een verhuizing Zweden-Nederland en heel veel gedoe rondom mijn studie. Vandaag mocht ik mijzelf verdedigen bij een comissie. De uitslag is tot op heden nog niet bekend. Verder zat er veel energie in Roskilde en het bijkomen daarvan. Het grote verslag uittypen en ook de laatste dagen van het festival komen zo spoedig mogelijk hier online. Wellicht vanavond al het verslag van de donderdag en vrijdag.

Maar goed terug naar vorige week, Roskilde was wederom een heerlijk festival met diverse hoogtepunten en als grote meevaller het schitterende weer. Soms inderdaad wel heel warm waar bijna vriestemperaturen s'nachts tegenover stonden. De traditie van één jaar zon, één jaar regen is dan ook dit jaar gebroken. Volgend jaar ongetwijfeld een zonvloed. Een van de hoogtepunten dit jaar was ook weer het culinaire gedeelte. Voedsel waar zelfs het Lowlands eten het niet bij haalt. Dit jaar heb ik me toegespitst op culinaire kookkunsten waar ik vorig jaar niet aan toe ben gekomen. Het hoogtepunt van dit jaar was de vegetarische chili con carne met brood en salade. Een heel groot bord vol met heel veel goed voedsel voor weinig Deense kronen. Die euro mag ook daar best wel worden ingevoerd trouwens.

Vorig jaar maar een klein stukje over de camping gelopen, dit jaar maar eens een groter deel verkend en nog steeds aangenaam verrast wat ik daar aantrof. De campings rondom Roskilde zijn enorm, ook enorm smerig en enorm vol met enorm dronken mensen. Het stinkt er naar pis en naar bier maar overal hangt een perfecte sfeer. Iedereen heeft een gewoonte een vlag op de tent te hangen wat voor een bond gezelschap aan vlaggen zorgt. Verder kom je de meest gekke dingen tegen op de camping. Zes naakte mannen die dansen op een brandweertruck en over het terrein rijden, een bont gezelschap superhelden, en de naakte veldloop. Heb nog op het punt staan mee te doen maar mijn allergie tegen tape weerhield me hiervan.

De reis terug was lang, via Roskilde naar Kopenhagen naar Malmö naar Kopenhagen naar Utrecht. Veel mede-festivalgangers en heel veel verhalen. Nog steeds baal ik dat het live verslag niet mogelijk was maar dit kwam door de enorme drukte op de backstage. Deze post zal ongetwijfeld rommelig en chaotisch overkomen, dit kan aardig kloppen want zo voel ik me momenteel ook. Binnenkort kan je de uitgebreide verslagen hier lezen. Nu richt ik me nog even op mijn studie en het luisteren van de Subroutine sampler. Deze perfecte plaat met songs van ondermeer Glenister, Green Hornet, Vladimir & We vs. Death is te luisteren via de luisterpaal en aan te schaffen via de website van Subroutine.

Axl & Radio Soulwax

2006-06-30T13:53:00.000+02:00

Welcome to the jungle, tuurlijk komt dhr Rose te laat op het podium. Hij is immers de enige overgebleven oprichter van Guns ‘n Roses en dat is best een prestatie. Zelf bleef ik plakken bij een strakke show van onze zuiderburen die met Radio Soulwax de Metropole bijna letterlijk opblies. Niet dat het uitmaakte want de band start toch een uur te laat. Snel binnendoor via de backstage waar een geblindeerde bus met zanger Axl in noodvaart langs me heen schiet. Snel een koud biertje en daarna frontstage kijken wat de band gaat brengen.

Als de vuurpijlen eenmaal zijn afgeschoten springt een goed gevulde Axl het podium op. Hier wil ik toch even de kwestie Ronaldo aanhalen, kritiek alom omdat hij te dik is. Ronaldo scoort nog, Axl doet dit vanavond niet. Althans niet op de eerste 25 rijen. Tuurlijk beginnen ze met ‘ Welcome to the Jungle’ tuurlijk zingt iedereen mee, tuurlijk soleren ze veel te lang maar muzikaal is het uiterst beroerd. Tussen de nummers door solo’s en deze zijn ellenlang. ‘Sweet child of mine’ komt langs, ‘Knocking on Heavens Door’ komt langs maar alles zo gedateerd.

