20 februari 1950 - 10 augustus 2007
Tony Wilson, held en labelbaas van Factory Records. Presentator van Rad van Fortuin en ontdekker van Joy Division, Happy Mondays, New Order en nog vele anderen. Op 57 jarige leeftijd overleden na een langdurig ziektebed. So it goes..
Een kleine after-Roskilde dip, een verhuizing naar het centrum van het pitoreske Utrecht en een geweldig dj-set met de Moustaches verder. Tijd en zin om te schrijven zijn terug. Het zullen de post-Haldern kriebels zijn. Donderdag mogen we weer naar Haldern met Mevrouw Nash en Under Byen als heerlijke vervangers. Om nog even terug te komen op de Moustaches. Nijmegen en de Zomerfeesten zijn een genot voor alle lagen van de bevolking. Tijdens het draaien van Joy Division een enigzins geblondeerde en met gouden ringen getooide vrouw (al draagt een aap een gouden ring... ) die verbaasd was dat ik de Sjonnies niet ging draaien... Verder een topavond, volle zaal met zelfs een wachtrij van een halfuurtje buiten. Platen van Simian Mobile Disco, Lily Allen, Joy Division, Justice en al het depressieve werk wat u van ons gewend bent.
Om nog even terug te komen op Haldern. Een aantal jaar terug stond het genie uit de Moldy Peaches, dhr Green nogal onwennig op het podium. Was het Diebels, zenuwen of is de beste man chaotisch, het maakte niet uit. Het optreden was geniaal. Nog nooit klonk 'Kokomo' en 'What a Waster zo mooi. Helaas dit jaar geen rentree op Haldern maar wel 6, 7 en 8 september in Groningen, Den Haag en Amsterdam. Misschien laat ik wel een heel klein snorretje staan. Adam Green, trek jij je Peter Pan pakje weer eens uit de kast?
Over de grens bij Arnhem, amper een half uurtje met de auto over de Duitse autobahn vind je het kleine en pittoreske dorpje Haldern. Een dorpje zoals er velen zijn in de regio met een kerkje, dorpsplein met daaraan een klein hotel/restaurant een straatje met twee bakkertjes een supermarkt een bank en een piepklein stationnetje. Toeristen fietsen vredig door het dorpje en strijken neer voor een vers bakje koffie. Niks lijkt erop dat een weekend per jaar het dorpje in het teken staat van een invloedrijk muziekfestival en dat muziekliefhebbers van heinde en verre aankomen op het kleine station van Haldern. Het eerste weekend van augustus staat in het teken van Haldern Pop.
Bij popfanaten in Nederland, Belgie en uiteraard Duitsland staat Haldern Pop bekend als een festival met een goede prijs/kwaliteit verhouding en de minder commerciële instelling die het festival handhaaft. Door een goede scouting voor jonge en talentvolle acts heeft Haldern de beloftes voor de toekomst een jaar voor de internationale doorbraak op het podium staan. Zo kon je in het verleden genieten van Muse, Franz Ferdinand, The Afghan Whigs, Travis, Saybia, The Raveonettes, Bright Eyes en vele andere bands die jaren later op menigeen festival succesvolle optredens gaven.
Haldern Pop is in alle fronten bescheiden, of het om de toegangsprijs, het aantal toeschouwers of de prijs van een biertje gaat. Het festival vermeld op hun website dat ze niet geïnteresseerd zijn in ons geld maar in onze tijd, en dit kan wel eens het grote succes zijn van het festival. Elk jaar staat er immers weer een veelbelovend programma klaar voor een minimale ticketprijs. Zo staan dit jaar ondermeer The View en Jamie T op het programma, twee veelbelovende en jonge acts die in Nederland al een kleine tour deden die veelbelovend werd ontvangen. Haldern Pop kan wel eens als springplank gaan dienen. Met Gabriel Rios en The Waterboys heeft het festival twee gelauwerde acts die klassiekers en ervaring combineren. The Electric Soft Parade en Brakes gaan ons wakker schudden in de oude Vlaamse Spiegeltent terwijl Under Byen ons in die magische tent diep in de nacht langzaam in slaap zal wiegen. En met dit soort voorbeelden staat het programma vol.