Een keer een bamihap is lekker maar drie keer dat zelfde luikje bij de Febo gaat ook vervelen. Dat Axl Rose naar twintig jaar nog steeds hetzelfde eet en leefpatroon heeft kan je de man niet kwalijk nemen. Ik mocht willen dat ik met zulke karaoke mijn brood kon verdienen. Zoals van te voren al gedacht houdt ik het niet langer dan een ruim half uur vol. Ik verdwijn in de Roskilde nacht op zoek naar gezonde muziek van Sigur Ros.

Roskilde Report 2006: part 1

2006-06-29T13:57:00.000+02:00

Mensen, vooral heel veel mensen. De poorten zijn nog maar net open en duizenden mensen rennen over het terrein op zoek naar het mooiste plekje groen. Sommigen hebben een pioneersrol en brengen met zeil een zo groot mogelijk gebied in kaart waar later vrienden bijkomen en een heel tentenkamp opbouwen. Compleet met palmen, professionele geluidsinstalatie en een biertap de camping is ondertussen een grote zooi, het stinkt er naar pis en meer mensen lopen dronken rond dan nuchter. Niks veranderd. Ik vraag me af of de mensen misschien vorig jaar helemaal niet weg geweest zijn?

Mijn reis begon dinsdagavond, een nachttrein bracht me naar Kopenhagen. Een twee uur durende tussenstop in Duitsland gaf me de gelegenheid om nog een stukje voetbal te zien tussen de fanatieke fans die geen stadionplaats hadden. Helemaal thuis voelde ik me niet maar dit kwam meer door de ongelovelijke zooi bagage op mijn rug. Eenmaal in de trein bleek ik een ligplaats te hebben. Slapen lukte wonderbaarlijk goed en best uitgerust in het dorpje Roskilde beland. Een nep-taxichauffeur bracht me naar de backstage in-check en de benodigde polsbandjes werden opgehaald. Snel de tent neergezet op een mooi rustig veldje, beetje opfrissen en naar het dorpje voor een goede maaltijdsalade en een bezoek aan de supermarkt voor wat bier. Sterke drank ging uiteraard mee vanuit Nederland. In de avond een lange wandeling over de camping, wat bekenden opgezocht die moesten werken en het hele festival gratis sandwiches gaan aanbieden, daarna vroeg slapen het nachtbraken komt wel als het muziekprogramma is begonnen.

Goede douche om de laatste restjes slaap weg te douchen, heerlijk op het gras ontbijten en nu allerlei zaken regelen voor dat het festival gaat beginnen. Ik vermaak me hier wel komende dagen. Axl Rose is nog niet gespot, dat hij de Ozzy van 2006 gaat worden is al bekend. In mijn schema heb ik Guns ’n Roses een half uur gegeven om te bewijzen, ik weet nu al dat ik me hieraan niet ga houden. Weet iemand eigenlijk of hij ondertussen al uit de cel is? De wildste verhalen doen hier immers ronde.

De komende dagen vanaf deze weblog een verslag van Roskilde, ook kan je via Graz volgen wat er op het festival gebeurt met een zo actueel mogelijk verslag. Leuk trouwens die zelfontspanings-functie op deze camera, je gooit hem zo hoog mogelijk en dit is het resultaat. Met dank aan rockphoto die mijn camera weer uit de hoogspanningsmasten haalden.

Iggy & Raconteurs

2006-06-20T13:52:00.000+02:00

Het grote festival-geweld barst deze dagen weer los. Eerst zaterdag al een lijstje met bands in de NME en vandaag komt Lowlands met een persbericht en een hele serie nieuwe namen voor het festival in Biddinghuizen. Na afloop van vorig jaar nog twijfels of ik dit jaar weer van de partij zou zijn maar met de bands die er tot nu toe bekend zijn is het haast een must geworden.

Vandaag komt de bevestiging van de volgende namen die voor mij interessant zijn: Iggy & The Stooges, The Raconteurs, The Streets, Johan, Matisyahu, Razorlight, Hot Chip, Guillemots, Noisettes, Larrikin Love. Het hele lijstje met bekend gemaakte bands vind je op Graz en is ook van mijn hand. Noisettes en Larrakini Love zag ik op London Calling en was de moeite waard, zeker als er op Lowlands op dat moment niks anders speelt.

Iggy die de gebroeders Asheton en de rest van the Stooges meeneemt is een absolute must voor me geworden. Helemaal nu ik het afgelopen jaar een aantal boeken over die tijdgeest heb doorgenomen en Fun House overuren maakt op mijn iPod. Razorlight stond afgelopen vrijdag in de Melkweg en stond twee jaar geleden ook al op Lowlands, vlak nadat ze definitief doorbraken op Glastonbury. Op Lowland kreeg ik helaas niet veel van het concert mee omdat er op een andere lokatie gewerkt moest worden. Dit jaar doe ik het nog maar eens over.

Afgelopen weekend vond diep weggestopt op het platteland van Tennesee het Bonnaroo festival plaats. Een prachtige line-up met ondermeer Bright Eyes, Beck, Radiohead en Sonic Youth. Aangezien er waarschijnlijk weinig lezers van dit weblog bijwaren kan je hier nog eens luisteren van het optreden van Bright Eyes op Bonnaroo.

Thåström & dEUS

2006-06-19T23:00:00.000+02:00

De zomer begint vorm te krijgen, niet alleen het weer maar ook de bestemmingen waar ik dit jaar vertoef. Mooi woord trouwens, vertoef. Nog even wat studiezaken afronden, heb 2x 0.10 nodig en mag doodleuk twee essays schrijven maar daarna op naar Roskilde.

Sinds vorige week staat er een blokkenschema op de website van het leukste festival in Scandinavie. Het grote puzzelen kan beginnen en krijgt meer en meer vorm. Uiteraard weer veel overlap, lange afstanden en oponthoud overal en nergens op het inmense terrein. Zonnebrand of Regenkleding, laarzen of slippers. Al met al kwam ik tot een voorlopig selectie voor Denemarken. Huntelaar zit er helaas niet bij en kan op vakantie.

Donderdag:
Beginnen met Annie Nightingale of Editors, waarschijnlijk allebei een half concert. Voel me wel verplicht om Editors nog even gedag te zeggen en waarschijnlijk later op de avond met ze af te spreken. Dan door naar Trivium, Jenny Wilson en misschien alvast een stukje Radio Soulwax, meteen een flinke wandeling en een dag later spierpijn. dEUS tijd en daarna de eerste kennismaking met Orange voor een halfuurtje luchtgitaren met Guns 'n Roses. Na een half uur vind ik dat ongetwijfeld genoeg en is het tijd om de dag af te sluiten met Sigur Rós. Meteen een vol programma de eerste dag.

Vrijdag:
Waarschijnlijk uitslapen, koffie op de backstage en een frisse douche. Daarna Veto en Melk, van beide bands heb ik nog nooit gehoord maar vind ik de naam uitdagend genoeg om me te laten verassen. Dan deel I van de Wainwright familie, Martha in dit geval. Waarschijnlijk hierna een stukje Birdy Nam Nam en Matisyahu. Hierna denk ik aan een stukje Kaizers Orchestra om bij Morrissey vooraan te kunnen staan. Aansluitend "Ome" Bob Dylan en misschien een stukje deel II van de Wainwright familie, Rufus. Met the Streets, Dalek en Kashmir komt er een einde aan dag twee. Een vol programma de tweede dag.

Zaterdag:
Waarschijnlijk een te korte nacht dus koffie op de backstage en een frisse douche. Beginnen in het gras van Odeon met Spleen United, daarna dansen bij Kieren Hebden(Four Tet), hij zal wat platen draaien van een recentlijk door hem samengestelde DJ Kicks. The Ex is de enige Nederlandse act op het festival en mag ik niet overslaan. Terug naar het gras bij Odeon voor Josh Rouse, hierna nog wel Planet Pendulum mee proberen te krijgen of meteen door naar Primal Scream. Hierna nog een half uur Thåström , de Zweedse godfather van de punk. Een moeilijke keuze tussen Tool, Tiga en George Clinton om te belanden bij Kanye West. Hierna maar zien wat er te doen is verder. Een vol programma die derde dag.