Haldern Pop heeft een uitgebalanceerd programma zonder enorm grote namen maar vol met potentie. Sinds Haldern Pop in 1984 door een groep misdienaars werd opgericht heeft het festival zelden teleurgesteld elk jaar kon het blijven groeien en tegenwoordig zit het aan het maximum aantal bezoekers. Waar in 1984 nog zelf een podium in elkaar werd getimmerd is het festival tegenwoordig uiterst professioneel opgebouwd. Ondanks de groei is er nog steeds alle aandacht voor de bezoekers, goede muziek en zoals de organisatie dit zelf meld: genieten van het leven. Misschien zijn al deze factoren er wel afhankelijk voor dat het festival in een adem wordt genoemd met festivals als Roskilde, festivals met een zelfde filosofie.
De hele voorbeschouwing inclusief programma en informatie over de kaartverkoop kan je lezen op Graz.
Als donkere wolken zich samenpakken boven een vol Paradiso beginnen The Black Angels net aan hun voorprogramma. Een act die niet uitblinkt in interactie maar wat geven ze een strakke show weg. Buiten plenst het ondertussen en zorgen natte mensen voor een drukkende en vochtige zaal. En ja, dit past precies in het totaal plaatje van de avond. The Black Angels ontlenen hun naam aan ‘The Black Angels Death Song’ juist, van The Velvet Underground. Op de drumkit prijkt een afbeelding van Nico. Denk verder aan zware psychadelische nummers met vaak een dubbele bezetting op drum, aftikken en gaan. De set bestaat vooral uit werk van laatste studioplaat ‘Passover’ in een ruim half uur zetten ze de route alvast uit voor Black Rebel Motorcycle Club, hulde.
Black Rebel Motorcycle Club doen het nog eens dunnetjes over. Zanger Rober Levon Been geeft aan flink ziek geweest te zijn. Je verwacht dan ook een korte show min of meer verplichte show. En aan verwachtingen doen BRMC niet, ze spelen meer dan twee uur in een flink tempo de ene na de andere kraker. Uiteraard "Whatever Happened to My Rock and Roll (Punk Song)" vrij snel in het begin van de set. Hierna is er ruimte voor een cover van Bob Dylan en een serie acoustische nummers. Verder is het genieten geblazen van ondermeer "Berlin" "Weight of the World" en "Weapon of Choice". Het lijkt er even op dat de heren zelf het licht uitdoen vanavond in Paradiso en dat die after-party er nooit van gaat komen. Max's Kansas City maar dan even in onze eigen hoofdstad!
De dag begint met de Zweedse glamrockers van The Ark, een band die zowaar dit jaar nog op het songfestival stond. Winnen deden ze daar overigens niet. Met een kopje koffie in de hand is het vermakelijk kijken hoe men massaal de nummers mee weet te zingen en voorzichtig tranen in ooghoeken verschijnen tijdens Father of a Son. Verder veel werk van nieuwe plaat Prayer for a Weekend en theatrale gebaren. Zo vroeg op de dag maar zo energiek!
Pavilion is het domein van vier dames uit Brighton. Electrelane heeft een trouwe fanbase en klinkt als British Sea Power meets Velvet Underground & Sonic Youth. Brakes zanger Eamon Hamilton zingt al liefkozend over de dames in I’ve Heard About Your Band en na afloop zingen fans liefkozend over dit viertal. Protestsong The Partisan ontbreekt uiteraard niet evenals een toost met een lokaal biertje.