Zondag:
Ontbijt op bed verzorgen met verse jus en croissants, er is iets te vieren die dag. Waarschijnlijk een te korte nacht dus koffie op de backstage en een frisse douche. Ondertussen traditioneel beginnen bij Odeon, ditmaal met Figurines, Deense indie. Paar uurtjes relaxen voor Kill en daarna direct door naar Arctic Monkeys in Arena. Iets eerder weg om een mooi plaatsje te zoeken voor The Strokes. Daarna waarschijnlijk een stukje Placebo. Aansluitend Raconteurs of Goldfrapp. Het festival afsluiten met klanken van Animal Collective en een stuk Roger Waters omdat ik anders het huis niet meer in kom. Eventueel nog een stukje Infadels aansluitend alvorens het weer licht wordt en er weer een festival opzit. Een vol programma dit festival en ik weet nu al dat ik de helft wat ik me nu voorneem niet zie.

Blarenpleisters zijn geen overbodige luxe dit jaar.

Hot Chip & Melt

2006-06-16T15:22:00.000+02:00

Zon, Roskilde, Haldern, Londen, Lowlands. Ik ben er wel klaar voor. Nog even een klein weekje doorbijten voordat ik kan genieten van vakantie. Waar ik altijd dacht dat Haldern het best festival van Duitsland was maakte ik vandaag kennis met het Melt festival, een line-up met: Aphex Twin, Ellen Allien, Battles, Editors, Hot Chip, Hush Puppies, Infadels, Miss Kittin, Mediengruppe Telekommander, Mia., Erlend Oye en heel veel meer. Het is een driedaags festival voor slechts €55 en vind 14t/m16 juli plaats in de buurt van Berlijn. Volgend jaar maar eens kijken hoe haalbaar het is om daar eens heen te gaan.

Haldern is ondertussen uitverkocht en de line-up bevat nog steeds geen Morrissey of Belle & Sebastian. Of er nog bands bij gaan komen is me nog niet helemaal duidelijk. De laatste kaarten worden ergens in juli verkocht bij de lokale vestiging van een sponsorende bank. Voor Roskilde zijn geen kaarten meer verkrijgbaar. Het festival is strak uitverkocht wat meer dan 100.000 dronken Scandinaviers op een stukje grond betekend. Deze week maakte de organisatie ook nog de komst van Primal Scream bekend, ik ben benieuwd want deze band heeft een goede live reputatie.

Met de voetbalpoule gaat het nog steeds goed, ondanks het omdraaien van Engeland - Trinidad & Toboga (0-4) sta ik nog steeds bovenaan. Om met een goed gevoel het weekend in te gaan, hier kan je The Veils - Nux Vomica downloaden.

Veils & TV on the Radio

2006-06-11T22:38:00.000+02:00

Zoals iedereen ongetwijfeld is opgevallen is ging het WK voetbal vrijdag van start. Niet dat ik hier nu dagelijks een post over ga schrijven ofzo, dat gebeurt al overal en meestal ook door mensen die dat beter kunnen. Wel doe ik mee een twee poules. Een bij Graz die statistisch is ingevuld, en een bij Subjectivisten die puur op gevoel is en waar ik wonder boven wonder nog bovenaan sta ook. Voor hoe lang nog blijft de vraag aangezien ik Trinidad en Engeland heb omgedraaid.

Maar goed tussen het voetbalgeweld door belanden er een aantal nieuwe cd's op de (virtuele)deurmat. Het geweld begon met de nieuwe van Muse. Black Holes and Revelations, een titel met de nodige bombast, kenmerkend voor Muse. Tijdens het openingsnummer 'Take a Bow' blijkt dat frontman Matthew Bellamy nog steeds dépri is, ondanks het tekenen van een vet platencontract. Echte uitblinkers staan niet op de plaat, eerste single Super Massive Blackhole is de enige die er bovenuit stijgt. Stiekem had ik gehoopt op een plaat die weer terug gaat naar de begin jaren met Showbiz. Toch zal de band dat niveau en geluid waarschijnlijk nooit meer halen. Dit mede omdat er nu geld is voor productie en Muse met alle bombastische effecten steeds weer een album overproduceerd. Dit was met Absolution al het geval en herhalen ze met 'Black Holes and Revelations' weer.

TV on the Radio komt deze zomer met 'Return To My Cookie Mountain', de opvolger van meesterwerk 'Desperate Youth, Blood Thirsty Babes'. Als ze iets doen dan gaat het goed, dit keer wederom. De stem van David Andrew Sitek klinkt rauw, begeleid met een vleugje electronica, goed gitaarwerk en strakke drummer is het een plaat die nog wel even in mijn iPod blijft hangen. 'Blues from Down Here' is een juweeltje die ik wel eens live wil zien. De band uit Brooklyn stelt ook met deze plaat niet teleur!

Ook The Veils werkten de afgelopen jaren aan de opvolger van 'The Runaway Found'. Of je nog over The Veils kan spreken is grijs gebied. Zanger en bandleider Finn Andrews kiest voor een nieuwe ritmesectie en ontslaat al zijn oude bandleden. Nu kan hij samen met zijn vriendin op de planken staan. 'Nux Vomica' is genoemd naar een plantje en de release datum is uitgesteld tot na het voetballen. 'Nux Vomica' klinkt op het eerste ogenblik hetzelfde als het debuutalbum maar dat kan ook niet anders met een kenmerkende zang in het geval van The Veils. Openingsnummer 'A Birthday Present' is een pareltje en typisch Veils nummer, lange uithalen en dramatiek. Verder is het veel hetzelfde, voor de fans herkenbaar en ongetwijfeld een succesalbum. Zelf ben ik nog niet helemaal overtuigd en wil ik de cd nog een paar luisterbeurten meer geven. Dit is immers pas luistersessie één maar smaakt naar meer.

Op Haldern of Lowlands ga ik ze zeker eens live bekijken, kippenvel krijg ik immers nog steeds van Finn Andrews zijn stem. Maar nu eerst maar eens kijken hoe ik in de voetbalpoule sta.

Franz Ferdinand & Tivoli

2006-06-06T19:30:00.000+02:00

Voor het eerst zag ik ze begin 2004, ik meen in Vera tijdens Eurosonic. Een paar dagen later die band nog maar eens gaan bekijken in Ekko een fijn optreden van weer een band uit Glasgow. Er was geen album uit maar die kwam vrij snel daarna. Ook vrij snel daarna brak een enorme hype uit. In plaats van de bovenzaal speelden ze in de 'grote' van Paradiso. Ondertussen draait MTV de band grijs en heeft 3fm ze ook ontdekt. Iets later mogen ze op Pinkpop aantreden, het concert zie ik vanaf de zijkant van het podium en ik kan mooi zien hoe synchroon het publiek door de band wordt bespeeld. Een ruime maand later staat Werchter op het programma, de marquee gaat plat en uiteraard worden ze ook op Lowlands geboekt. Iets later sluiten ze het succesjaar 2004 af met een show in Vredenburg. Die zaal blijkt spoedig te klein en er wordt verhuisd naar die hal in Zuid-Oost, trouwe fans zijn boos.

Tot zover 2004, tegenwoordig is het 2006 en heb ik ze nog een aantal keer zien spelen, het hoogtepunt was denk ik Haldern Pop in de modder nieuwe nummers testen op Duitsers. In twee jaar heeft de band een trouwe schare bakvissen weten op te bouwen en waren ze gister weer terug op Pinkpop. Tienduizenden in het publiek maar wachten de stadions nu? Het antwoord is kort, nee. Franz Ferdinand staat op 27 en 28 juni in de Utrechtse Tivoli terug naar de kleine zalen. Kaarten kosten €22,50 en gaan aanstaande zaterdag in de voorverkoop.