Arctic Monkeys hebben promotie gemaakt ten opzichte van vorig jaar en mogen dit jaar het grote Orange podium beklimmen. Dit doen ze met een frisse dosis energie en bovendien een goed humeur. Waar vorig jaar de uitschakeling van het Engelse voetbalteam kenmerkend was voor de gemoedsrust van frontman Alex Turner is hij dit jaar bijzonder vrolijk. Hij attendeert de tienduizenden voor het podium op de heerlijke zonnestralen en geniet ronduit van alle aandacht. Een setlist die alles in zich heeft, van opener The View From The Afternoon tot Brianstorm en Balaclava van Favourite Worst Nightmare. Festivalmeezinger When The Sun Goes Down ontbreekt uiteraard niet. Kleine jongentjes worden groot! De volgende band op het Orange podium had best een ondergaande zon mogen hebben.
Muse weet in anderhalf uur te imponeren met een werk van alle vier de studio albums. Funky opener Supermassive Black Hole steekt de kaars aan en deze gaat niet meer uit. Via Unintended, Hysteria en Plug In Baby gaat het in een rap tempo door met als climax Stockholm Syndrome. Anderhalf uur topvermaak van een van de beste live bands van dit moment!
Basement Jaxx, de laatste Orange band van dit festival en officieus de afsluiter van een modderig maar bijzonder sfeervol podium. Nog een keer danst Roskilde massaal mee op Red Alert maar ook op grote hit Where's your head at? Een fijn einde van een wederom goed festival. Dat er donderdag en vrijdag vanuit Spanje nog rubberlaarzen werden ingevlogen lijkt iedereen al vergeten te zijn. Volgens traditie is het volgend jaar weer een zonnige editie maar ik neem voor de zekerheid weer laarzen mee, toch wel lekker warm laat in de avond! In de Arena werd het nog een lange nacht met ondermeer Justice, het festival duurt al een week maar had nog makkelijk een week kunnen doorgaan. Skål Roskilde, tot volgend jaar!
foto via Pitchfork
Een voorzichtige zon begroet de festivalgangers op zaterdagmorgen, vol optimisme gaan topjes en T-shirts aan, poncho’s en regenkleding verdwijnen als sneeuw voor de zon. The Thermals hebben pech dat ze al om twaalf uur op het programma staan, de vorige festivalnacht was erg lang en veel bezoekers liggen nog in hun doorweekte tentjes.
The National mag niet klagen over een gebrek aan belangstelling. Sinds de release van het derde studioalbum Boxer en de samenwerking met Sufjan Stevens krijgt de band genoeg publiciteit, dit resultaat is duidelijk te zien aan de goed gevulde Odeon. Matt Berninger en de broertjes Dessner en Devendorf weten in een kleine zestig minuten de magie van Boxer over te brengen op het publiek.
Na afloop van The National valt er qua programmering een klein gaatje, even schuilen voor een kleine maar heftige regenbui en dan tussen de metalheads naar de Arena waar Machine Head hun heavy metal mag laten neerdalen over een redelijk volle tent. Met een worst van 250 gram en een plak brood(de catering op Roskilde is geweldig) is het goed ontnuchteren bij deze cult-helden uit Californie.
Toch is het tijd een mooi plekje te zoeken bij Orange waar The Flaming Lips een klein jubileum mogen vieren. De band staat immers voor de vijfde keer op het festival. De opkomst is bizar, in een grote ballon loopt zanger Wayne Coyne over de eerste rijen en completeren een aantal UFO’s, kerstmannen en superhelden deze freakshow. De gure wind voel je even niet tijdens het genieten van deze prachtige show inclusief een ballonnen spugend geweer en uiteraard The Yeah Yeah Yeah Song.
De keuze daarna is moeilijk, toch de oude rockers van The Who of oud King Of Convience zanger Erlend Oye met zijn nieuwe project The Whitest Boy Alive. Aangezien de laatste op Lowlands speelt wint de dwang naar oudjes het, met alle respect overigens. Het veld voor Orange stond nog nooit zo vol als tijdens het concert van The Who met alle ervaring weten ze waar het publiek voor komt: vermaak. Met uiteraard My Generation en Behind Blue Eyes krijgen we die zeker. Een oerschreeuw en acrobatiek met een microfoon ontbreekt uiteraard niet!