Morrissey & Foe Yong Hai

2006-06-05T23:36:00.000+02:00

En daar zit ik dan achter mijn pc, koptelefoon op en maar streams draaien. Een weekendje thuis tijdens Pinkpop doet me in de festivalsfeer komen, compleet met kriebels in mijn buik, dit kan overigens ook van de Foe Yong Hai komen maar op festivals krijg je daar ook buikpuin van. Weinig verschil dus.

Maar goed, dit keer verstandig thuis omdat ik tentamens heb de komende week. Verstandig is het natuurlijk niet alleen, er zit ook een stukje eigen belang aan. Alles wat ik nu haal hoef ik niet te herkansen tijdens Roskilde en/of Lowlands. Het missen van Red Hot Chili Peppers viel me niet zwaar, ik kwam ze de laatste jaren een paar keer tegen op festivals en elke keer waren de verwachtingen hoger. Om 3voor12 te citeren:"Goed, zestigduizend man zong Under The Bridge mee, maar daar win je de oorlog niet mee".

Meer moeite heb ik met het missen van Mozza hij zal immers de oorlog wel winnen. Strak in pak met een band die hem tot in de puntjes begeleid en een concert die alle schijn heeft van uniek. Nu had ik ook mee willen dansen, uit volle borst meezingen en 'waffles' roepen in dooie momenten. Nog eens genieten? Download hier: Morrissey - Pinkpop Festival, Landgraaf. Het mooie van de stream is dan weer wel dat je heel veel kan zien wat anders niet was gelukt. Opgezwolle staat bijvoorbeel gelijk met Morrissey de tent plat te spelen. Alles komt langs in het 'Verre Zuiden' ze hebben gelijk 'Burger King is de koning van het volk'.

Het schrijven van een log lukt met niet vandaag, misschien komt het omdat mijn hersens vol zitten met studiestof. Eigenlijk wou ik de nieuwe cd van Thom Yorke aankondigen compleet met linkje, iets vertellen over de nieuwe Lowlands bands, ook zijn we met Graz.nl gehackt door een groep lolbroeken. Dat houden jullie tegoed. Nu eerst lekker slapen, niet in een klein lek en stinkend tentje. Nee zometeen duik ik gewoon mijn bed in met vers gewassen lakens. Lekke tentjes en bedorven voedsel komt over een paar weken wel weer.

Raveonettes & Roskilde

2006-05-31T20:10:00.000+02:00

Over precies één maand ben ik onderweg richting Denemarken om verslag te doen van de 36ste editie van Roskilde. Na een tijdje wikken en wegen besluit ik om die kant op te gaan. Het is immers een van de festivals waar het programma niet bepalend is voor een geslaagde afloop en het programma van vorig jaar valt toch niet te verbeteren. De accreditatie is rond maar ik ben nog hard aan de slag meer los te peuteren. Immers, hoe meer zielen hoe meer vreugde. Van de organisatie mag ik deze week twee kaarten voor het festival en een vijftal t-shirts weggeven op de speciale Roskilde special die vanavond of morgen gelanceerd wordt op Graz.

Bovenstaande foto gemaakt door Richard is onderdeel van de prijsvraag. Om nog maar eens te genieten van het concert waar ik één jaar later nog van geniet heb ik een oude link opgedoken uit het archief van deze blog. Raveonettes live @ Roskilde in beeld en geluid. Gister zijn er op de Raveonettes myspace eindelijk weer nieuwe tourdata verschenen en het goede nieuws is dat ze eindelijk weer in Nederland gaan spelen. Eind augustus staat er niet bij maar de kans is aanwezig dat ze op Lowlands spelen. Haldern kan qua tijd en plaats ook nog.

Charlatans & Cramps

2006-05-29T13:36:00.000+02:00

The Cramps en Bauhaus op één avond voor tien euro. Het bestaat nog tegenwoordig en wel op de Lokerse Feesten in hoe kan het ook anders: Lokeren. Festival wat jaarlijks een aantal avonden achter elkaar gehouden wordt op het centrale plein in het stadje dichtbij Antwerpen. Bovenstaande bands staan op 9 augustus op het programma. Verder zijn er nog avonden met Jamiroquai, Paul Weller, Charlatans, Peter Hook als DJ en Paul Weller. Meer informatie vind je hier. Zelf wil ik de avond van The Cramps richting Vlaanderen rijden, een leuke Haldern afterparty.

Uiteraard lekken er ook deze week weer wat namen uit voor Haldern Pop. Martha Wainwright speelt donderdag in de vergrote Spiegeltent. Dit jaar is de capaciteit met 250 vergroot tot een totaal van 1000 bezoekers. De kaarten zijn bijna uitverkocht dus wees snel als je nog een kaartje moet halen. Aangezien ik druk ben met studie en verder weinig tijd heb om bijvoorbeeld concerten te bezoeken komt inderdaad Haldern bijna in elke post terug. De hierboven genoemde Charlatans kunnen ook wel eens op Haldern spelen maar daar later meer over.

Het concert van Belle & Sebastian wat eerder al op 3voor12 stond is nu geript en omgezet tot een download. Download hier Belle & Sebastian in Paradiso Amsterdam zodat je niet meer vast zit aan de stream. Makkelijk voor op de iPod, mp3-speler en gewoon als gebrande bootleg. Over een ruime twee weken zitten mijn tentamens er weer op en dan komen er weer uitgebreidere logs.

Holland Festival & Kasabian

2006-05-22T16:22:00.000+02:00

Het Holland Festival, Nederlands grootste podiumkunstenfestival aldus de organisatie. Van 2 t/m 25 juni op meerdere lokaties in Amsterdam. Klassiek in de Stadsschouwburg en modern in Paradiso. Dans, literatuur, beeldende kunst, theater, opera, film en uiteraard muziek. Vorig jaar hadden ze nog een Warp avond en Múm samen met het Metropole orkest in Theater aan het IJ. Dit jaar heb ik nog niet heel veel spannende dingen gespot. Het meest spannende wat ik tot nu toe tegen kwam is ROTTERDAM, HOLLAND. Een samenwerking van het Film Festival Rotterdam en het Holland Festival. In een aantal zalen op het terrein van de Westergasfabriek worden een aantal films vertoond, het thema is muziek.

Klik hier voor alle titels die gedraait worden. Een selectie van films die ik wil gaan zien:

Glastonbury
Julien Temple, Groot-Brittannië, 2006
Voor de diehardfans en voor iedereen die vanuit de luie bioscoopstoel wil voelen hoe 's werelds oudste popfestival in de afgelopen 35 jaar aan zijn faam is gekomen. Verschillende aspecten van de ervaring die Glastonbury heet, komen aan bod: naast vele opzwepende acts spatten de regen, de modder, de drugs en de stank bijna van het doek.

Peter Whitehead: POP FILMS
Peter Whitehead, Groot-Brittannië, 1967-1969
Een programma rond Peter Whitehead, een onbekende meester van de Britse cinema, die films maakte met de Jimi Hendrix Experience, Nico en de Stones. Ook: het allereerste filmmateriaal van Pink Floyd met Syd Barrett, en nog enkele zeldzame verrassingen uit het grote archief van de regisseur.

Rockumentary Britannia
(verzamelprogramma)
Een speciale compilatie van documentaires en andersoortige portretten van hedendaagse Londense popbands, waaronder Kasabian, Bloc Party, The Libertines en Selfish C***.

Als spreekwoordelijke klap op de vuurpijl nog een Haldern bericht met dank aan Koen. The Veils spelen volgens hun website 5 augustus op Haldern.

La Route Du Rock & Muse

2006-05-19T19:12:00.000+02:00

Op een dag dat de regen met bakken uit de hemel komt, en de wind als vanouds uit het westen komt dwaal ik tijdens mijn eerste college van de dag af. Mijn gedachten zijn niet bij de materie die besproken wordt. Terug naar afgelopen festivalzomer. Bezoeken aan Haldern, Roskilde en Lowlands stonden op het programma. Drie topfestivals, er stond er nog een in de planning maar die bleek niet haalbaar te zijn, het La Route Du Rock festival in het Franse Saint Malo. Vorig jaar hadden ze nog Raveonettes, The Cure en Sonic Youth op het programma staan, drie persoonlijke favorieten.