Het festivalhoogtepunt vindt plaats in een van de kleinere tenten: 120 Days in Odeon. Combineer Interpol met Underworld en voeg een beetje Primal Scream toen en je krijgt 120 Days. De band weet met een goede lichtsetting, perfecte zang en een show die perfect is opgebouwd naar een hoogtepunt te werken. Als de spanningsboog tijdens de laatste paar nummers rond is ontploft de tent. Van deze Noren gaan we zeker nog meer horen!
Red Hot Chili Peppers zijn misschien wel de grootste teleurstelling dit jaar, vanaf het begin tot het einde loopt het niet en rekken ze het optreden met lange solo’s. Achteraf blijkt dat Anthony Kiedis ziek op het podium stond wat misschien wel de overdreven warme kleding verklaart. Wel in vorm: John Frusciante, positieve uitzondering in een matige set met teveel nieuwe nummers en te weinig oud materiaal.
Ondertussen heeft Tiësto het publiek in de Arena goed aan het dansen gekregen. Met een mooie lichtshow en ondermeer een mix van The Killers weet hij het festivalpubliek goed aan te vullen. Een mooi einde van een lange en koude festivaldag, de zon komt weer op. De tent lokt.
Vrijdag, een dag later en 43mm regen verder. Nog nooit viel er in Denemarken in de maand juli zoveel water achter elkaar als deze bewuste dag. Detail: precies boven Roskilde. Het maakte niet uit, campings veranderden in slagvelden, maar het was opgehouden met regenen en het festival ging door. Resultaat: mensen op luchtbedjes die ronddobberden in meertjes, of met een op afstandbestuurbaar bootje veel plezier hadden in een meertje die er twee dagen eerder nog niet was.
Als rond een uurtje of een ‘s middags de eerste brandweermannen het water komen wegzuigen, begint Camera Obscura in een bijzonder sfeervolle Pavillion met het spelen van uiterst mooie en breekbare liedjes. Hitje Teenager, de nieuwe single Tears For Affairs en uiteraard If Looks Could Kill. Na een uurtje kippenvel breekt de zon door, het lijkt een verdienste van de band! Ondertussen weten de Zweedse indie-rockers van Mando Diao de Odeon met hapklare liedjes te veroveren. Ok, de heren zijn immens populair in Zweden en laten er daar genoeg van rondlopen. Toch is de show goed, de juiste liedjes op het juiste moment en een euforisch gevoel tijdens Sheepdog.
Een band die best op Lowlands mag komen spelen. Andere tent, andere band. Vergeet Blondie. The Sounds zijn het helemaal en laten in de Arena de eighties wederkeren met hun aanstekelijke new wave. Dat Maja Ivarsson goed naar Deborah Harry heeft gekeken mag duidelijk zijn, maar leuk is het wel. Gekleed in een klein wit jurkje brengt ze menig man het hoofd op hol. Dying to Say This to You mag dan wel een album van vorig jaar zijn, maar toch: kopen die plaat! The New Young Pony Club staan op het verkeerde moment op de verkeerde plaats, de muziek is te donker en te zwaar voor dit uur van de dag, maar goed, het kan niet altijd feest zijn.
Roky Erickson, oud frontman van de 13th Floor Elevators en tieneridool in 1965 brengt vooral de oudere bezoeker op de been, met een ouderwetse rock & roll show van ruim een uur laat hij weer even weten dat hij met zijn leeftijd (volgende week wordt hij 60) nog lang niet afschreven mag worden. Keith Richards, keek je mee? Nog meer tieneridolen, ditmaal in de Arena. Uren voor aanvang staan de fans van My Chemical Romance al in de rij om vooraan te kunnen staan. Donkeropgemaakte ogen en stekelarmbanden, zo massaal zagen we ze nog niet dit festival.