Dit jaar zijn de eerste bands die bekend gemaakt worden ook niet mis: Franz Ferdinand, Belle & Sebastian, Calexico, Mogwai, TV On The Radio, The Television Personalities, The Spinto Band, Isobel Campbell, Islands, Liars, El Perro Del Mar, Band Of Horses, The Pipettes en Katerine zijn de eerste namen voor de zomer-editie van 2006. Het festival vind plaats van 11 tot 13 augustus plaats in noordelijk Bretagne. Een passe-partout voor drie dagen kost €80 en is inclusief kamperen! Hopelijk is het dit jaar beter haalbaar. Tevens zijn de bands voor La Route Du Rock ook hele grote kanshebbers voor Haldern.

Daarna dwaalde mijn gedachten af naar Muse. Ze bestaan inderdaad nog en spelen aan het einde van de zomer op Lowlands. Het is niet het enige wapenfeit van het drietal deze zomer. Zo spelen de jongens ook nog op Werchter, een aantal andere festivals en brengen ze een nieuw album uit. Eerste single Supermassive Black Hole is inmiddels uit en lijkt volgens de Britney Spears kenners op een oud Britney nummer. Uiteraard duikt er direct een mash-up freak op af en bewerkt de twee nummers tot één: Do Something Supermassive-Muse vs Britney. Andere gelekte nummers van Muse - Black Holes And Revelations: Starlight en Knights of Cydonia. 2 juli komt uit album uit, nog even geduld hebben dus. Een fijn weekend.

The Shins & Radiohead

2006-05-15T17:24:00.000+02:00

Lowlands kondigt het zelf aan als P-day: de dag dat een groot deel van de lowlands programmering bekend wordt gemaakt. Opvallende namen en minder opvallende namen, zo hebben ze Urban Dance Squad weten op te graven. Zelf ben ik erg blij met ondermeer The Shins, Belle & Sebastian, Yeah Yeah Yeah’s en !!!. Een deel van deze bands was al min of meer bekend maar de officiële bevestiging is erg fijn. Of ik zelf op Lowlands ben weet ik nog niet, beetje afhankelijk van meerdere trips door meerdere delen van Europa. Ook in dit lijstje is Klaas Jan Huntelaar niet van de partij.

Een lijstje met alle vandaag door Lowlands officieel bekend gemaakte namen :

!!! / Anouk / Arctic Monkeys / Belle and Sebastian / Bloc Party / CKY / Coolpolitics / Cantus Buranus by Corvus Corax / The Dead 60s / DJ Shadow / The Frames / Michael Franti & Spearhead / Fun Lovin' Criminals / Gogol Bordello / José González / Hard-Fi / Hawthorne Heights / HIM / Jawat - The Opposites - Kiddo Cee / Luie Hond / Massive Attack / Mew / Miss Djax / Muse / Nizlopi / Opeth / Orson / Pendulum / Pete Philly & Perquisite and New Generation Big Band / The Phantom Four / Scissor Sisters / Silent Disco / The Shins / Spinvis / Urban Dance Squad / Joris Voorn / Yeah Yeah Yeahs

Voor alle pechvogels die niet bij het wegens overlijden van Phil zijn moeder afgelaste concert van Radiohead in de HMH konden zijn. Het concert een dag eerder in dezelfde zaal is door een whizzkid opgenomen en kan je hieronder compleet downloaden. Om alvast in de stemming te komen voor het concert op 28 augustus:

Radiohead @ HMH Amsterdam 9 mei 2006
01. Intro
02. Everything In Its Right Place
03. The National Anthem
04. 15 Step
05. Lucky
06. 2+2=5
07. Bangers 'n' Mash
08. Nude
09. Pyramid Song
10. Open Pick
11. I Might Be Wrong
12. Paranoid Android
13. How To Disappear Completely
14. Karma Police
15. Bodysnatchers
16. Idioteque
17. No Surprises
18. There There

Encore 1:
19. Spooks
20. House Of Cards
21. Just
22. You And Whose Army?

Encore 2:
23. Street Spirit (Fade Out)