Toch vertrekt men na een paar nummers massaal richting het Orange podium voor de Beastie Boys. Ruim anderhalf uur weten the boys from New York City (misschien brullen ze dit wel iets te vaak de menigte in) het publiek te vermaken met een mix tussen oude knallers als No Sleep Till Brooklyn, Sabotage en Intergalactic. De vonken springen er net niet vanaf, maar vermakelijk is het wel! Bijzonder vermakelijk en misschien wel het hoogtepunt van deze Roskilde-editie: Trentemøller. Publiekslieveling en tevens lokale held. In een volgepakte Arena zorgt hij compleet met band voor een ontlading van feestvreugde. De fijne electronica van het prachtige Last Resort weet hij live met veel gevoel te brengen, wat overslaat op de uitzinnige menigte. Ga deze man niet missen op Lowlands!
Queens of The Stone Age doen op de Orange Stage een beetje een standaard show. Het vlamt wel voorzichtig, maar er mag best meer benzine op. Wat hitjes, een paar nieuwe nummers en vooral veel drinken, voor, tijdens en na het optreden. Mika moet met stemproblemen afzeggen en dit brengt waarschijnlijk extra veel mensen op de been voor Nephew, een popband uit Denemarken die de eer heeft de Orange Stage te mogen afsluiten. Twaalf in een dozijn rock, niet speciaal. Waarschijnlijk wel als je dronken bent want dat zijn zowat alle Scandinaviërs massaal..
Ondertussen is het al weer ruim een jaar geleden dat ik in Amsterdam aan een tafel zat met Tim Burgess, flamboyante frontman van The Charlatans. We spraken toen vooral over de nieuwe Charlatan plaat ‘Simpatico’ maar ook over zijn hobbyband The Chavs. Optreden doen ze zelden, het zijn meer drankenbroeders. Er zijn twee vaste bandleden: Tim & Carlos, wij kennen Carlos als Carl, Libertine wederhelft. Ze hebben weer nieuwe verassende bandleden gevonden, wie dat spelen maken ze nog niet bekend. Vanavond zijn deze Chavs te zien in een nieuwe Engelse tv-show: Death Disco! TV, bij het posten van dit bericht is het te laat voor de liveshow maar is er nog wel een stream operationeel.
En als het dan toch over Carl gaat, vandaag kwam ander fijn nieuws rondom hem. Hij is de studio weer ingedoken met Pete Doherty. Samen hebben deze Libertines, A Day In The Life van the Beatles opgenomen voor een speciale BBC radioshow rondom Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. Ook Oasis, Kaiser Chiefs en Razorlight namen een nummer op maar zitten we daar op te wachten?
Bijna het einde van het studiejaar, drukte en slaapgebrek. Je bezoekt dit weblog en ziet hier weinig veranderingen. Wat moet je dan doen? Misschien een stukje ontspannende karaoke om de tijd te doden. Ditmaal geen jengelende Japanners of bakvissen die meedweilen met de Toppers. Nee, gewoon de kans om het schitterende 'Lover I Don't Have to Love' van Bright Eyes te playbacken achter je eigen pc. Veel succes!
Je bent weken bezig met filmen, monteren en tekenen. Levert een product aan wat precies de afgesproken duur heeft. Niks aan de hand zou je zeggen, nou toch wel. Na mijn eerste vertoning kreeg ik te horen: ‘goh wat kort’. Afgesproken was dat mijn filmpje twee minuten zou duren. Lengte van het filmpje twee minuten. De nodige biertjes iets later die avond konden mijn hoofd weer op aardse temperaturen brengen. Anyway, door al het bovenstaande en met alle deadlines van dien heb ik geen tijd gehad dit weblog up-to-date te houden.
Het was even spannend, maar het lijstje met Haldern namen is zo goed als rond. De enorme klappers van voorgaande jaren blijven wel een beetje uit maar het programma biedt genoeg perspectief voor een heerlijk festival. Met Editors, Brakes en The Electric Soft Parade ga ik me zeker vermaken. Als tip wil ik Two Gallants meegeven, zag de band afgelopen donderdag op een speciale 3voor12 presents avond in de Smet en heb genoten van de prachtige nummers en het stille publiek die heerlijk wegdromen mogelijk maakte. Het hele lijstje met bands heb ik op Graz gezet.
Het succes van een Interpol show ligt meer bij je eigen instelling dan bij de band uit New York zelf. Iets wat gisteravond overduidelijk werd in een bomvolle Paradiso, kaartjes gingen immers in een recordtijd over de toonbank. Kwam je voor sensatie en klapvee-gedrag dan zat je gisteravond duidelijk verkeerd. Aan publieksinteractie en entertainment doen de heren immers niet. Wou je genieten van prachtige nummers en stiekem wegdromen in de muziek dan kwam je goed aan je trekken en heb je een prachtige avond gehad.
Het voorproefje van ‘Our Love To Admire’ was nihil, slechts drie nummers van het in juni te verschijnen nieuwe album. Wel veel van ‘Antics’ en ‘Bright Lights’, als opener het nieuwe ‘Pioneer To The Falls’ een pittig nummer met een aantal sterke riffs en behoorlijk melodieus. Toch ontvlamt Paradiso pas bij de eerste tonen van ‘Obstacle 1’, toch wel een van de grootste hits en erg geliefd bij het publiek. Ook geliefd bij het publiek, bassist Carlos. Vanavond getooid met een volle snor en een lange zwarte jas, alledaags heeft hij er immers nog nooit uitgezien. Het gerucht gaat dat hij zelfs zwarte luiers droeg.
Na het vierde nummer (‘Say Hello To The Angels’) kan er eindelijk een korte groet af aan het publiek. Niet te lang want zo goed bij stem is zanger/gitarist Paul Banks vanavond ook niet. Toch komt hij er makkelijk mee weg. Interpol weet immers vlekkeloos de nummers van beide albums, en zo af en toe een nieuwe, te spelen en veroverd hiermee stilletjes de zaal. Nieuwe single ‘The Heinrich Maneuver’ laat voorzichtig hoofdjes knikken, bij de laatste twee nummers van de reguliere set (‘Evil’, ‘Not Even Jail’) beweegt ondertussen heel Paradiso.
Een toegift die niet meer spontaan is en te lang op zich laat wachten brengt wel het toetje van die avond, ‘Stella’ wordt met zo veel overtuigingskracht gebracht dat zelfs de grootste meeklapper eventjes stil wordt
Setlist:
Pioneer To The Falls
Obstacle 1
NARC
Say Hello To The Angels
Take You On A Cruise
Mammoth
Slow Hands
Leif Erikson
The Heinrich Maneuver
Evil
Not Even Jail
Encore:
Length Of Love
Stella Was A Diver And She Was Always Down
PDA
Het jaarlijkse bezoek aan Rotterdam: Motel Mozaique. Dit jaar in een nieuwe setting sinds het faillisement van Nighttown. Aan de ene kant ergerde ik me altijd groen en geel aan de enorme drukte in die zaal maar het gaf ook een bepaalde sfeer die ik gisteren duidelijk heb gemist. De treinreis naar Rotterdam was ook een belevenis, een bomvolle trein en ingesloten tussen een Japanse familie die kilo’s fastfood naar binnenwerkte. Na het eten een dutje die eindigde toen de Japanner naast me mijn schouder als kussen begon te gebruiken. Zonder Japans kwijl kom ik heelhuids in Rotterdam aan.
De afgelopen dagen was ik in het kader van GemTV mee op tournee met The Fratellis en Gem. De laatste speelde als support-act van de ‘one day fly’ uit Schotland. The Fratellis is vooral bekend van ‘Chelsea Dagger’ een ontzettend aanstekend nummer wat tegenwoordig vooral irritant begint te worden. Er is een ringtone, er is een skihut versie en een vaste plek op ongeveer elk radiostation. Een concert van The Fratellis is een dagje uit voor het hele gezin. Achter in de zaal staan vooral vaders met misplaatst angstzweet het nette moshpitje voorin de zaal bekijken. Dochter staat immers van voren.
